மசாவ்க்கு எப்படி கிடைச்சது?

ஷின்ஷேன், கசாமா, மசாவ், போ, நேனி ஐவரும் நண்பர்கள். 8 வயது பிள்ளைகள். சிறுவயதில் இருந்தே ஒன்றாக படிப்பவர்கள். என்னதான் ஒற்றுமையாக இருந்தாலும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான குணாதிசியம்.
 
உதாரணத்திற்கு ஷின்ஷேன் எதையும் விளையாட்டாக எடுத்துக் கொள்பவன். கசாமாவைப் போல் ஒருவனை கட்டாயம் உங்கள் வாழ்க்கையில் பார்த்திருப்பீர்கள். வகுப்பில் முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருப்பான். ஆசிரியர் சொல்லும் பாடங்களை சரியாக படிப்பான். வீட்டில் அனைவரும் தன்னை நல்ல பையன் என சொல்ல வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பான்.
 
மசாவ் பயந்த சுபாவம் உடையவன், சிறு விஷயம் கூட அழ வைத்து விடும். பெரிதாக எதற்கும் ஆசைப்பட மாட்டான். தன்னால் முடியாத எதற்கும் முயற்சிக்க மாட்டான்.
 
போ தனிப்பிறவி. எந்த நேரமும் மூக்கில் ஒழுகும் சளியுடன் சுற்றிக் கொண்டிருப்பான். மற்ற பிள்ளைகள் டீவி பார்த்துக் கொண்டும் வீடியோகேம்ஸ் விளையாடிக் கொண்டும் இருக்கையில் ஆற்றங்கரையோரமாக விதவிதமான கூழாங்கற்களை சேர்ப்பதுதான் போ விற்கு பிடித்த பொழுதுபோக்கு.
 
நேனி சராசரி பெண் குழந்தை. பொம்மைகளை வைத்து விளையாடுவாள், நண்பர்களும் பொம்மை போல் தன் விருப்பப்படிதான் விளையாட வேண்டும் என்று விரும்புவாள்.மொத்த குழுமத்துக்கும் தான் தான் தலைவி என்று தனக்குத்தானே நம்பிக் கொண்டு இருப்பவள்.
 
இது வரை ஒவ்வொருவரின் குணங்களைப் பற்றியும் பார்த்தோம். அடுத்து கதைக்கு வருவோம்.
 
ஒரு நாள் நேனி பள்ளி மைதானத்தில் உடற்பயிற்சி செய்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அடுத்த நாள் ஏதோ மல்யுத்தம் நடப்பது போலவும் அதற்கு தயாராவது போலவும் இருக்கிறது அவள் செய்கை. மற்ற நண்பர்கள் எதற்கு என விசாரிக்கவும் மார்க்கெட்டில் புதிதாக ஒரு 3டி வீடியோகேம் வந்திருப்பதாகவும் அதை வாங்கித்தர தனது அம்மாவை நிர்பந்திக்க பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் சொல்கிறாள்.
 
அனைவரும் ஒவ்வொருவராக தாங்கள் எப்படி தங்களது பெற்றோரிடம் தங்களுக்கு வேண்டியதை வாங்குவோம் என்று சொல்கிறார்கள். சரி என்று ஒரு முடிவுக்கு வருகிறார்கள். என்னவென்றால் ஒவ்வொருவரும் தங்களது வழியில் முயல்வது, யார் வெற்றி பெற்று அந்த 3டி வீடியோகேமை வாங்குகிறார்காளோ அவர்களது வழியை மற்றவர்களுக்கு சொல்வது, அந்த வெற்றி பெறும் வழியை மற்றவர்கள் பயன்படுத்தி அனைவரும் அந்த வீடியோகேமை வாங்குவது என முடிவெடுக்கிறார்கள்,
 
முதலில் நேனி, தன் அம்மாவுடன் மார்க்கெட்டிற்கு வருபவள், அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் வீடியோகேமை காட்டி வாங்கித் தர சொல்கிறாள். அம்மா மறுத்ததும் தரையில் படுத்து உருள்கிறாள். அவள் என்னதான் உருண்டு பிரண்டாலும் அவள் அம்மா கொஞ்சம் கூட மசிவதில்லை. இதையெல்லாம் ஒளிந்து பார்க்கும் மற்ற நண்பர்கள் தங்களால் இந்த அளவு உருண்டு புரள இயலாது, மேலும் இந்த திட்டம் ஜெயிக்கவுமில்லை என கிளம்புகிறார்கள்.
 
அடுத்து மசாவ் முறை. மசாவ்வின் வழக்கமான பாணி என்னவென்றால் வீட்டில் சொல்லும் வேலைகளை எல்லாம் தட்டாமல் செய்வது, சொல்லாவிட்டாலும் இயன்ற வரை அம்மாவிற்கு உதவியாய் இருப்பது, இதனால் மனம் மகிழும் அவன் அம்மா மாதமாதம் அவன் கேட்கும் பொம்மையை வாங்கித் தருவார். ஆனால் இந்த மாதம் ஏற்கனவே ஒரு பொம்மை வாங்கி விட்டதால் இந்த வீடியோ கேம் கிடைக்காது என்று சொல்லி விடுகிறான்.
 
போ- வை கேட்க, எனக்குத்தான் இந்த வீடியோகேமில் ஆர்வமே இல்லையே, நான் எதற்காக முயற்சி செய்ய வேண்டும் என தெளிவாக விலகி விடுகிறான்.
 
கசாமாவின் பாணி ஏற்கனவே பார்த்தது போல் கஷ்டப்பட்டு படித்து முதல் மதிப்பெண் வாங்கி அவன் பெற்றோரை மகிழ்வித்து அந்த சமயத்தில் வேண்டியதை கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்வது. அதே போல் முதல் மதிப்பெண் பெற்ற ரிப்போர்ட்டை எடுத்துக் கொண்டு சென்று தன் அம்மாவிடம் காட்டுகிறான். அவன் அம்மா மகிழ்ந்து அவனுக்காக வாங்கி வைத்திருக்கும் பரிசை கொடுக்கிறாள். ஆம் ஏற்கனவே ஒரு பரிசை வாங்கி விட்டதால் கசாமாவால் புதிதாக ஒரு பரிசை வாங்கித்தர சொல்ல முடிவதில்லை. முயற்சி தோல்வி.
 
ஷின்ஷேன் பெரிதாக ஜம்பம் அடித்துக் கொண்டு நான் கேட்டாலே வாங்கித் தந்து விடுவார்கள் என வசனம் பேசிவிட்டு, வீட்டிற்குள் சென்று வீங்கியத் தலையுடன் வருகிறான்.
 
யாருடைய முயற்சியுமே வெற்றி பெறவில்லை. சரி வேலையை பார்ப்போம் என பிரிந்து அவரவர் வீட்டிற்கு செல்கிறார்கள். மசாவ் வழக்கம் போல அம்மா செய்து கொண்டிருக்கும் வேலைக்கு உதவுகிறான். அந்த வேலை முடிந்ததும் அம்மா அவனுக்கு பரிசாக ஒரு பொருளைத் தருகிறார்கள். ஆம், அது அவர்கள் ஆர்வமாக திட்டமிட்ட அந்த 3டி வீடியோகேம் தான். மகிழ்ச்சிதான் , இருந்தும் எதற்கு இந்த பரிசு என கேட்க, அவன் அம்மா “நீ நல்ல பிள்ளையாக அம்மாவிற்கு உதவுகிறாய், அதற்காக” என்று சொல்கிறாள்.
 
அடுத்த நாள் பள்ளியில் அனைவரும் மசாவை சுற்று போடுகிறார்கள். “உண்மையை ஒழுங்கா சொல்லப் போறியா? இல்லையா? என்ன செஞ்சு, எப்படி அடம் பிடிச்சு அந்த வீடியோகேமை வாங்குன? நாங்க இவ்வளவு செஞ்சும் கேட்டும் கிடைக்கலை, உனக்கு எப்படி வாங்கி தந்தாங்க?” அவர்கள் கேட்கும் கேள்விக்கு பதில் தெரியாததாலும், அவர்கள் சுற்றி நின்று முறைப்பதையும் பார்த்து பயந்ததாலும் மசாவ் ஓவென்று அழ துவங்குகிறான்.
 
நிற்க. உங்களால் அவர்களின் கேள்விக்கு விடை சொல்ல முடியுமா? ஏதேனும் யூகிக்க முடிகிறதா?
 
மசாவ் அழுது கொண்டிருக்கும் அதே நேரத்தில், வீட்டில் அவன் அம்மா ஆர்வமாக அந்த வீடியோகேமை விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்.
 
இப்போது புரிந்திருக்குமே… தான் விரும்பிய ஒன்றை மகன் பெயரை சொல்லி அவனுக்காக வாங்குவது போல் வாங்கி தந்து அவன் பள்ளி சென்ற பின் அவன் அம்மா விளையாடுகிறார்.
 
என்ன ஒரு ட்விஸ்ட்? முதல்முறை இப்படி இருக்கும் என்று நான் யூகிக்கவே இல்லை. சுஜாதா அடிக்கடி சொல்வார் “இறுதியாக முடிக்கையில் சுவாரசியமாக ஏதோ ஒன்றை சொல்லாத கதைகள் எளிதாக மறக்கப்படும்” என்று. எனக்கு இந்த இறுதிக்காட்சி ட்விஸ்ட் மிகவும் பிடித்திருந்தது. 
 
https://www.youtube.com/watch?v=7n57NGRtRI0 

கற்றது தமிழ் (2007) – வெறும் படமல்ல, எங்கள் வாழ்க்கை

2007, தமிழ் நாட்டின் அனைத்து மூலை முடுக்குகளிலும் பொறியியல் கல்லூரிகள் கரையான் புற்றுக்களை போல் முளைத்துக் கொண்டிருந்த நேரம், சேருபவர்கள் அனைவரும் சாஃப்ட்வேர் இன்ஜினியர்தான் ஆவேன் என அடம்பிடித்த காலம். அதற்காகவே, கேம்பஸில் வேலை கிடைக்க அவனவன் ஆங்கிலத்தை கற்க முக்கிக் கொண்டிருந்த காலம். இத்தகைய ஜீவன்கள் இருக்கும் கல்லூரியில் சாஃப்ட்வேர் குறித்த எந்த தொடர்பும் இல்லாமல் படித்த சிவில் இன்ஜினியர்கள் நாங்கள்.

எங்கள் டிபார்ட்மெண்டில் கூட சிலர் சாஃப்ட்வேருக்கு முயற்சித்து கொண்டிருந்தார்கள். நாங்களோ அர்ரியர்சை கிளியர் செய்தாலே போதும் என வாழ்ந்து கொண்டிருந்தோம். 3 வது வருடம் முடிகையிலேயயே பலர் கேம்பசில் செலக்ட் ஆனார்கள். யாரை கேட்டாலும் வருடத்திற்கு சம்பளம் 4 இலட்சம் 5 இலட்சம் என்றார்கள். சிவிலுக்கு ஆரம்பத்தில் 10000 கூட தாண்டாத காலம் அது. இரண்டு கூட்டத்துக்கும் ஒரு பெரிய இடைவெளி உருவானதை உணர முடிந்தது. அப்படி என்றால் நாம் யார்? வேலைக்கு போய் வாழ்ந்து விட முடியுமா? என்ற பயம் வந்தது. அந்த நேரத்தில் தமிழ் M.A என்ற ஒரு படமும் வந்தது.

தமிழ் படித்தவனின் வாழ்க்கைதான் படம் என்று புரிந்தவுடனேயே படத்திற்குள் கலந்து விட்டோம். ஒவ்வொரு காட்சியும் மிக புதுமையாக தெரிந்தது. ஏனென்றால் படத்துவக்கத்தில் இருந்தே நாயகன் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த சமூகமும் வாழ்க்கையும் அவனை துரத்துகிறது. கொலைகாரனாகி போலிசுக்கு பயந்து ஓடுகையில் துவங்கும் அந்த “இன்னும் ஓர் இரவு” பாடல், யுவனின் குரல். ஸ்ஸ்ஸப்பா. தந்த உணர்வுகளை சொல்லவே முடியாது. படத்தினைக் குறித்து நிறைய சொல்லலாம். முக்கியமானதை மட்டும் பார்க்கலாம்.

10 வருடங்களுக்கு முன்பு இணையம் பெரிதாய் வளர்ந்திருக்கவில்லை. ஆனால் அப்போதும் பார்க்காமல், தொலைவில் இருப்போரை காதலிப்பது இருந்தது. எங்கோ ஒரு கல்லூரியில் படிக்கும் பெண்ணுடன் மணிக்கணக்காக பேசி, காதலித்து, பரிசுகளை அனுப்பி, பெற்று, பிறந்த நாட்களிலோ, முக்கிய தினங்களிலோ இருவரும் சந்திப்பது வழக்கமாக இருக்கும். எனக்கு தெரிந்து நான் உட்பட என் நண்பர்கள் அனைவருக்குமே இப்படி ஒரு காதல் கதை இருந்தது. அப்படி ஒரு நாள் காதலியை தேடி செல்கையில், அந்த தருணத்தில் பாடுவதற்கு அதுவரை எந்த பாடலும் இல்லாமல் இருந்தது. இப்படத்தில் அதே சூழலில் ஒரு பாடல் வரும் பொழுது அழாத குறைதான். அதிலும் அந்த கடிதத்தின் வரிகளுடன் துவங்கும். என் அறைத் தோழர்கள் அனைவருக்கும் அது மனப்பாடம்.

“பிரபா என்னை தேடி இருப்பன்னு எனக்கு தெரியும்” என துவங்கி “ஆனந்தி” என முடியும் அந்த வரிகள். அஞ்சலி-ஜீவாவின் குரல்கள். மெதுவாய் துவங்கிய இசையும், தொடர்ந்து வரும் இராஜா சாரின் குரல் “பறவையே எங்கு இருக்கிறாய்”, முத்துகுமாரின் வரிகள். இதையெல்லாம் நினைத்தாலே கண்கள் கலங்குகிறது.

அதுவரை எங்கள் அறையில் ஸ்பீக்கர் இல்லை. இந்த படம் வந்த பின் வாங்கினோம். என்ன சிறப்பு என்றால் பாட்டு கேட்கவென தனியாக ஒரு அறை ஒதுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொருவனும் தனியாக சென்று முழு வால்யூமில் பாடலை ஒலிக்க விட்டு, உடன் சேர்ந்து இராஜவுடன் பாடுவான், இல்லை அழுவான். அழுவேன்.

சோகம் மட்டுமல்ல. இந்த படம் வந்த பின் கொஞ்ச நாட்களுக்கு நாங்கள் பேசும் தொனியே எப்படி இருக்கும் என்றால் “இங்க பாரு ஆனந்தி, இப்ப நான் குடிக்கறதுக்கு பேர் கஞ்சா” என்று பாடலின் இடையே வருமே, அதே டோனில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

“ஏன் ரெகார்ட் எழுதலை?”

“இங்க பாரு, நான் ரெகார்ட் எழுதலை, ஏன்னா நான் படத்துக்கு போய்ட்டேன், நான் ஏன் படத்துக்கு போனன்னா…”

இப்படித்தான் பேசிக் கொண்டு இருப்போம்.

அதே மாதிரி காதலி இருப்பவன் சென்று பார்க்கையில் “பறவையே எங்கு இருக்கிறாய்” பாடினால், காதலி இல்லாதவர்களுக்காக ஒரு வரி வரும்

“போய் பார்க்க யாருமில்லை

வந்து பார்க்கவும் யாருமில்லை

வழிபோக்கன் போவான் வருவான்

வழிகள் எங்கும் போகாது”

அந்த “புத்தி இருக்கவந்தான் புகை பிடிப்பான்” வசனத்தை பத்தி தனியா வேற சொல்லனுமா?

“இந்த ஊர் 2 இலட்சம் சம்பளம் வாங்கறவனுக்கேத்த மாதிரி மாறிகிட்டு வருது”ன்னு சொன்னப்ப புரிஞ்ச்சுக்க முடியலை. படிப்பு முடிஞ்சப்புறம் புரிஞ்சது.

எழுதிகிட்டே போகலாம். “கற்றது தமிழ்”-எங்கள் வாழ்வோடு கலந்த படம்.

ஏழை கர்ப்பிணிகள் அடிவாங்கவா அரசு மருத்துவமனை?

கடந்த இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு உள்ளூர் நண்பர் ஒருத்தர் கையில் தமிழில் வெளியாகும் அனைத்து நாளிதழ்களையும் வைத்துக் கொண்டு வந்து பார்த்துப் பேசினார். எதற்காக அத்தனை நாளிதழ்கள் என்று கேட்டதும் ஆர்வமாகப் பிரித்து அவரது புகைப்படம் வந்துள்ளதாக பெருமை பொங்கக் காட்டினார். சேலம் அரசு மருத்துவமனையில் பிரசவத்திற்காக அனுமதிக்கப்பட்ட பெண்ணிடம் 900 ரூபாய் கேட்டு, தராததால் திட்டியதுடன், இரும்புக் கம்பியால் தாக்கிய செவிலியரை எதிர்த்து பெண்ணின் உறவினர்கள் தர்ணா போராட்டத்தில் ஈடுபட்டதாக வந்த செய்தி அது. அதில் மருத்துவமனைக்கு எதிராக கோஷம் எழுப்பியதாகவும், பின் மருத்துவமனை டீன் அவர்களை சமாதான படுத்தியதாகவும் செய்தி வெளியாகி இருந்தது.  Continue reading “ஏழை கர்ப்பிணிகள் அடிவாங்கவா அரசு மருத்துவமனை?”

500 ரூபாயில் மின்சாரமில்லா AC

கண்டுபிடிப்புகள் குறித்து இரண்டு விஷயங்கள் சமீபத்தில் யோசிக்க வைத்தது. ஒன்று மகளீர் தினத்தன்று படித்தது, கிரைண்டரோ, வாஷிங்மிசினோ, மிக்சியோ அனைத்தும் எப்பொழுது கண்டுபிடிக்க பட்டது என்று யோசியுங்கள். தொழிற்புரட்சி ஏற்பட்டு பெண்களும் வேலைக்கு செல்ல துவங்கிய பின், அதாவது வீட்டு வேலைகளில் ஆண்களும் உதவ துவங்கிய பொழுது கடினமான வேலைகளை செய்கையில் இதற்கு மாற்றாக ஏதேனும் இருக்க வேண்டுமே என்ற தேடலின் விளைவாக கிடைத்தவைதான் வீட்டு உபயோக பொருட்கள். இது முதல் விஷயம்.

இரண்டாவது இதே காரணத்தினால் தான், படித்த அல்லது நன்கு சிந்திக்க தெரிந்தவர்களை செய்ய வைக்கும் வரை மலம் அள்ளவோ, சாக்கடை அடைப்புகளை சுத்தம் செய்யவோ எளிதான இயந்திரங்கள் கண்டு பிடிக்கப்படாது. அது ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் பிரச்சனை. அதற்கு எதற்கு மூளையை செலவளிக்க வேண்டும் என அறிஞர்கள் ஒதுங்கி உள்ளார்கள் போல. ஆனால் இனி அப்படி அல்ல, சாமானியனும் அவன் தேவைக்கேற்ப இயந்திரங்களை உருவாக்க துவங்கிவிட்டான். உதாரணம் இந்த Eco cooler. Continue reading “500 ரூபாயில் மின்சாரமில்லா AC”

கிராமசபை கூட்டம்

நாட்டில் எங்கு பார்த்தாலும் அதிருப்தி, அரசினை குறித்து புகார்கள், ஜல்லிக்கட்டிற்கு எதிராக திடிரென வெடித்த புரட்சி, அது முடிக்கப்பட்ட விதம், அனைத்தையும் கடந்து மனதில் சில கேள்விகளை நண்பர்கள் எழுப்பினார்கள். பெருமை பட்டுக் கொள்ளுமளவிற்கு இந்த போராட்டம் தேவையான ஒன்றா? என்று. கற்பி, ஒன்று சேர், புரட்சி செய் என சொல்லப்பட்டதற்கு முற்றிலும் தலைகீழாய் புரட்சியின் மூலம் ஒன்று சேர்ந்து தடியடி பட்டு கற்றுக் கொள்ள துவங்கியிருக்கிறோம். இன்னொரு பக்கம் ஜல்லிக்கட்டு வந்துவிட்டால் மட்டும் அனைத்தும் சரியாகிவிடுமா என்றும் கேட்கிறார்கள். அப்படி எதை சரி செய்ய சொல்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. சரி நாமே களத்தில் இறங்குவோம் என யோசித்தேன். அரசியல் விழிப்புணர்ச்சி பெறுவதற்காக குடியரசு தினத்தில் கூடும் கிராமசபையில் கலந்துக் கொள்ள முடிவெடுத்து பதிவும் எழுதினேன். Continue reading “கிராமசபை கூட்டம்”

நாட்டின் மீது அவ்வளவு அக்கறையா?

கடந்த ஒரு வாரகாலமாக தமிழகத்தில் பெரும்பாலான மக்களுக்கு மனதில் ஒரு எண்ணம் ஓடிக் கொண்டே இருந்திருக்கும். சிலருக்கு பல வருடங்களாக மனதினுள் இருக்கும் அந்த விஷயம் என்னவென்றால் “இங்கே ஏதோ தப்பா இருக்கே, ஏதோ ஒவ்வொன்னா நம்மகிட்ட இருந்து போற மாதிரியே இருக்கே, இந்த அரசாங்கம்ங்கற விஷயம் உருவானதுல இருந்து இப்படித்தானா? நம்மாள எதுவுமே செய்ய முடியாதா?” என்று. அதிர்ஷ்டவசமாக நமக்கு ஒரு போராட்டம் ஜல்லிக்கட்டு வாயிலாக அமைந்தது. நம் ஆற்றாமைகளை எல்லாம் கொண்டு சென்று கொட்டி விட்டோம். மீண்டும் சொல்கிறேன் அதிர்ஷ்டவசமாகத்தான் இப்போராட்டம் நமக்கு அமைந்தது. ஏன் அப்படி சொல்கிறேன் என யோசிப்பவர்கள், அதிகம் வேண்டாம், தாமிரபரணி, பரமக்குடி, இடிந்தக்கரை போராட்டத்தில் அரசின் சுயமுகத்தை விசாரித்து பார்த்துக் கொள்ளலாம். Continue reading “நாட்டின் மீது அவ்வளவு அக்கறையா?”

இப்படித்தான் இருக்கோம்

“ஜெமினி” படத்துல ஜெயில்ல மாட்டுனதும் விக்ரம் கலாபவன்மணியிடம் இங்கிருந்து தப்பிக்க வேண்டுமென்றால் திருந்துவது போல நடிக்க வேண்டும் என சொல்ல அதற்கு கலாபவன்மணி அதிர்ந்து “திருந்தனுமா? நாம என்ன தப்பு பண்ணோம், திருந்தறதுக்கு?” என்பார். அதாவது தான் செய்த கொலைகளோ, கடத்தல்களோ தவறு என்பதையே அவர் மனம் ஒப்புக் கொள்ளாது. Continue reading “இப்படித்தான் இருக்கோம்”

திருடி

அவளை முதலில் பார்க்கையிலேயே சந்தேகம் வந்தது.
நிச்சயம் இவளும் அந்த கும்பலை சேர்ந்தவளாய்த்தான் இருப்பாள் என…
இது போன்ற பெண்களை பற்றி நண்பர்கள் என்னை எச்சரித்ததுண்டு
நான் அந்த இடத்தை கடந்து சென்றிருக்கலாம்.
என் வயது கொடுத்த தைரியம், அங்கேயே நின்றிருந்தேன்.
நான் பார்த்ததை அவள் கவனிக்கவில்லை.
என்னை மட்டுமல்ல, அவள் யாரையும் கவனிக்கவில்லை.
நானும் யாரும் கவனிக்காத வண்ணம் அவளை பார்த்து கொண்டிருந்தேன்.
நேரமும் பேருந்தும் கடந்து கொண்டே இருந்தன…
எதிர்பாராத கணத்தில், செல்போனை நோண்டி கொண்டிருந்தவள் நிமிர்ந்து, கூந்தலை ஒதுக்கியவாறே என்னை பார்த்தாள்…

vlcsnap-2015-03-20-00h04m16s240என் சந்தேகம் ஊர்ஜிதமானது…
அவள் என் இதயத்தை திருடிவிட்டாள்…
அதே கும்பல் தான் –  “தேவதைகள்”
#அவளதிகாரம்

தோட்டவேலையும் எடைகுறைப்பும்

எப்பவுமே வருடத்தின் இரண்டாம் பாதியான ஜூலையில் இருந்து எனது மொத்த நடவடிக்கைகளையுமே மாற்றிக் கொள்வது வழக்கம், காரணம் அக்டோபர் 5ல் நடக்கும் மாரத்தான், இதுவரை ஒருமுறைதான் கலந்திருக்கிறேன், ஆனால் ஒவ்வொரு வருடமும் ஜூலையில் இருந்து பயிற்சி எடுக்க ஆரம்பித்து விடுவேன்.

எனவே இரண்டு நாட்களாக விடியற்காலையில் எழுந்து நடக்க துவங்கியுள்ளேன். நான் தங்கியிருக்கும் இடத்திற்கு அருகில் புதிதாய் உடற்பயிற்சி செய்பவர்கள் நடப்பதெற்கென ஒரு தளம் அமைத்திருக்கிறார்கள். அந்த பக்கம் சென்று பார்ப்போம் என போய் கொண்டிருக்கிறேன், வழக்கமாய் போகும் இடத்தை விட அதிக வண்ணங்கள் தென்படுகின்றன, அதனால் களைப்பு தெரியாமல் போய் கொண்டிருக்கிறது.

அங்கே இருவர் வருவார்கள், பார்க்க டீசர்ட்டும் லோயருமாய் கனவான்களாய்த்தான் தெரிவார்கள், கைக்கு நீண்ட க்ளவுஸ் அணிந்து கொண்டு, கொண்டு வந்திருக்கும் பையிலிருந்து கட்டிங் பிளேடு போன்ற ஒன்றை எடுப்பார்கள், சாலைக்கு நடுவில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் செடிகளை அளவாய் அழகாய் தெரியும்படி வெட்டுவார்கள், அடுத்த நாள் வருவார்கள் இன்னொரு பக்கம் தேவையில்லாமல் முளைத்திருக்கும் செடிகளை, புற்களை செதுக்கி எடுப்பார்கள்.

எனக்கு முதலில் புரியவில்லை, யார் இவர்கள், இவர்களுக்கு இதுதான் வேலையா? முனிசிபாலிட்டியில் வேலை செய்பவர்கள் போல் தெரியவில்லையே என குழம்பி கொண்டிருந்தேன். இதில் வந்ததும் ஓட துவங்குகிறவர்களை போல் உடலை தளர்த்தி கொள்ளும் பயிற்சிகளை செய்து விட்டு தான் வேலையை ஆரம்பிப்பார்கள். எதற்கு குழம்பிக் கொண்டு என இணையத்தில் தேடி பார்த்தேன்.அதற்கு பெயர் கார்டனிங் எக்சர்சைஸ் என குறிப்பிட பட்டுள்ளது.

கார்டனிங் எக்சர்சைசெக்கென தனியாய் ஒரு தினமே(ஜூன் 6) இருக்கிறதாம், பல பல்கலைகழகங்களில் இதை பாடமாய் சொல்லி தருகிறார்களாம். வெறுமனே ஓடுவதையும் குதிப்பதையும் விளையாடுவதையும் உடற்பயிற்சியாய் செய்வதால் என்ன பலன்? இதுவே தோட்ட வேலை செய்வதால் இடம் அழகாவதோடு தாவரங்கள் வளர்வதால் ஆக்சிஜன் கிடைப்பதிலிருந்து காய்கறிகள கிடைப்பது வரை பல நன்மைகள் இருக்கின்றன.

தினமும் 30-45 நிமிடங்கள் தோட்ட வேலை செய்வதால் உங்கள் உடலுக்கு கிடைக்கும் நன்மைகள்

குழி தோண்டும் வேலை – ஆண்: 197 கலோரி, பெண்: 150 கலோரி
செடி நடும் வேலை – ஆண்: 177 கலோரி, பெண்: 135 கலோரி
களை எடுக்கும் வேலை – ஆண்: 157 கலோரி, பெண்: 156 கலோரி

உங்கள் உடலில் இருந்து எரிக்கப்படுகிறது, இது 4 கிலோமீட்டர் சைக்கிள் ஓட்டுவதாலும் அல்லது 3 கிலோமீட்டர் நடப்பதாலும் கிடைக்கும் நன்மைக்கு சமமானது.

உடல் எடை குறைப்பது மட்டும் இதில் கிடைக்கும் நன்மை என நினைத்து விட வேண்டாம்.

உடலை நன்கு தளர்வடைய செய்யும்
உடலின் ஒவ்வொரு மூட்டுகளையும் பலப்படுத்தும்
உடலின் இரத்த அழுத்தம் மட்டுப்படும்
நீரிழிவு நோயை கட்டுப்படுத்தும்
எலும்புகளின் எடைகுறைதலை சமப்படுத்தும்.

இதையெல்லாம் கூறுவது Iowa State University, அமெரிக்கா. யோசித்து பாருங்கள். வெறுமனே எடை குறைத்தலை மட்டும் செய்யும் நடை,ஓட்டத்தை விட இது எவ்வளவோ பயனுள்ளது தானே? இதில் முக்கியமான சிறப்பம்சம் இதை அனைவரும் செய்வதால் கொஞ்சம் கூட அறிமுகமில்லாத விசயமாக விவசாயத்தை சொல்ல முடியாது, யோசித்து பாருங்கள், தினமும் வீட்டருகே இருக்கும் இடத்தை சுத்தப்படுத்தி களை எடுத்து, குழி பறித்து, செடி நட்டு அதற்கு நீர் ஊற்ற துவங்கினால் அது காய்கறி தோட்டம் அமைப்பதில்தான் போய் முடியும், அது போதாதா? அழிந்து கொண்டிருக்கும் விவசாயத்திற்கு ஒரு வேகத்தடையாக இந்த முயற்சி இருக்கும் அல்லவா?

என்னால் முடிந்த வரை அனைவரிடமும் இதை பற்றி பரப்ப முயலலாம் என்றிருக்கிறேன், எந்த ஒரு விசயத்தையும் நாம் செய்யாமல் அடுத்தவரை செய்ய சொன்னால் யார் செய்வார்கள்? அதனால் மாரத்தான் முடித்த பின் நானும் தோட்டவேலை செய்ய போகிறேன்.

எனக்குனு யார் இருக்கா?

சென்ற வருடத்தின் இறுதியில் பல நண்பர்களுடன் விவாதித்த பொழுது எல்லோரும் கூறியது தொடர்ந்து எழுதி கொண்டிருந்தால் மட்டுமே தமக்கென ஒரு எழுத்துப்பாணி அமையும் என்பது தான். எழுதுவதற்கு தளமா இல்லை???

இருக்கவே இருக்கிறது முகநூலும் ட்விட்டரும் என்ற பொழுது அவையெல்லாம் தினசரி செய்தித்தாள்கள் போல, அன்றைய சூடான செய்திகளை விவாதிக்க மட்டுமே சிறந்தவை, நீ என்றோ ஒரு நாள் எழுதும் நல்ல பதிவை தேடி எடுக்க அவற்றில் மிகவும் சிரமப்பட வெண்டி இருக்கும், அதுவுமில்லாமல் அது வாசகர்களுக்கு சரியான தளம், எழுத்தாளர்களுக்கென தனியாய் ஒரு தளம், அவர்களுக்கென ஒரு வலைப்பக்கம் இருத்தல் நலம் என்றார்கள்…

அந்த நேரத்தில் கிடைத்த நிறைய ஓய்வு நேரத்தில் நிசப்தம் தளத்தை முழுவதுமாக வாசிக்க முடிந்தது,வா மணிகண்டன் அவரது ஆரம்ப கால எழுத்திற்கும் தற்போதைய எழுத்து நடைக்கும் இருக்கும் முதிர்ச்சி அவரது தினசரி எழுத்து பயிற்சியினால் விளைந்தது என புரிந்து கொண்டேன், சரி நாமும் எழுத்து பயிற்சி செய்ய என இந்த வலைத்தளத்தை துவங்கினேன்.

2015 புத்தாண்டு துவக்கத்தில் கூட தினசரி ஒரு பதிவாவது எழுத வேண்டும் என சூளுரைத்து கொண்டேன், அப்படி எழுதி இருந்தால் இந்த நேரத்திற்கு இந்த வருடத்தில் குறைந்தது 180 பதிவுகளாவது எழுதி இருப்பேன், ஏதோ ஒன்று அது சினிமாவோ, நூல் விமர்சனமோ, அரசியலோ, தினசரி நிகழ்வுகளோ எதையாவது ஒன்றை தொடர்ந்து எழுதி இருந்திருக்க வேண்டும்.

ஆனால் திடிரென நடந்த திருமணம், சரி அதற்காக ஒரு 50ஐ குறைத்தாலும் 130,
கல்லூரியில் அதிக வேலைப்பளு, சரி அதற்காக ஒரு 50ஐ குறைத்தாலும் 80 பதிவுகளையாவது எழுதி இருக்க வேண்டும்.

மொத்தம் 22 பதிவுகளதான் கடந்த ஆறு மாதங்களில் எழுதி இருக்கிறேன் என்றால் நான் எவ்வளவு பெரிய சோம்பேறி என பார்த்துக் கொள்ளுங்கள், அதிலும் அதிகம் வெறும் திரை விமர்சனங்கள் தான். யோசித்து பார்த்தால் சென்ற வருடத்தை விட இந்த வருடம் நான் படித்த புத்தகங்களின் எண்ணிக்கையும் மிக குறைவு தான். வாங்காமல் இல்லை, வாங்கி படிக்காமல் இருக்கிறேன்.

படிப்பதும் இல்லை, எழுதுவதும் இல்லை எனில் நான் பண்பட வேறு என்ன வழி?

முன்பெல்லாம் அடிக்கடி கமலஹாசனை குறை கூற ஒரு வார்த்தையை பயன்படுத்துவார்கள் “சுயசொறிதல்” அதாவது அவரது புகழை அவரே புகழ்ந்து பேசுவார், இப்போது சமீபத்தில் நடிகர் சிவக்குமாரை இந்த கருத்தை வைத்துத்தான் கிழித்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு அப்படியே எதிர்ப்பதமாய் இருக்கிறது என் மனநிலை, அதாவது என்னை நானே திட்டி கொண்டிருக்கிறேன்…

ஒரு பிரபலமான, 1000க்கும் மேற்பட்ட வாசகர்களை கொண்ட ஒரு இணைய எழுத்தாளர் எழுதவில்லை என்றாலாவது “என்ன ஆச்சு சார்? ஏன் கொஞ்ச நாளா எந்த போஸ்ட்டும் போடலை?”ன்னு கேட்பார்கள். நானெல்லாம் யார் என்பதே யாருக்கும் தெரியாது. என் குடும்பத்தினருக்கு கூட நான் எழுதுவேன் என்பது தெரியாது. இந்த நிலையில் கொஞ்சம் கூட பொறுப்பில்லாமல் எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் எந்நேரமும் டீவி சீரியல்களிலும் முகநூலிலுமே புதைந்து கிடக்கும் என்னை யார்தான் திருத்துவது?

வேறு யார் திருத்துவார்கள்?

எனக்குனு யார் இருக்கா?

நானே திருந்திக்கறேன்…

இனிமேல் ஒழுங்காய் எழுத முயற்சிக்கறேன்…