விளிம்பில் – லா ச ரா

கரு.பழனியப்பன் ஒரு உரையில் குறிப்பிட்டிருப்பார். இது மாதிரி நான் புத்தகக் கடைகளுக்குச் சென்றால் அங்கு இருப்பவர்கள் பரிந்துரைக்கும் புத்தகங்களை நான் வாங்கி கூட பார்க்க மாட்டேன். ஏனென்றால் புத்தகங்களை நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதில்லை. புத்தகங்கள் நம்மைத் தேர்ந்தெடுக்கும். என் தந்தை வாங்கி வைத்து 25 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகப் பரணில் கிடந்த புத்தகம் என்னைத் தேடி வந்தது. அது எனக்காகக் காத்திருந்தது. அதே போல் வாசகனைப் புத்தகங்கள் தேடி வந்து விடும் என்றார்.

எனக்கு இது தஞ்சை பிரகாஷ் பற்றிய செய்தி ஒன்றினை நினைவு படுத்தியது. தஞ்சை பிரகாஷ் தான் வாசித்து முடித்து விட்ட புத்தகத்தை பொது இடங்களில் அப்படியே வைத்து விட்டு வந்து விடுவாராம். பெரும்பாலும் பேருந்துகளில் வைத்து விட்டு இறங்கி விடுவாராம். அந்த புத்தகம் தன் அடுத்த வாசகனைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் என்பது அவர் நம்பிக்கையாம்.

எதற்காக இதைக் கூறுகிறேன் என்றால் லாசரா எழுதிய “விளம்பில்” புத்தகம் book exchange வழியாகச் சமீபத்தில் என்னை வந்து சேர்ந்தது. இதுதான் நான் வாசிக்கும் லாசராவின் முதல் புத்தகம். இவர் எழுத்துலகில் பெற்ற இடம் பற்றி அறிவேனே தவிர வாசிக்க வாய்ப்பு கிடைத்ததில்லை. இதற்கு முன்பு சாரு 2016 லாசரா நூற்றாண்டில் பேசிய உரையைக் கேட்டிருக்கிறேன். சாரு தன் முன்னோடிகளைக் கொண்டாடுவது புதிதல்ல என்பதால் பெரிதாகப் படவில்லை. சரி புத்தகத்திற்கு வருவோம்.

புத்தகத்தின் தலைப்பே கதைக்களத்தைச் சொல்லி விடும். தன் வாழ் நாளின் விளிம்பில் இருக்கும் தன் கதையைத்தான் சொல்கிறார். 80 வயது கடந்த நிலையில் தன் அன்றாட வாழ்க்கையை, நினைவுகளை, சிந்தனைகளை கடகடவென சொல்லிக்கொண்டே போகிறார்.

ஒரு எழுத்தாளராய் தன் புத்தகங்கள் சாலையோர கடைகளில் கிடைப்பதைப் பார்ப்பதற்குள் இறக்க விரும்புவதும், அதே இதெல்லாம் வெறும் மனக்குழப்பங்கள் எனக் குழப்பத்தில் தெளிவு பெறுவதும்
சிவாஜி படம் ஓடும் நாட்களில் தலைக்குக் குளித்து பூ வைத்து சிங்காரமாய் டீவி முன் அமர்ந்து படம் பார்க்கும் தன் மனைவியைக் கேலி செய்து வாங்கி கட்டிக் கொள்வதும், அவரது அழகை ரகசியமாய் ரசித்துக் கொள்வதும்
புத்தகம் முழுக்க இரசனையாய் போய்க் கொண்டிருக்கிறது.

அதுவும் ஓரிடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு அவரது எண்ண ஓட்டங்கள் தாவிக்கொண்டே இருக்கின்றன. அதை நாம் உணராதவாறு நம்முடன் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்.

என் வாழ்வில் 80 வயதுக்கு மேலானவர்களுடன் நான் பேசிய நினைவே இல்லை. அவர்கள் பார்வையில் உலகம் எப்படி இருக்கும் என்பது பற்றி இதுவரை யோசித்ததுமில்லை.

தன் காலம் முடிந்து பிள்ளைகள் தலை தூக்கி விட்டார்கள் என்பதை எப்படி முழுமையாய் ஏற்றுக் கொண்டு இவரால் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர முடிந்தது என்றே தெரியவில்லை.

முழுமையாக நகர்ந்தாரா என்றால் அதுவுமில்லை.
மருத்துவமனையில் சிகிச்சைக்குப் படுத்துக் கொண்டிருக்கையில்
“சைட்டடிக்கறதுக்கு வயசு முக்கியமா டாக்டர்? எனக்கு இந்த நர்சை பிடிச்சுருக்கு, பார்த்துட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு” என அசரடிக்கிறார்.

லாசராவின் சிந்தனைகளாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வரிகள் தானாக அவரது மனைவியை முழுவதுமாக சூழ்ந்து கொள்கின்றன. 50 வருட இல் வாழ்வில் இதெல்லாம் சகஜம். எப்போதும் எரிந்து விழும் அப்படிச் சொல்லக்கூடாது, வாயடைக்கும்படி பேசும் மனைவி
“நான் உங்களை அனுப்பி வச்சுட்டுதான் போவேன், உங்களை யார் கையிலும் ஒப்படைச்சுட்டு என்னால நிம்மதியா போக முடியாது” என்னும் போது
“இவ்வளவு பாசம் வச்சுக்கிட்டு ஏன் எப்பவும் நம்மகிட்ட அப்படி நடந்துக்கறா, கள்ளி” என்கிறார்.

முழுக்க எனக்குச் சம்பந்தமில்லாத வாழ்க்கைமுறை இவருடையது. வாழ்ந்த காலமாகட்டும், வாழ்ந்த முறையாகட்டும், ஆனால் இவரைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதில் மகிழ்ச்சியே…

இவரளவு லௌகீக வாழ்க்கையைக் கடவுளுடன் பின்னிப்பினைந்து பார்ப்பவரின் எழுத்தை எந்த உறுத்தலுமின்றி இரசிக்க முடிகையில் என் பகுத்தறிவின் சகிப்புத்தன்மையை நானே மெச்சிக் கொண்டேன்.

இவரைப் போல என் வீட்டுப் பெரியவர்களும், அதாவது முந்தைய தலைமுறையினருக்கு குடும்பத்தையும் கடவுளையும் விட்டால் வேறென்ன இருந்திருக்கிறது?

லாசராவின் எழுத்து நடையைப் பற்றி புதிதாக நான் வேறு சொல்ல வேண்டுமா? இத்தனை வருட எழுத்து வாழ்க்கையில் மொத்தமாக 4000 சொச்சம் பக்கங்கள் மட்டும்தான் எழுதி இருக்கிறார். ஆனால் அனைத்துமே முக்கியமானவையாகத்தான் இருக்கின்றன.

புத்தகத்தின் இறுதியில் லாசராவின் மகன் இதற்குத் தந்திருக்கும் மதிப்புரையைக் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும். மொத்த படைப்பையும் சுருக்கமாக அழகாகச் சுட்டிக்காட்டி விடுகிறார்.

ஒரே வகையான புத்தகங்களைப் படிக்காமல் இப்படி மாற்றி மாற்றிப் படிப்பதுதான் நன்றாக இருக்கிறது.

ஹோமோ டியஸ் – யுவால் நோவா ஹராரி – நாகலட்சுமி சண்முகம்

“சேப்பியன்ஸ்” என்றொரு புத்தகம். வெளியான வேகத்திலேயே அதிக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு கோடிக்கணக்கானோரால் வாசிக்கப்பட்ட புத்தகம். பில்கேட்சும் மார்க் ஸூக்கர்பெர்க்கும் தங்களுக்குப் பிடித்த முக்கியமான புத்தக பட்டியலில் அதனை வைத்திருக்கிறார்கள். நான் வாசித்த வரையில், இப்போது அனைவரையும் கட்டாயம் வாசிக்கச் சொல்லும் புத்தக பட்டியலில் முதல் புத்தகமாக சேப்பியன்ஸ் இருக்கும். அதன் தொடர்ச்சியாக வந்துள்ள புத்தகம் தான் “ஹோமோ டியஸ்”

ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் என்றால் அறிவுள்ள மனிதன் என்று பொருள். சேப்பியன்ஸ் என்ற வார்த்தைதான் அந்த அறிவுள்ள என்ற பொருளை தருகிறது. அதே போல் ஹோமோ டியஸ் என்றால் கடவுள் நிலையிலான மனிதன். “டியஸ்” என்றால் இலத்தினில் கடவுள் என்று பொருள். சக குரங்கிலிருந்து மேம்பட்டு விலங்கு நிலையிலிருந்து மனித நிலையை அடைந்த மனிதன், அடுத்து மனித நிலையிலிருந்து கடவுள் நிலையை அடையப் போவதை விவரிக்கிறது இப்புத்தகம்.

நான் ஒரு பாஜக ஆதரவாளனாக இருந்த பொழுது அடிக்கடி என்னிடம் சொல்லப்பட்ட விசயம் ஒன்று. இந்தியாவில் சிறுபான்மையினர்களின் சதவீதம் சுதந்திரத்தின் போது இவ்வளவு இருந்தது, இப்போது இவ்வளவு அதிகரித்திருக்கிறது. விட்டால் அவர்கள் இந்தியாவை இஸ்லாமிய/கிறித்துவ நாடாக மாற்றி விடுவார்கள். ஆக இந்துவாக ஒன்றிணைவோம் என்பதுதான். அதைத் தவிர்த்து வேறு எதைப் பற்றியும் யோசிக்கக் கூடாது என்பதற்காகத் திரும்பத் திரும்ப அது சொல்லப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும். (இந்த வாதத்தை “ஒரு செக்யூலரிஸ்டின் வாக்குமூலம்” புத்தகத்தில் ஸ்ரீதர் சுப்ரமணியம் அடித்து நொறுக்கி விடுகிறார்) “நாம், அவர்கள்” என்ற பதங்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப் படும். ஹிட்லர் பயன்படுத்திய அதே முறை. கொஞ்ச நாட்கள் நான் அதை நம்பி இருந்தேன். பிறகு சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனைகளைப் பற்றித் தெரிய வருகையில் இன்னும் 50 வருடங்களில் இந்தியா எந்த மத நாடாக மாறியிருக்கும் என்பதை விட இந்தியாவில் மனிதர்கள் வாழ முடியுமா என்ற கேள்வி எழுந்தது. அது குறித்துப் பேசவே அனுமதிக்கவில்லை.

அடுத்து பொருளாதாரம் பயங்கர வேகத்தில் பின்னோக்கி செல்கிறது என்று புரியத் துவங்கிய பின் அதைப் பற்றிய கேள்வி எழுப்பினாலும் அதே நிலைதான். தொடர்ச்சியாக வேறு எந்த பிரச்சனைகளைக் குறித்தும் பேச அனுமதியில்லை எனும்போதுதான் நான் வேறு கட்சிகளைத் தேட துவங்கினேன். எதற்கு இதைச் சொல்கிறேன் என்றால் நம் கண்முன்னே நம் வாழ்க்கையை மாற்றக் கூடிய பல பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன. அதன் ஒவ்வொன்றின் வீரியத்தையும் தெரிந்து கொள்ளும் போதுதான் நாம் அறைக்குள் இருக்கும் புலியைப் பற்றிப் பேசாமல், ஒளிந்திருக்கும் எலி எப்போது வேண்டுமானாலும் வெளியே வந்து நம் தீனிகளைத் தின்றுவிடும் என்று விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் எனப் புரிய வருகிறது.

இப்போது மேலே கூறியிருக்கும் பிரச்சனைகளுக்கும் இந்த புத்தகத்திற்கும் மிகப்பெரிய தொடர்பு இருக்கிறது. அது என்னவென்றால் மனிதக் குலம் அடுத்து எதிர்கொள்ளப் போகும் மிக முக்கிய பிரச்சனையை இப்புத்தகம் பேசுகிறது. எப்படி சிம்பன்சிகளிடம் இருந்து பிரிந்து வந்த ஹோமோ எரக்டஸ், நியாண்டர்தால்ஸ்களை காலி செய்து விட்டு ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் உலகைக் கைப்பற்றினோமோ, அதே போல் சேப்பியன்சை காலி செய்து விட்டு ஹோமோ டியஸ்கள் கைக்கு இந்த மொத்த உலகமும் சென்று சேர இருப்பதை விவரிக்கிறது.

சேப்பியன்ஸ் புத்தகம் படித்திருந்தால் மனிதர்களின் 70000 ஆண்டுக்கால வரலாறும் மிகத் தெளிவாகப் புரியும். அது புரிந்திருந்தால் இப்புத்தகம் சொல்லக்கூடிய விசயங்கள் கொஞ்சம் தெளிவாகப் புரியும். இந்த புத்தகம் மூன்று பகுதிகளாகத் தான் சொல்ல வந்ததைக் கூறுகிறது.

  1. சேப்பியன்ஸ் இவ்வுலகை வெற்றி கொள்கின்றனர்
  2. சேப்பியன்ஸ் இவ்வுலகிற்கு ஒரு அர்த்தம் கொடுக்கின்றனர்
  3. சேப்பியன்ஸ் தங்கள் கட்டுப்பாட்டை இழக்கின்றனர்

குரங்கிலிருந்து வந்த மனிதன், மற்ற விலங்குகளைப் போல் தனித்தனி கூட்டமாக வாழாமல் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட அவர்களது மொழியும், கற்பனா யதார்த்தவாதமும் உதவுகின்றன. அதைக் கொண்டு ஒரு பொது நோக்கம் என்ற பெயரில் மனிதர்கள் இணைந்து செயல்படத் துவங்குகின்றனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உலகம் மனிதர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வருகிறது.

அப்படி உலகம் மனிதர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தாலும் அடுத்த கட்ட நகர்விற்கும் வளர்ச்சிக்கும் ஒழுங்கு விதிகள் தேவைப்படுகின்றன. அதற்காகக் கடவுள்களும் மதங்களும் உருவாக்கப்படுகின்றன.

தொழிற்புரட்சிக்கு பிறகான அறிவியல் வளர்ச்சி மனிதர்களை அடுத்த நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது. மனிதர்களின் மிக முக்கியமான பிரச்சனைகளான பஞ்சம், தொற்று நோய், போர் ஆகியவற்றில் இருந்து மனித சமூகத்தை அறிவியலும், தாராளவாதமும், பொதுவுடைமையும் எப்படி விடுவிக்கின்றன என விளக்கி விட்டு, அடுத்து இப்போது மனிதர்கள் ஏற்று கொண்டுள்ள மதங்களை விளக்குகிறார்.

ஹராரியை பொறுத்தமட்டில் எது நம் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து வைக்கும் ஒழுங்குமுறை விதிகளோடு வருகின்றனவோ அவை மதங்களே. தாராளவாதமும் கம்யூனிசமும் மதங்கள்தான் என்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து தற்போது மனிதத்துவம் என்ற மதம் கடைப்பிடிக்கப்படுவதை விளக்குகிறார். அதிலிருந்து தரவு வாதம் என்ற மதத்தை நோக்கி நாம் அனைவரும் பயணிப்பை நமக்குப் புரிய வைக்கிறார்.

தொழில் வளர்ச்சிக்காக முன்னெடுத்த அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் மனிதக்குல முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்தியது போல, இனி இணையதள தரவுவாதமானது எப்படி மனிதரிலிருந்து அதிமனிதர்கள் எனப்படும் புதிய இனத்தை உருவாக்கும் என்றும், அந்த புதிய இனம், மனிதர்களாகிற நாம் மற்ற விலங்குகளை நடத்தியது போலவே நடத்தும் எனக் கூறி வயிற்றில் புளியைக் கரைக்கிறார்.

யோசித்துப் பாருங்கள். நாம் உயிரைக் கொடுத்துப் படித்துத் தேர்வெழுதும் போது, கணினியுடன் தன் மூளையை கனெக்ட் செய்யும் தொழில் நுட்ப வசதி ஒரு கோடிஸ்வர மாணவனுக்கு இருக்குமெனில் யார் வெல்வார்?

ஓடி ஆடி ஆரோக்கியத்திற்காக மற்றவர்கள் மெனக்கெடும் போது, பத்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மொத்த உடல் உறுப்புகளையும் மாற்றிக் கொள்ளும் வசதி உலக பணக்காரர்களுக்கு இருக்குமெனில் அவர்கள் நம்மை எப்படி நடத்துவார்கள்?

ஒவ்வொரு நாடும் அரசும் மக்களுக்குக் கல்வியும் சுகாதாரமும் கொடுப்பது எதற்காக? நாட்டு மக்களின் மீதான அக்கறையா? கிடையாது. நம் ஆரோக்கியம் அவர்களின் முதலீடு. மனித வளம் என்ற ஒரு தேவை இருக்கும் வரைதான் சக மனிதர்களைப் பற்றி அதிகார வர்க்கம் கவலைப்படும். அதே நேரத்தில் அனைத்திற்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு போதும் என்ற நிலை வந்தால் என்னாகும்?

இதை நான் ஒரு பத்தியில் சொல்லிவிட்டேன். ஹராரி விவரிப்பதை படிக்கனுமே, ஒரு திரைப்படம் பார்ப்பது போல் இருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு உலகின் அனைத்து வாகனங்களும் ஒற்றை புரோகிராமால் கட்டுப்படுத்துவது குறித்து எழுதியிருப்பதைச் சொல்லலாம்.

வரலாற்றை நாம் ஏன் படிக்க வேண்டும்? என்ற கேள்விக்கு வீட்டுக்கு முன் அமைக்கும் புல்வெளிகளைப் பற்றிச் சொல்லி ஒரு விளக்கம் கொடுத்திருப்பார் பாருங்கள். “வரலாற்றைப் படிப்பது, அதிலிருந்து விடுபடுவதற்கே” என்பதைப் புரியவைத்ததற்காகவே இப்புத்தகத்தைத் தனியாகக் கொண்டாடலாம்.

எனக்கு இன்னொரு முக்கியமான கேள்விக்கான விடை இப்புத்தகத்தில் கிடைத்தது. அதில் மனிதர்கள் ஏன் தங்கள் தவறுகளைத் தவறென்று தெரிந்தாலும் விடாப்பிடியாக அக்கருத்தினை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான பதில். ஏனென்றால் எனக்கு இந்த கேள்வி நெடுநாட்களாக இருந்தது. “குரங்கிலிருந்து மனிதன் வந்தது & பரிணாம கொள்கை” பற்றி நன்கு படித்துத் தெரிந்த கல்வி கற்றவர்கள் கூட, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இறைவனென்றும் இறைதூதுவனென்றும் யாரோ சொல்லியதை அனைத்தையும் விட முக்கியம் எனத் தூக்கிப் பிடிக்கிறார்கள்?”. இதற்கான ஓரளவு திருப்தி தரும் பதில் இந்த புத்தகத்தில் கிடைத்தது.

இது தரும் தரவுகள் நாம் இதுவரை உலகைப் பார்த்து வந்த பார்வையை முற்றிலுமாக மாற்றி விடுகின்றன. உலகைக் கைப்பற்றிய பிறகு நாம் என்னென்னவெல்லாம் செய்திருக்கிறோம் எனத் தெரிய வருகையில் அடடா என்று உத்து கொட்டுவதோடு நிறுத்தி கொள்ளலாம். ஆனால் நமக்கு அடுத்து ஒரு அதிமனித இனம் உருவாகி, அது நம்மை என்னவெல்லாம் செய்யப் போகிறது என்று நினைக்கையில் பதறுகிறது.

சேப்பியன்ஸ் அளவு சுவாரசியமான புத்தகம் என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் வரலாறு தரும் சுவாரசியமே தனி. இதில் இசங்கள் குறித்த விளக்கங்கள் அதிகம் வருவதால் கொஞ்சம் அலுப்பூட்டும். ஆனால் எதிர்காலத்தின் வரலாற்றை முன்கூட்டியே தெரிந்து கொள்வதற்காக அனைத்தையும் பொறுத்துக் கொள்ளலாம்.

மிக மிக நிதானமாக வாசிக்க வேண்டிய புத்தகம். ஒரு நாளுக்கொரு அத்தியாயமாக வாசித்து விட்டு, அது குறித்து மனதை யோசிக்க விட்டு விடலாம். உலகை நாம் பார்க்கும் பார்வை முழுவதும் மாறிவிடும். பெரிதாக இனி எதையும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் கடந்து செல்ல துவங்கி விடுவோம். எல்லாம் சில காலம்தானே..

இது போன்ற புத்தகங்களைத் தமிழுக்குத் தெளிவாகக் கொண்டு வரும் நாகலட்சுமி அவர்களை எத்தனை பாராட்டினாலும் தகும். ஏனென்றால் தமிழில் வரவில்லையென்றால் நானெல்லாம் இவற்றை வாசித்திருக்கவே போவதில்லை. இதுதான் இப்போது மிக முக்கியமான தேவை. அறிவியற் சிந்தனைகள் அனைத்தும் தமிழ் மொழியில் வெளியிடப்பட வேண்டும்.

கானகன் – லக்‌ஷ்மி சரவணக்குமார்

கானகன் – காட்டை ஆள்பவன் அல்லது காட்டுடன் இரண்டற கலந்தவன். காடு என்றால் என்ன? அதிலுள்ள மரங்களும் செடி, கொடிகளும் மட்டுமா? அதிலுள்ள அத்தனை ஜீவராசிகளும் அடங்கியதே காடு.  மர்மதேசம் – எதுவும் நடக்கும் தொடரில் சித்தர்களாக வருபவர்கள் ஒருவனிடம் உலகின் மிகப்பெரிய உயிரினம் எது என்று கேட்பார்கள், அவன் யானையைத் தாண்டி எதுவும் சொல்ல மாட்டான். அவர்களும் காடுதான் பெரிய உயிர் என்று சொல்ல மாட்டார்கள், ஆனால் அந்த கேள்விக்கு விடையை யோசிக்கும் கணத்தில் காட்டினுள் அவர்கள் பேசிக்கொள்ளும் இடத்திலிருந்து zoom out ஆகி வெளியே வந்து, அந்த காட்டை ஒற்றை உயிர் போலக் காட்டுவார்கள். அது உண்மைதான். காடு என்பது ஒவ்வொன்றுடன் தொடர்புடையவை. ஒவ்வொரு உயிரும் அதற்கு முக்கியம். ஒன்று போனால் மற்றொன்று பாதிக்கும் வகையில் பினைக்கப்பட்டுருக்கும்.

உதாரணத்திற்குப் புலியை எடுத்துக் கொள்வோம். புலி மட்டும் இல்லையென்றால் அத்தனை சைவ பட்சிகளும் பல்கிப் பெருகி, காட்டின் அத்தனை பசுமையையும் தின்று தீர்த்து விடும். காடுகளைப் பாதுகாக்கும் திட்டமாகத்தான் இந்திய அரசு புலிகளைப் பாதுகாக்கிறது. புலிகளுக்கு அடுத்தாற் போல் அரசு கவனத்துடன் காக்கும் அடுத்த மிருகம் யானை. காட்டின் பச்சையைக் காப்பது புலி என்றால் அதனை உருவாக்குவது யானை தான். Jungle book படத்தில் யானைக்கூட்டம் வருகையில் பகிரா மோக்ளியை குனிந்து வணங்கச் சொல்வதைக் கவனித்திருப்பீர்கள். யானைகள் இருப்பது காட்டின் உயிர்ப்பினை காட்டும் நாடித்துடிப்பினை போல. காட்டினை ஆக்கிரமிக்க நினைப்பவர்களுக்குக் குறுக்கே நிற்பதும் இவ்விரு உயிர்கள்தான். 

காட்டை யார் ஆக்கிரமிப்பார்கள்? காட்டிலிருந்து பிரிந்து வந்து சமவெளியில் வாழ்ந்து பழகிய, காட்டின் அருமை புரியாத நாகரீக மனிதன்தான். துரதிர்ஷ்டவசமாகக் காட்டின் பாதுகாப்பும் வெளியில் இருக்கும் இந்த சமவெளி மனிதர்களின் அரசாங்கத்திடம்தான் இருக்கிறது. இவர்கள் உள்நுழைகையில் அவர்களை முதலில் எதிர்கொள்வது காட்டை விட்டுப் பிரியாமல் இருக்கும் பழங்குடியினர்கள்தான்.

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில், அகமலையிலுள்ள பளியர் இனம் இத்தகைய ஆக்கிரமிப்புகளை எதிர்கொள்தல்தான் கானகனின் மையச்சரடு. ஆனால் அதைச் சொன்ன விதம் அந்த இனத்துப் பெண்ணை மூன்றாவதாக மணந்து கொண்டு வந்து வைத்து வாழும் கருமாண்டி/வேட்டைக்காரன் தங்கப்பனை மையமாக வைத்து. அப்படியே கதை அடுத்தடுத்து பாத்திரங்களுக்குத் தாவி அவர்கள் வாயிலாக சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு தாய் புலி வேட்டையாடப்படுவதிலிருந்து துவங்கும் கதையில் பெரும்பாலும் வேட்டையும் காமமும் ஆன்மத்தேடலும்தான் நிறைந்திருக்கின்றன. ஆன்மத்தேடல் என்றால் காட்டினுடைய ஆன்மாவின் தேடல். தேடுவது தங்கப்பனின் மூன்றாவது மூன்றாவது மனைவி செல்லாயிக்கும், அவளது முதல் கணவனுக்கும் பிறந்த வாசி. காட்டை நேசிக்கும் இளம்பளியனான இவனுக்கு தன் தந்தையைப் போலக் காட்டின் ஆன்மாவை, பளிச்சியினை பார்த்து விட வேண்டும். 

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன் போலவே அவனுக்கு அனைத்தும் நடக்கின்றன. பல சோதனைகளைக் கடந்து பளிச்சி கேட்கும் இரத்தக்காவினை கொடுப்பதுடன் நாவல் நிறைவடைகிறது. 

சூழலியல் சார்ந்து தமிழ் நாவல்கள் மிகக் குறைவு. அந்த வகையில் ஒரு நாவல் வெளியாகி யுவபுரஷ்கர் விருது பெற்று பலரை சென்றடைந்திருப்பது வெகு சிறப்பானது.

Kaanagan: கானகன் (Tamil Edition) eBook: லஷ்மி ...

இந்த நாவல் பழங்குடியினரையும் சூழலியலையும் மட்டும்தான் பேசுகிறதா என்றால் இல்லை. இது அதிகம் மனிதர்களைப் பற்றித்தான் பேசுகிறது. அவர்களின் உறவுச்சிக்கல், உணர்வு சிக்கல்களைப் பேசுகிறது. 

தங்கப்பனின் முதல் இரண்டு மனைவிகளுக்குக் குழந்தையில்லை. மகனோடு திருமணமாகி வரும் மூன்றாம் மனைவியுடைய முதல் மகன் வாசியை மற்ற இருவரும் ஆத்தாவாக இருந்து வளர்க்கிறார்கள். தங்கப்பனின் வேட்டை வெறியை வெறுத்தாளும் பளியக்குடிக்கு செல்ல விடாமல் வாசியைத் தடுப்பதும் இப்பெண்களின் பாசமே. அதற்காக மனைவியைக் கூடிவிட்டு வந்து அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டு தூங்குவதெல்லாம் ஏற்புடையதாகப் படவில்லை.

கணவன் சடையனை விடுத்து தங்கப்பனோடு வந்து விடுகிறாள் செல்லாயி. ஆனால் அவளால் முதல் கணவனையும் வெறுக்க முடியவில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவனை நேசிக்கவே செய்கிறாள். அவன் வந்ததும் அவன் வேண்டாமென்றாலும் அவனோடு கூடுகிறாள். தனக்குத்தானே ஒருத்திக்கு ரெண்டு புருசன் இருக்க கூடாதா என்று சமாதானம் சொல்லிக் கொள்கிறாள்.

அதே போல் சகாயமேரி, தங்கப்பனின் இரண்டாவது மனைவி. கணவன் அதிகமாய் கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பதோடு, அவன் நண்பன் தன்னை விட வயதில் மிக இளையவன் தனக்காக மெனக்கெடுவதால் அவனுடன் சேர்ந்திருக்கத் துவங்குகிறாள். அதே நேரம் தங்கப்பனுக்கான பணிவிடைகளிலும் குறை வைப்பதில்லை.

இதில் உறவுச் சிக்கல்களில் உச்சக்கட்டமே தங்கப்பன் – வாசியினுடையதுதான். தனது வாரிசாக, தேர்ந்த வேட்டைக்காரனாக வாசியை உருவாக்க முயலும் தங்கப்பன், தன்னை விடத் திறமைக்காரனாக வளர்ந்தாலும் வேட்டையை வெறுக்கும் காட்டை நேசிக்கும் பளியனாக வாசி வளர்வதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. அதே நேரம் அவன் வளர்ச்சியையும் தடுக்க முடிவதில்லை. அது அவன் மீது வெறுப்பாக மாறுகிறது. இயலாமையே கோபமாகவும் வெறியாகவும் உருவெடுக்கிறது.

வாசி, கானகன். தான் பிறந்த குடியின் காப்பாளனாக, தனது தந்தையைப் போன்று காட்டின் ஆன்மாவை, புளிச்சியைக் கண்டு விடத் துடிப்பவன். முடிந்த வரை வேட்டையில் தேவையற்ற உயிர் வதையைத் தவிர்க்கப் பார்க்கிறான். அப்படி ஏதேனும் உயிர் போனால் துடித்துப் போகிறான். 

துவக்கத்தில் நாவலுடன் ஒன்றுவது சிரமமாக இருந்தாலும் போகப் போக கானகத்திலிருந்து வெளியேற முடியாமல் சிக்கிக் கொள்கிறோம். 

சிலரது எழுத்துக்கள் திரைப்படத்தைப் போலக் காட்சிகளாக விரியும். லசகுவினுடையது வேறு வகை. அவரது வரிகளும் வர்ணனைகளும் கற்பனைக்கு எட்டாதவையாகத்தான் இருக்கும். அவற்றைக் காட்சிகளாக உருவகிப்பது கடினம்.

நாவலில் குறைகளாக நான் பார்ப்பது சொன்ன விசயத்தையே பல இடங்களில் திரும்பத் திரும்ப சொல்வது. அதுவும் காட்டின் ஆன்மா பற்றித் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டே இருப்பது சலிக்க வைக்கிறது. 

அடுத்துக் கதை எந்த வகை என்ற குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் இடங்கள். பெரும்பாலும் யதார்த்தமாகக் கதை போகிறதென்றால் திடீர் திடீரென ஃபேண்டசியான காட்சிகள் வருவது. சடையனை ஏதோ முக்தி பெற்ற சித்தன் போலவே உருவகிப்பதைச் சொல்கிறேன். அதிலும் முக்கியமாக நாவலின் இறுதிப் பகுதி. குண்டு சத்தம் கேட்டுத் தப்பித்துச் செல்லாமல் செத்தது போல் நடித்திருந்து, காத்திருந்து பழிவாங்குவதை ஏற்றுக் கொண்டால் கூட பளிச்சி இறங்கி வந்து சொன்னதில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. 

குறிப்பாக இக்கதையில் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் இணைக்கும் இயற்கை கடவுளான பளிச்சி, எனக்கு அவதார் படத்தில் பன்டோர கிரகத்தில் வரும் ஈவா வை நினைவுபடுத்தியது. 

இதற்கு முன்பு இது போன்ற தளத்தில் எழுதப்பட்ட நாவல்களில் நான் படித்தவை ஓநாய் குலச்சின்னம் & சோளகர் தொட்டி. அவ்விரண்டிற்கு அடுத்தபடியாக வேறொரு பாணியில் சிறப்பாகவே இந்த நாவல் அமைந்துள்ளது.

கதையில் பல இடங்கள், பல காட்சிகள் அருமையானதாக இருக்கும். வாசிக்க இருப்பவர்களின் சுவராசியத்தைக் கெடுக்கக் கூடாது என்பதற்காகவே சொல்லவில்லை.

இரண்டு நாட்களில் எழுதிய நாவல் என்றால் நம்பவே முடியவில்லை. 

அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய நூலாகப் பரிந்துரைக்கிறேன்.

ஒரு செக்யூலரிஸ்டின் வாக்குமூலம் – ஸ்ரீதர் சுப்ரமணியம்

சமூக வலைத்தளங்கள் எதற்காகத் துவங்கப்பட்டன என்பதை விட அது தற்போது எவ்வளவு பெரிய சக்தியாக உலகைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பது சமீபத்திய முக்கியமான பேசுபொருளாக இருக்கிறது. ஊர் திருவிழாக்களின் போது ஒவ்வொரு சாதிக் குழுக்களின் தலைவர்களைக் கூப்பிட்டு வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் எந்த கலவரமும் செய்யமாட்டேன் என எழுதி வாங்குவதைப் போல் ஒவ்வொரு நாட்டுத் தேர்தலின் போதும் மார்க் ஸூக்கர்பெர்க் இதில் எந்த தலையீடும் செய்யமாட்டேன் என உறுதியளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட சக்தி வாய்ந்த சமூக வலைத்தளங்களின் உதவியுடன் தான் மோடி 2014ல் பிரதமரானார். அதன் பின் சமூக வலைத்தளங்களின் போக்கே மாறியது.

2014 வரை மோடி பக்தனாக இருந்த எனக்கு ஒரு கட்டத்தில் மோடியை ஆதரிப்பவர்களின் பேச்சில் எப்போதும் “நாம்-அவர்கள்” என்ற தொனி மிக வெளிப்படையாகப் பயன்படுத்தப் பட்டது. அதில் அந்த அவர்கள் பெரும்பாலும் முஸ்லீம்களாகத்தான் இருந்தார்கள். பின்னர் கம்யூனிஸ்ட்டுகள், அடுத்து திராவிட ஆதரவாளர்கள், அவர்களுக்குக் காங்கிரஸ் ஒரு பொருட்டாகவே இருந்தது இல்லை.

வெறுமனே பள்ளியில் தேர்வுக்கு மட்டும் படித்துவிட்டு, வாசிப்பிற்கு சுஜாதா, பாலகுமாரனைத் தாண்டாத வயதில் சங்கர் படம் போன்ற ஒரு திடீர் மாற்றம் வந்து அப்துல்கலாம் ஆசைப்பட்ட வல்லரசு இந்தியா பிறந்து விடும் என்ற நம்பிக்கையில் பாஜகவிற்கு வாக்களித்தவர்களில் பாதிப் பேருக்கு “ஏதோ தப்பா இருக்கே” என்ற உணர்வு வருவதற்குள் தமிழ்ச் சமூக வலைத்தளங்களில் வெறுப்பரசியல் புரையோடிப் போயிருந்தது. ஒரு சம்பவம் என்றால் மோடிக்கு ஆதரவாக பற்பல பதிவுகள் கண்ணில் படும், ஒன்று கூட உண்மையானதாக இருக்காது, அதே சமயம் அத்தனையிலும் மதம் கலந்தே இருக்கும். சரியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் 2016க்கு பிறகே, துல்லியமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்திற்கு பிறகே தமிழ்ச் சமூக வலைத்தளங்களின் போக்கு மாறியது. ஆளும் மத்திய அரசுக்கு எதிராக அனைவரும் ஓரணியில் நின்ற காலம் அது. பலரது நிஜ முகங்களை அடையாளப்படுத்திய நேரம் அது.

அப்போது முதல் அரசியல் பதிவுகளில் ஒரு மாற்றம் தென்படத் துவங்கின. என்னவென்றால் தரவுகளை முன்வைப்பது. மத அரசியல் பேசும் யாரிடமும் எந்த ஆதாரமும் இருக்காது. சூரிய ஒளியைக் கண்ட இரத்த காட்டேறிகளைப் போல மத அரசியல் பேசுபவர்களை ஓடச் செய்யும் ஒரு வஸ்துவா தரவு(டேட்டா) இருந்தது. அதைத் தனது பதிவுகளில் வெகு சிறப்பாகக் கையாளும் ஒரு நபராக ஸ்ரீதர் சுப்ரமணியம் முக நூலில் பிரபலமானார். அவருடைய மூன்றாவது புத்தகம்தான் இந்த “ஒரு செக்யூலரிஸ்டின் வாக்குமூலம்”.

1976, 42வது சட்டத்திருத்தத்தின் படி இந்திய அரசியலமைப்பின் முகப்புரை திருத்தப்பட்டது. அதுதான் முதலும் கடைசியுமான முகப்புரை திருத்தம். அதில் மூன்று வார்த்தைகள் இந்தியாவை வரையறுப்பதற்குப் புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டன. “சமதர்ம, சமய சார்பற்ற, ஒருமைப்பாடு” கொண்ட நாடு இந்தியா. இதில் சமய சார்பற்ற, அதாவது செக்யூலரிசம் என்பது குறித்தான நூல்தான் இது.

படித்த பலருக்கும் கூட அறியாமையால் பொது புத்தியாக சில தவறான தகவல்கள் கற்பிக்கப்பட்டு இருக்கும். உதாரணத்திற்கு இந்தியாவின் தேசிய மொழி இந்தி. அதே போலத்தான் இந்தியா மதச் சார்பற்ற நாடாக இருப்பது முழுக்க முழுக்க சிறுபான்மை மதங்களான கிறித்துவ & இஸ்லாமியத்தின் வளர்ச்சிக்காகத்தான். அதன் மூலம் நாம் இழந்தவைகள்தான் அதிகம். மீண்டும் பழையபடி நம் தேசத்தை இந்துமயமாக்க வேண்டும். அகண்ட இந்து பாரதத்தை உருவாக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்ட கருத்துகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்தியர்கள் அனைவரது மனதிலும் நஞ்சூட்டப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிற இந்த நேரத்தில் மதச்சார்பின்மை பற்றிய இந்த புத்தகம் மிக மிக மிக அவசியமான ஒன்றாகிறது.

புத்தகத்தில் மொத்தம் ஐந்து பாகங்கள்

  1. செக்யூலரிசம்
  2. இந்துத்துவ புகார்கள்
  3. மதங்கள் – சில சிந்தனைகள்
  4. இந்துத்துவ பெருமைகள்
  5. செக்யூலரிசத்தின் சாதகங்கள்

முதலில் மதச்சார்பின்மை என்றால் என்ன? மத அடிப்படைவாதம் என்றால் என்ன என்று பள்ளி மாணவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் மிக எளிமையாக விளக்குகிறார்.

அடுத்துத்தான் மிக முக்கியமாக “இந்துத்துவ புகார்கள்” பகுதி. ஏன் இதை முக்கியம் எனச் சொல்கிறேன் என்றால் ரோபோக்களில் சில விதிகள் புரோகிராம் செய்யப்பட்டுத் தயாரிக்கப்படுவதைப் போல, இந்துத்துவ ஆதரவாளர்களுக்கும் சில கேள்விகள் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு இருக்கும். நீங்கள் எந்த இந்துத்துவ வாதியைச் சந்தித்துப் பேசினாலும் ஒரே பல்லவியைத்தான் பாடுவார்கள். ஒரே விதமான கேள்விகள், ஒரே விதமான பதில்கள்தான் அவர்களிடமிருந்து கிடைக்கும். உதாரணத்திற்குச் சாதி ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பற்றிக் கேட்டுப் பாருங்கள். பிரிட்டிசாரின் சதி என்று பதில் கிடைக்கும். அது தவறான பதில் என்று நிரூபித்து விட்டால் அவரிடமிருந்து வேறு எந்த பதிலும் உங்களுக்குக் கிடைக்காது. அப்படி முழுக்க முழுக்க இந்துத்துவ வாதிகளால் சிறுபான்மையினரை நோக்கியும், மதச்சார்பின்மையை நோக்கியும் எழுப்பப்படும் புகார்களுக்கு எளிமையாகவும், விளக்கப்படங்களுடனும் பக்கா தரவுகளுடனும் பதிலளிக்கிறார். அதில் மிக முக்கியமானது காஷ்மீர் பண்டிட்டுகள் குறித்த கட்டுரை.

அடுத்து மதங்கள் – சில சிந்தனைகள் பகுதியை வாசிப்பதற்கு முன் சிறு அடிப்படை அறிவியல் வரலாறு தெரிந்திருக்க வேண்டும். என்னவென்றால் பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. மனிதன் குரங்கிலிருந்து வந்தது, ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து பூமியெங்கும் பரவியதும் பற்றித் தெரிந்திருந்தால் போதுமானது. அது புரிந்திருந்தாலே மதங்கள் என்பவை வாழ்வியல் ஒழுக்க விதிகளுக்காக, கடவுள் என்பவரை உருவாக்கி எழுதப்பட்ட சட்டங்கள் என்பது புரியும். சுருக்கமாகச் சொன்னால் ஏன் எப்படி உலகில் இத்தனை மதங்கள் என்று முன் கூட்டியே யோசித்திருந்தால் போதுமானது.

இந்த பகுதியில் இந்துத்துவத்தின் தேசபக்தி என்ற கட்டுரை மிக முக்கியமானது. தேசபக்தி என்பது தேசியக்கொடியையும் தேசிய கீதத்தையும் நேசிப்பது மட்டுமல்ல. தேசத்தில் வாழும் மக்களை நேசிப்பது என்ற புரிதல் வேண்டும். முழுக்க தேசத்திற்கு எதிரான சிந்தனைகள் கொண்ட ஒரு கூட்டம், பல தசாப்தங்களாக தேசியக் கொடியைப் புறக்கணித்த ஒரு கூட்டம் இன்று நாட்டிற்குத் தேசபக்தியைப் பற்றி வகுப்பெடுக்கிறது.

இந்துத்துவ பெருமைகள் என்ற பகுதி மிக முக்கியமானது. இதற்கு முன்பு வரை இந்துத்துவம் கேட்கும் கேள்விகளுக்குத் தரவுகளோடு பதிலளித்து விட்டு, இப்பகுதியில்தான் இந்துத்துவத்தினை நோக்கி கேள்விகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இறுதியாக செக்யூலரிசத்தில் சாதகங்கள். அறிவியல், பொருளாதாரம், மருத்துவம், சமூக முன்னேற்றத்தில் செக்யூலரிசத்தின் தேவையானது எவ்வளவு இன்றியமையாதது என்பது வரைபடங்களோடே விளக்கப்பட்டு இருக்கின்றன.

இந்த புத்தகத்தின் ஒவ்வொரு கட்டுரைக்கும் எவ்வளவு மெனக்கெட்டிருக்கிறார் என்பது, அதற்கு உதவியாகக் குறிப்பிட்டுள்ள புத்தக பட்டியலைப் பார்க்கும் போதே தெரிகிறது. ஏதேனும் ஒரு புத்தகமாவது அதில் இருப்பதை வாசித்திருப்பேனே எனத் தேடிப் பார்த்ததில் “சேப்பியன்ஸ்” மட்டும் தான் காப்பாற்றியது.

எண்ணிப் பார்த்தேன். மொத்தம் 50 இடத்திற்கு மேல் எங்கிருந்து தகவலை எடுத்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதில் 35க்கு மேல் புத்தகங்கள், அதன் பின் ஆய்வுக்கட்டுரைகள், தலைவர்களின் உரைகள், அரசாங்க தரவுகள் எனக் கொடுத்துள்ளார். சேப்பியனை தவிர்த்து மீதமுள்ள புத்தகங்களை வாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகக் குறித்து வைத்துள்ளேன்.

இந்த புத்தகத்தை வாசிக்க வேண்டுமா என்று கேட்டால் கட்டாயம் வாசியுங்கள். அதை விட முக்கியம், தெரிந்தவர்கள் யாரேனும் மத அடிப்படைவாதம் பேசினாலோ அல்லது அதை நோக்கி நகர்வது தெரிந்தாலோ அவருக்கு இந்த புத்தகத்தைப் பரிசளியுங்கள். குறிப்பாக இளந்தலைமுறைகளுக்கு இந்த நூல் கட்டாயம் போய்ச் சேரவேண்டும். பள்ளி, கல்லூரி ஆசிரியர்கள் இந்த நூலை உங்கள் மாணவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துவது இந்தியா என்னும் மதச்சார்பற்ற தேசத்திற்கு நீங்கள் ஆற்றும் சேவை என்பதைச் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

என்னிடம் இந்த புத்தகத்தின் இன்னொரு பிரதி இருக்கிறது. தெரிந்த தம்பி ஒருவர் தனது வாட்சப் டிபியாக அண்ணாமலை படத்தை வைத்திருந்தார். அவருக்குக் கொடுத்துப் படிக்கச் சொல்ல இருக்கிறேன்.

எழுத்தாளரது “ஒரு நாத்திகனின் பிரார்த்தனைகள்” வாசித்து விட்டேன். “பாதி நிரம்பிய கோப்பை” கைவசம் இருக்கிறது. இனிதான் வாசிக்க வேண்டும்.

வடசென்னைக்காரி – ஷாலின் மரிய லாரன்ஸ்

ஷாலின் எனக்கு முகநூலில்தான் அறிமுகம். சொல்லப் போனால் முதலில் மதிமுகம் சேனலுக்கு அவர் கொடுத்த பேட்டியைப் பார்த்த பிறகே அவரது புத்தகங்களைப் பற்றி அறிந்து கொண்டேன். கடந்த ஜனவரி சென்னை புத்தகத் திருவிழாவில் உயிர்மை அரங்கில் அவரது இரண்டு புத்தகங்களையும் வாங்கி வந்தேன். இரண்டாவது புத்தகமான ஜென்ஸி ஏன் குறைவாகப் பாடினார்? என்பதைத்தான் சிறிய புத்தகம் என்பதால் முதலில் வாசித்தேன். மிகவும் பிடித்திருந்தது. அடுத்து இந்த புத்தகம்.

முதலில் அட்டைப்படத்தைப் பாருங்கள். வடசென்னைக்கு அடையாளமே இந்த சிரிப்புதான். மெட்ராஸ் படத்தின் துவக்கத்தில் சென்னை வடசென்னை என்ற பாடலை பாருங்கள், விதவிதமான வெகுளித்தனமான சிரிப்பை வரிசையாகக் காட்டிருப்பார்கள்., இந்த படத்தில் இருப்பவர் கூட கார்த்தியின் அம்மாவாக வருபவர்தான். எனக்கு அட்டைப்படம் மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.

அடுத்து இது என்ன வகை புத்தகம் என்றால் இது ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பு. எது குறித்த கட்டுரைகள் என்றால் சமூக நீதி குறித்தவை. முதலில் சமூக நீதி என்பதற்கான அர்த்தம் பலருக்குப் புரிவதில்லை. அது ஏதோ ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினருக்கான சொல்லாடல் என்று நினைக்கிறார்கள். சமூக நீதி என்பது சாதி, மதம், இனம், நிறம், மொழி, பிறப்பிடம், பாலினம் போன்ற காரணங்களால் ஒருவருக்கான வாய்ப்பு மறுக்கப்படுவதற்கு எதிராக, அவர்களின் பிரதிநிதித்துவத்தையும் உறுதி செய்வதுதான் சமூக நீதி. அதற்காகத்தான் இட ஒதுக்கீடு, தனித்தொகுதி, பெண்களுக்கான சலுகைகள் இன்னும் பல. ஆனால் அந்த சமூக நீதி ஏன் தேவைப்படுகிறது? நிகழ்காலத்தில் அதன் தேவையைக் கோரும் விசயங்களைத்தான் மிக அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.

முதலில் ஷாலின் தான் ஒரு வடசென்னைக்காரி என அறிமுகமாகும் கட்டுரையிலிருந்தே அவர் யார் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள முடியும். என்னளவில் நான் அறிந்த சிறந்த எம் ஜி ஆர் ரசிகை என்றுதான் முதலில் சொல்வேன். அதன்பின் தான் அவரது மற்ற அடையாளங்கள். சென்னை குறித்து நேரடியாக எந்த வாழ்வனுபவங்களும் இல்லாமல் திரைப்படத்தில் பார்த்து இப்படித்தான் என்ற எண்ணம் இருப்பவர்களுக்கு ஷாலின் காட்டும் சென்னையின் புதிய முகம் படு சுவாரசியமாக இருக்கும்.

சமோசா & மைசூர்பாக் கட்டுரைகளை விட, சியர்ஸ் ஜீசஸ் தான் என்னைப் பயங்கரமாகப் பொறாமை கொள்ளச் செய்தது. உண்மையில் ஆங்கிலோ இந்தியர்கள் பற்றிய எந்த அறிமுகமும் இல்லாத என்னைப் போன்றவர்கள் கட்டாயம் இந்த நுலை வாசிக்க வேண்டும். அவர்களைப் பற்றி சட்டமன்றத்தில் ஒரு நியமன உறுப்பினராக ஆங்கிலோ இந்தியர் நியமிக்கப்படுவார் என்பதுதான் இதுவரை என் அதிகபட்ச அறிதலாக இருந்தது. சியர்ஸ் ஜீஸஸ் கட்டுரையைப் படித்த பின் ஏதோ புதிய உலகத்தைப் பார்ப்பது போல இருந்தது. இதையெல்லாம் ஏன் எந்த படத்திலும் காட்டவில்லை என்று இருந்தது.

மிக முக்கியமானது ஜெய் ஹிந்துக்கு முன்பே தோன்றிய ஜெய் பீம். சமீபத்தில் பிரபலமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் அம்பேத்கர் தொடரின் டைட்டில் சாங்கில் “ஜெய் ஜெய் ஜெய் பீம்” என்று வரும். உண்மையில் பலர் ஜெய் பீம் என்பது அம்பேத்கரை வாழ்த்தும் துதி என்று நினைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அப்படியல்ல. அது அம்பேத்கர் முன்னெடுத்த கோஷம். இதைப் படித்திருந்ததால்தான் வீட்டில் ஜெய் பீமுக்கு என்னால் தெளிவாக விளக்கம் தர முடிந்தது.

ஜெயலலிதாவின் கடைசி நாள், இது அட்டகாசமான ஒரு சிறுகதையாக வந்திருக்க வேண்டிய ஒன்று. அதே போல் தாஜ்மஹால் சில அந்தரங்க குறிப்புகள் கட்டுரையும். ஒரு கட்டுரையில் இரத்தமெல்லாம் கொதிக்கும்படி எழுதி விட்டு, அடுத்த கட்டுரையில் எங்கே ரோஜாப்பூ என்று தேட வைத்து விடுகிறார்.

“மயக்கமா கலக்கமா மனதிலே குழப்பமா” இந்த கட்டுரை எனக்கு பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நான் பார்த்த ஷாலின் பலரைத் தற்கொலையிலிருந்து கவுன்சிலிங் கொடுத்துக் காப்பாற்றுமளவு தெளிவானவர். மனம் நொந்து கைகளில் முடிந்தளவு தூக்க மாத்திரைகளை அள்ளி விழுங்கியிருப்பார் என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை. அந்த தருணத்திலிருந்து தான் மீண்டதை அட்டகாசமாக எழுதியிருக்கிறார்.

அப்படியே கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். தூக்க மாத்திரைகளை விழுங்கி மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டவர் கண் விழிக்கையில் பெரியார் மடியில் படுத்திருக்கிறார். பாரதி அவர் கால்களை அமுக்கி விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். தஸ்லீமா நஸ்ரின் அவர் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். இந்த இடத்திலிருந்து அவர்களது உரையாடல் துவங்குகிறது. ஒவ்வொருவரும் என்ன சொல்லியிருப்பார்கள் என யூகிக்க முடிகிறதா? இதெல்லாம் பதின்மத்தில் இருக்கும் குழந்தைகளும் வாசிக்க வேண்டிய கட்டுரை.

எம் ஜீ ஆரையும் கலைஞரையும் இப்படி சமமாக இரசிப்பவரைப் பார்க்கையில் அவ்வளவு சுவாரசியமாக இருக்கிறது. அதிலும் எம் ஜி ஆரை பற்றி இதில் விட ஜென்ஸி புத்தகத்தில் சிறப்பாகப் பதிவு செய்து இருப்பார்.

“இசைக்கு யார் ஓனர்?” என்ற கட்டுரையும் மிக மிக முக்கியமானது. தமிழ் மரபு இசையின் மும்மூர்த்திகளான வேதநாயக சாஸ்திரிகள், சாமுவேல் வேத நாயகம் பிள்ளை, ஆப்ரஹாம் பண்டிதர் பற்றி ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டு இருந்தாலும் முழு விவரங்களை அறிந்தது இந்த கட்டுரையில்தான். அதிலும் விஜய் ஆண்டனியின் பூர்வீகம் வெகு சுவாரசியம்.

ஒவ்வொரு கட்டுரையைப் பற்றியுமே நிறையச் சொல்லலாம். ஆனால் சிலவற்றையெல்லாம் வாசித்தால்தான் நன்றாக இருக்கும் என்பதால் இத்தோடு நிறுத்தி கொள்கிறேன்.

ஒவ்வொருவரும் அரசியலையும் சமூக அறிவியலையும் புத்தகத்தில் படித்தால் ஷாலின் தனது 35 வருட வாழ்வியலிலேயே அதனை அறிந்திருக்கிறார்கள். அதனால் அவ்வளவு எளிதாக ஒவ்வொரு சம்பவத்துடன் தொடர்புடைய சமூக நீதியை எளிதாக அவரால் விளக்க முடிகிறது.

ஒவ்வொரு கட்டுரையும் எழுந்து நின்று கைதட்டுமளவு முக்கியமான விசயங்களை நறுக்கென்று பேசுகிறது. ஒரு பெண்ணாக, ஒரு சிறுபான்மையினராக, ஒரு சமூக செயல்பாட்டாளராக அவரது அனுபவங்களை மிக மிக எளிமையாக வாசிப்பவருக்குக் கடத்துகிறார். குழந்தைகளுக்கு வாழைப்பழத்தில் மருந்தினை மறைத்து வைத்துக் கொடுப்பது போல, யாருக்காவது சமூக நீதி சிந்தனைகளை அவர்கள் அறியாமலேயே அவர்களுக்குள் விதைக்க வேண்டும் என நினைத்தால் தாராளமாக இந்த புத்தகத்தை அவர்களுக்குப் பரிசளிக்கலாம்.

மற்றபடி சமூக நீதி ஆர்வலர்கள், பெண்கள் தவறவிட்டு விடாதீர்கள்.

தடித்த கண்ணாடி போட்ட பூனை – போகன் சங்கர்

சரளமாக தமிழ் எழுதத் தெரிந்தவனுக்கு கவிதை எழுத வரும் என நம்பும் வெள்ளந்தி சமூகம் இது. என் கல்லூரி நண்பன் ஒருவன், எப்போதாவது என்னுடன் பேசுபவன், என்னை கவிஞரே என்பான். அவன் இதுவரை நான் எழுதியதை எதையுமே வாசித்ததில்லை, எழுதுகிறேன் என்றுத் தெரியும், கவிதையும் எழுதுவேன் என்று நினைத்து விட்டானோ அல்லது எழுதுபவர்களுக்கு அனைத்தும் கைவரும் என்று நம்புகிறானோ என்னவோ. ஒருமுறை நன்றாக திட்டிவிட்டேன். ஏன் இவ்வளவு கோபப்படற என்றவனிடன் நேராகப் போய் திமுக தலைவர் ஸ்டாலினைப் பார்த்து “வணக்கம் முதலமைச்சரே” என்று சொல்லிப் பார் என்றேன். நானே எனக்கு கவிதை வாசிக்க கூட வருவதில்லை என்று நொந்துப்போய் இருந்தால் கவிஞராம், கடுப்பேத்தறாங்க மைலார்ட்.

பதின்ம வயதில் காதலைக் கடக்கையில் வெற்றியோ தோல்வியோ அங்கு கவிதை இல்லாமல் இருக்காது. ஆனால் என் போன்ற அறிவீலிகள் சினிமா பாடலையும் கவிதையையும் ஒன்றென்று நம்பி ஏமாந்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு கவிதையின் உச்சக்கட்டம் என்பது தபூ சங்கரது கவிதைகள் தான். ஓரளவு தொடர்ச்சியாக வாசிக்கத் துவங்கிய பின் கவிதைகளும் வாசிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றியது. அந்த நேரம் பார்த்து பிரமீளின் “சிறகிலிருந்து பிரிந்த. இறகு ஒன்று. காற்றின் தீராத பக்கங்களில். ஒரு பறவையின் வாழ்வை. எழுதிச் செல்கிறது.” கவிதையை எதெச்சையாக காண, அவரது மொத்தக் கவிதைகளின் தொகுப்பை வாங்கினேன். அதில் ஒவ்வொரு கவிதையாக நானும் அவ்வபோது வாசித்தாலும் இன்னும் அது என்னை உள்ளே நுழைய விடாமல் வெளியே தள்ளிக் கதவை சாத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

தடித்த கண்ணாடி போட்ட பூனை - போகன் ...

நம் குழுமத்தின் ஆண்டு விழா போட்டிக்காக, போகன் சங்கர் அவர்களின் இந்தக் கவிதைத் தொகுப்பினை நான் தேர்வு செய்ய காரணம் இதற்கு முன்பு படித்த அவரது போக புத்தகம் தான் காரணம். என்னளவில் மிக மிக கொண்டாட்டமாக வாசித்த புத்தகம் அது. கதைகளையே கவிதை போல சொல்லியிருப்பவரின் கவிதை எப்படி இருக்கும் என தெரிந்துக் கொள்ளும் ஆர்வம் தான் வாசிக்க வைத்தது. இதுதான் நான் முதன்முதலாக வாசித்து முடித்த கவிதைத் தொகுப்பு.

காட்சிகளை கற்பனை செய்யவைக்கும் கதைகளுக்கும், உணர்வுகளை தூண்டும் கவிதைகளுக்கும் பெரும் வித்தியாசம் உண்டென்பதையும், வார்த்தைகள் எத்தனை வீரியமானவை என்பதனையும் ஓரளவு புரிந்துக் கொண்டேன்.

கவிஞர் தமது சூழல்/அனுபவங்களை வெளிப்படுத்தும் வண்ணமே கவிதைகளை எழுதி இருக்கிறார். அதை போகப்புத்தகம் வாசித்ததால் என்னால் புரிந்துக் கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் இதன் வீச்சு வேறு இரகம்.

‘அழகிய வாதாம்பருப்பு வாசனை மிதக்கும்’ என்று துவங்கும் ஒரு கவிதையில் வெளிப்படும் எண்ணங்கள் என்னை மிகவும் பாதித்தது. எனக்கு இந்த அனுபவம் நிகழ்ந்துள்ளது. ஒரு பெண் என்னிடம் இதில் வருவதை போலவே “மற்றவர்களுக்கு நல்ல கனிகள் கொடுப்பவர்கள், எனக்கு மட்டும் அழுகிய பழங்களையே நீட்டுகிறார்கள்” என்று அழுததுண்டு. இக்கவிதையை வாசித்து விட்டு சற்று நேரம் தனித்து அமைதியாக இருந்தேன்.

ரயிலில் இருந்து 

பார்க்கும் மழை

வேறு மாதிரி இருக்கிறது

மனைவியை

அவள் அலுவலகத்தில் வைத்து

சந்திப்பது போல

இந்த உவமையை நான் மிகவும் இரசித்தேன். இதன் இறுதியில் வரும் பகடியையும்.

“எதையும்

விட மறுக்கும் நபர்கள் 

நாற்றம் பிடித்தவர்களாக ஆகிவிடுகிறார்கள்”

இவ்வரிகள் வரும் கவிதை, எனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் மிகவும் பிடித்திருந்தது. எனக்காகவே சொல்லப்பட்டது போல இருந்தது.

பிணமானது தன்னை அறுப்பவனிடம் “எஸ் எஸ் நிறுத்தாதே” என்று சொல்வது போல ஒரு கவிதை வரும் பாருங்கள், மிக அருமை.

பெண்களிடம் தொலைப்பேசி எண்ணை கேட்பதற்கு வசதியாக ஒரு கவிதை உண்டு. வாத்து முட்டையை வைத்து, அதை எங்காவது உபயோகப்படுத்தலாம் என்றிருக்கிறேன்.

வரலாற்று மன்னர்கள் குதிரைகளுடன் வருவது போன்றொரு கவிதை வெகு சுவாரசியம்.

“என்னுடைய துக்கம் கிண்ணத் தொட்டிகளுக்குத் திரும்ப மறுக்கும் போன்சாய் மரங்களின் துக்கம்” – வெகுவாய் இரசித்தேன்.

திடிரென அறைவிளக்குகளை அணைக்கையில் அவசரமாக தத்தம் ஆடைகளை சரி செய்துக் கொள்ளும் இருளைக் கவனித்திருக்கிறீகளா?

சிறியது பெரியதுமாய் மொத்தம் 200 கவிதைகள், பத்து பத்து நிமிடங்களாக ஒதுக்கி ஓரளவுக்கு நிதானமாகத்தான் வாசித்தேன். என்னளவில் இது புதிதான சிறப்பான அனுபவமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் வேறொரு கவிஞர் தனது வலைதளத்தில் இப்புத்தகம் குறித்து எழுதி இருந்ததை படிக்கவும், இன்னும் பயிற்சி தேவை என்பது புரிந்தது. எதுவாயினும் நல்ல புத்தகம்.

இப்புத்தகத்தினை மீண்டுமொருமுறை நேரம் கிடைக்கையில் வாசிப்பேன். இனி அவ்வபோது கவிதைகளையும் வாசித்து பழக நினைக்கிறேன். 

மற்றவர்களும் வாசித்து விட்டு, அல்லது ஏற்கனவே வாசித்திருந்தால் உங்கள் கருத்தினை பகிர்ந்துக் கொள்ளுங்கள்.

முள்ளம்பன்றிகளின் விடுதி – அய்யனார் விஸ்வநாத்

முன்னுரையில் சாரு சொல்லியிருப்பதுதான் என்னுடைய கருத்தாக இருந்தது. சிறுகதைகளுக்கான காலமும் களமும் தற்போது இல்லை. என்ன எழுதி விட முடியும் சிறுகதையில்? விரும்புவதை சமூக ஊடகங்களில் இன்னும் சுருக்கமாக எழுத பழகியாகிவிட்டது. ஆழமான உணர்வுகளுக்கு நாவல் வடிவம் போதுமானதாக இருக்கிறது. இந்த எண்ணங்களினாலேயே சிறுகதை வாசிப்பை விட்டு நகர்ந்து வந்து விட்டேன். நண்பர்கள் வாசிக்கச் சொல்லிக் கொடுக்கும் அவர்களது சிறுகதைகளைக் கூட வாசிப்பதில்லை. இரண்டு நாட்களாகத்தான் மானசீகன் தினம் ஒரு சிறுகதை வாசிப்பை முன்னெடுத்திருப்பதால் வாசிக்கத் துவங்கி இருக்கிறேன். இந்த புத்தகம் மீண்டும் என்னைச் சிறுகதைகளை நோக்கி நகர்த்துகிறது.

1.முள்ளம்பன்றிகளின் கதை.

புத்தகத்திற்குத் தலைப்பாக வைக்கப்படும் சிறுகதைதான் அந்த புத்தகத்தின் சிறந்த சிறுகதையாக இருக்கும் என்பது அறிந்த விசயம் தான். அதை நிரூபிப்பது போலவே இந்த கதை புத்தகத்தின் உச்சமாக அமைந்துள்ளது. அறிவியல் புனைவு என்று சொல்லப்பட்டு இருக்கிறதே, என்னவாக இருக்கும் என வாசிக்க ஆரம்பித்தால் அதிகம் மனித உறவுகள், மன உணர்வுகள் என்றுதான் சென்றன. ஆனால் இடையிடையே கதை பேசி இருக்கும் அரசியல் மிக முக்கியமானது. எதிர்காலத்தில் அரசு என்னும் அதிகார மையம் நம்மை எப்படி எல்லாம் கட்டுப்படுத்தும், கண்காணிக்கும் என இலைமறைகாயாகச் சொல்லி இருக்கிறார். அதிலும் சுதந்திரத்திற்காக எதுவும் செய்யத் தயாராக இருப்பதைச் சொல்லும் இடம் அற்புதம். அறிவியல் புனைவு சிறுகதைகளில் இக்கதை பெரும் பாய்ச்சல்.

2. சமீபத்திய மூன்று சண்டைகள்

கணவன் மனைவி இடையிலான சண்டைகளை நான் லீனியரில் சொல்லி இருக்கும் இக்கதை, கிட்டத்தட்ட தற்போதைய தலைமுறை தம்பதிகளின் மணவாழ்க்கையைப் படம் பிடித்துத் தந்துள்ளது என்றே சொல்லலாம். கதையின் கடைசிக் கட்டத்தை வெகுவாக ரசித்தேன்.

3. ஈரப் பன்னீர்ப்பூ

அழுதுவிட்டேன். ஏன்னா இது என்னுடைய வாழ்க்கையை நினைவுக்குக் கொண்டு வந்தது. இக்கதை சொல்லும் உணர்வு எத்தனை பேருக்கு புரியுமென்று தெரியலை.

4. மல்லிகா அத்தை

கதையின் முடிவு பெரிய திருப்பமாக எனக்குப் படலை, ஆனால் ஒரு சிறுவனுடைய மனப்போக்கை ரொம்ப இயல்பா வெளிப்படுத்தி இருந்தார். அதை நிறைய ரசித்தேன்.

5. தில்லி 06

இந்த கதையுடைய இறுதியில் பயங்கரமா சிரித்தேன். ஆரம்பத்தில் பெருசா என்னை ஈர்க்கவில்லை. ஆனால் கிளைமாக்ஸ் சிரிக்க வச்சுருச்சு.

6,7,9. கினோகுனியா, சமவெளி மான், காட்சிப் பிழை

இந்த நான்கு கதைகளும் மேஜிக்கல் ரியலிசம் வகையில் எழுதப்பட்டுள்ளது. எனக்கு இது போன்றவற்றைப் புரிந்து கொள்வதில் போதாமை உள்ளது. இது கடத்த வரும் உணர்வு எது என்பதில் குழப்பம் ஏற்படும். அதை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கத் தோன்றும். அதனாலேயே எனக்கு இவ்வகை கதைகள் மீது பெரிய ஆர்வமில்லை. சமவெளி மானின் கதையை விரித்து ஓரிதழ்ப்பூ நாவலாக எழுதியிருக்கிறதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். கண்டிப்பாக அதனை வாசிப்பேன்.

8,13,14. நீலகண்டப்பறவை, ராவண சீதா, பவழமல்லிப் பூவீன்றவளுடனான அதிகாலை உரையாடல்

இந்த மூன்று கதைகளும் கிட்டத்தட்ட ஒரே கதையின் மூன்று பகுதிகளாகத்தான் எனக்குப் பட்டது. ஏனென்றால் மூன்றிலும் ஒரே கதைசொல்லிதான். தன் வாழ்வில் வந்த மூன்று பெண்களைப் பற்றிச் சொல்லி இருக்கிறார். ராவண சீதாவை வெகுவாக ரசித்தேன். அதிலும் “கருத்த பெண்களும் கனத்த முலைகளும்” இடம் அட்டகாசம்.

10. எண்களால் நிரம்பிய சங்கமித்திரையின் அறை

இது போன்ற பெண் ஒருத்தியை என் வாழ்வில் கடந்து வந்திருக்கிறேன். படிக்கையில் அட நாம் கூட அவளைப் பற்றி எழுதி இருக்கலாமே எனத் தோன்றியது. கதையின் முடிவு அருமை. அதிலும் எண்களைக் குறிப்பிடுவது அட்டகாசம்.

11. மூங்கில் மலரும் பெயரற்ற நிலங்களின் கதை

அட்டகாசம். எப்படி இப்படி யோசிக்க முடிந்தது என்றே தெரியவில்லை. நாம் கொஞ்சம் கூட யூகிக்க முடியாத கதைக் களத்தை எடுத்தது கூட பரவாயில்லை. அந்த கதை முடிவு, யப்பா சாமி, எப்படிய்யா இந்த கதையை எழுதுன? செம செம செம.

12. சரக்கொன்றையின் கடைசி தினம்.

முள்ளம்பன்றிகளின் விடுதி கதையைப் போலத்தான். அறிவியல் புனைவையும் மனித உணர்வுகளையும் இணைத்து எழுதப்பட்ட கதை. அறிவியல் புனைவுகளில் அரசியலை இணைப்பதைத்தான் பெரும் வெற்றி என்பேன். இதுவும் அறிவியல் புனைவில் ஒரு புதிய திறப்பு.

ஸீரோ டிகிரியின் எழுத்து பிரச்சாரம் இந்த நூலை வெளியிட்டுள்ளது. அட்டைப்படமும் சரி, புத்தகமும் சரி மிக அருமையாக நேர்த்தியாக வடிவமைக்கப் பட்டுள்ளது.

கதாபாத்திரங்களின் பெயர் தேர்வுகள் அனைத்தும் தமிழ்ப் பெயர்களாக மிக அழகாக இருந்தன. அவற்றை இரசிக்காமல் கடக்க இயலவில்லை. எழுத்தாளரது “ஹப்பி” புத்தகத்துடன் சேர்த்துக் கடந்த சென்னை புத்தகத் திருவிழாவில் வாங்கினேன்.

அய்யனார் விஸ்வநாத் கண்டிப்பாகத் தமிழ் எழுத்துலகில் தவிர்க்க இயலாதவராக வளர்வார் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

சிவாஜி கண்ட இந்து ராஜ்யம் – அறிஞர் அண்ணா

நம் மாநிலத்தை பொறுத்தவரை சிவாஜி என்றாலே முதலில் நடிகர் திலகம் செவாலியே சிவாஜி கனேசன்தான் நினைவுக்கு வருவார். ஆனால் அவர் பெயரில் உள்ள சிவாஜி என்பது மராட்டிய மன்னன் சிவாஜியாக வேடமிட்டு செம்மையாக நடிப்பாற்றலை வெளிப்படுத்தியதால் தந்தை பெரியார் அவர்களால் வழங்கப்பட்ட பட்டம். அப்படிப்பட்ட அடையாளத்தை நடிகர் கனேசனுக்கு கொடுத்த நாடகம் தான் “சிவாஜி கண்ட இந்து ராஜ்யம்”.

வரலாறு அறிந்தவர்களுக்கு மராட்டியர்களின் சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவியவர் சிவாஜி என்பது தெரிந்திருக்க கூடும். ஆனால் மராட்டியர்களின் வரலாறும் எழுச்சியும் மிக சிறியதல்ல. முகலாயர்களால் இந்தியா ஆண்ட பொழுது முதலில் எதிர்த்த பல ராஜபுத்திர அரசர்கள் பின்னர் மன்சப்தாரர்களாய் அவர்களுக்கு கப்பம் கட்டத் துவங்கி இருந்தனர். ஔரங்கஷிப் ஆட்சிக் காலத்தில் அவரது அதீத இஸ்லாமித்துவம் அதுவரை அடங்கி இருந்தவர்களை எதிர்த்து கிளர்ச்சி செய்ய துவங்கியது.

தக்காண பாமினி அரசினை வென்று தென்னிந்தியா முழுவதும் முகலாய ஆட்சியை விரிவுபடுத்த ஔரங்கசிப் முயன்றுக் கொண்டுருக்க, முகல் & பாமினி என்ற இரண்டு இஸ்லாம் ஆட்சியும் வேண்டாம், இந்துக்கள் நிறைந்த இம்மராட்டியம் இந்து தேசமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எழுந்த ஒரு புயல்தான் சிவாஜி. உண்மையில் தந்தையின் அரவணைப்பு கூட இல்லாமல் வளர்ந்த அந்த சிறுவன் தனது 20 வயதுக்குள்ளாகவே போர்க்களம் புகுந்திருந்தான்.

சிவாஜியின் வரலாற்றை பற்றி சொன்னால் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். வேண்டாம். சுருக்கமாக சொல்வதென்றால் மராட்டியர்களை ஒடுக்க டெல்லியில் இருந்த தக்காணத்திற்கு வந்த ஔரங்கஷிப்பால் 20 ஆண்டுகளை கடந்தும் டெல்லிக்கு திரும்ப முடியவில்லை. அங்கேயே இறக்க நேர்ந்தது. அப்படி போராடி மராட்டிய சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவிய சிவாஜியை அவரது பிறப்பை காரணம் காட்டி, சத்ரியர் மட்டுமே நாடாள முடியும் என்று சித்பவண் பிராமணர்கள் பட்டாபிஷேகம் செய்து வைக்க மறுக்கிறார்கள். 

யோசித்து பாருங்கள். தன் வாழ் நாள் முழுவதும் போராடி ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை ஸ்தாபித்த மனிதரை சாதியை வர்ணத்தை சொல்லி நாடாளும் தகுதியில்லை என்றால் எப்படி இருக்கும்? குடியானவன் போர் புரியும் பொழுதே தடுத்திருக்கலாமே? அப்போது வாழ்த்தி அனுப்பியவர்கள் இதற்கு மட்டும் தடை சொல்லலாமா? மராட்டிய பிராமனர்கள் மறுத்த பின் காசியில் உள்ள காகபட்டர் என்ற பிராமணர் உதவியால் சத்ரபதியாக சிவாஜி பதவியேற்றுக் கொண்டார் என்பது வரலாறு. இதைத்தான் அம்பெத்கரின் நூலும் சொல்கிறது. இந்த சம்பவத்தை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட நாடகம் தான் சந்திரமோகன் – சிவாஜி கண்ட இந்து ராஜ்யம்.

அறிஞர் அண்ணாவின் நாடகங்களில் ஆழமான கதையோ திடுக்கிடும் திருப்பங்களோ இருக்காது. செந்தமிழும் திராவிடமுமே மிகுந்திருக்கும். ஆரியத்தை தோலுரிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தால் விடுவாரா? ஆனால் இத்தனை ஆண்டுகளுக்கு பிறகு படிப்போருக்கு இதன் வீரியம் பெரிதாய் தெரியாது.

அதிலும் சந்திரமோகன் என்பவர் சிவாஜியின் தளபதி போன்றொரு பாத்திரம், அதற்கு தனியாய் ஒரு காதல் காட்சிகள் என்று சொல்ல வரும் கருத்துக்களுக்கு தேவையற்ற காட்சிகள் இருக்கின்றன.

நாடகத்தை படித்து விட்டு, இணையத்தில் இதனைப் பற்றி தேடுகையில் நிறைய தகவல்கள் கிடைத்தன. முதலில் சிவாஜியாக நடிக்க இருந்த எம்ஜியார் மறுக்கவே, அவசர அவசரமாக கனேசனுக்கு வசனங்கள் சொல்லித் தரப்பட்டன. ஒரு நாளிலேயே தயாராகி சிவாஜியாகவே வாழ்ந்து காட்டினார் கனேசன். இந்த நாடகத்தில் வரும் காகப்பட்டர் பாத்திரத்தை அண்ணாதான் அதிகம் நடிப்பாராம். அண்ணாவின் நடிப்பு எப்படி இருக்கும் என தெரிந்துக் கொள்ள மிகவும் ஆசைப்படுகிறேன்.

ராமன் எத்தனை ராமனடி என்ற திரைப்படத்தில் இந்த நாடகத்தின் ஒரு காட்சி எடுத்துக் கையாளப் பட்டுருக்கும். அதன் இணைப்பினை தருகிறேன். பாருங்கள். அப்போது இந்த நாடகத்தின் வீரியம் பிடிபடலாம்.

இந்த நூல் பல தளங்களில் இலவசமாக கிடைக்கின்றன. கூகுள் தளத்தில் பெயர் போட்டு தேடினாலே கிடைக்கும்.

முதல் மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டாம் மகளே – நா.முத்து நிலவன்

கல்வி தொடர்பான புத்தகம் ஒன்றினை வாசிக்க வேண்டும் என்றதுமே நான் இந்த நூலைத்தான் நினைத்தேன். காரணம் இதன் தலைப்பே மிகவும் எதிர்பார்ப்பினை தூண்டுவதாக இருந்தது. பலர் இந்த புத்தகத்தினைப் பற்றி நம் குழுமத்திலேயே எழுதி இருந்தாலும் அதற்கு முன்பே நூலின் தலைப்பினைப் பார்த்தே இதனை வாசித்து விடுவது என நினைத்திருந்தேன். 

Mudhal Mathipen Eduka Vendam Magale! (Tamil Edition) eBook: Naa ...

ஆசிரியர் பல பத்திரிக்கைகளில் எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக இந்த நூல் உள்ளது. அனைத்துமே கல்வியை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டவைதான்.

ஆசிரியர் உமாவை கொலை செய்தது யார் என்ற கட்டுரையினை நான் வெளியான போதே வாசித்த நினைவு இருக்கிறது. ஒட்டுமொத்த நாடும் விவாதித்த விசயம் அது. ஒரு பள்ளி மாணவன் ஆசிரியரை அத்தனை முறை கத்தியால் குத்தி கொலை செய்ததை மறக்க இயலுமா? நான் அப்போது உதவி பேராசிரியராக பணியாற்றி வந்த காலம். கல்லூரியில் அனைவரும் அது குறித்து விவாதித்தது நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. கல்வித்துறையில் மட்டுமன்றி எந்தெந்த சமூக காரணங்கள் அம்மாணவனை கத்தியெடுக்க வைத்தது என்பதைப் பற்றி விளக்கமாக எழுதியுள்ளார்.

அடுத்து கல்வித் துறையின் தலையாய பிரச்சனையாக இருக்கும் கல்வி ‘புகட்டப்படுவதைப்’ பற்றி சொல்லியிருக்கிறார். இது எத்தனை ஆண்டுகள் பேசினாலும் தீராத காஷ்மீர் பிரச்சனை போலவேதான் இருக்கிறது. நாட்டில் அனைவருக்குமே தெரிகிறது, இப்போதுள்ள கல்விமுறை வெறுமனே மனப்பாடம் செய்வதை மட்டும் தான் ஊக்குவிக்கிறது என்பது ஊரறிந்த இரகசியமாக இருந்தும் இன்னும் எதற்காக இந்த மதிப்பெண்ணை நோக்கிய ஓட்டப் பந்தயம்?

சமச்சீர் கல்விமுறை வந்த பொழுது இத்தனை சிக்கல்கள் இருந்தன என்பதனை இந்த நூலில் வாசிக்கையில்தான் தெரிந்துக் கொண்டேன். இன்னும் போக வேண்டிய தூரம் அதிகமிருக்கிறது. ஆனால் தேங்காமல் நகர்ந்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்றளவு மகிழ்ச்சிதான்.

முத்தாய்ப்பான கட்டுரையாக இல்லை இல்லை கடிதமாக இருப்பது “முதல் மதிப்பெண் எடுக்க வேண்டாம் மகளே” தான். கல்லூரியில் பயிலும் தனது மகளுக்கு ஆசிரியர் எழுதியுள்ள இந்தக் கடிதமானது, நாட்டின் அனைத்து பிள்ளைகளுடன் அனைத்து பெற்றொர்களும் படிக்க வேண்டிய ஒன்று. உண்மையில் இந்த முதல் மதிப்பெண் என்பதெல்லாம் ஒரு நாள் கூத்துதான். அதற்காக வாழ்வில் ஓராண்டு மன அழுத்தத்தோடு, மற்ற அனைத்து விசயங்களையும் தியாகம் செய்துவிட்டு பாடப்புத்தகத்திலேயே மூழ்கி இருக்க வேண்டும் என்பது அவசியமற்ற ஒன்று.

ஆசிரியர் கூறும் இரண்டு விசயம் கட்டாயம் வர வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். ஒன்று ஒரே வினாத்தாளுக்கு நாடு முழுக்க மாணவர்கள் தேர்வெழுதி, யார் எத்தனை மதிப்பெண் என்று பட்டியலிடுவதைத் தவிர்த்துவிட்டு, நூற்றுக் கணக்கில் வினாத்தாள்களை தயார் செய்து, ஆளுக்கொன்றாய் கொடுத்து, கணிணியில் தேர்வெழுத வைத்து, கணிணியே திருத்தி கொடுத்தல். இம்முறை அவன் படித்திருக்கிறானா என்று சோதிக்க போதுமானது. அவன் வேறெந்த மானப்பாடமும் செய்ய வேண்டி இருக்காது. காபியடித்தான் நிகழாது.

இன்னொன்று தேர்வு என்ற ஒன்று நடந்தால் அது திருத்தப்பட்டதும் விடைத்தாள் மாணவனுக்கு கட்டாயம் வழங்கப்பட வேண்டும். இது தேர்வெழுதும் மாணவர்களின், அதற்கு பணம் கட்டும் பெற்றோர்களின் உரிமை. அதை அரசு/தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் செய்தே ஆக வேண்டும்.

எனக்கு இன்னொரு எண்ணம் வெகு நாட்களாக உண்டு. திறந்த புத்தக தேர்வு முறை. மாணவர்கள் தேர்வு எழுதுகையில் கையில் புத்தகத்தின் சுருக்கப்பட்ட வடிவத்தினை கொடுத்து விட வேண்டும். அதில் முக்கியமான தரவுகள் மட்டும் இருக்கும். உதாரணத்திற்கு ஆண்டுகள், எண்ணிக்கைகள் போன்ற மனனம் செய்ய வேண்டியவைகள். தேர்வு அறையில் அமர்ந்து அந்த தரவுகளில் சந்தேகம் வரும் பொழுது எடுத்துப் பார்த்துவிட்டு சொந்தமாக எழுத வேண்டும். வாழ்வில் கல்விச்சாலையை தாண்டிய பிறகு யாரும் இப்படி அமர்ந்து நிஜவாழ்வில் தேர்வு எழுத போவதில்லை. தேவையான தகவலை புத்தகத்தில் பார்க்கத்தான் போகிறோம். மாணவர்களுக்கு இப்படி எந்தேந்த தகவல்கள் எங்கிருந்து கிடைக்கும் என்ற விவரம் தெரிந்தால் போதாதா? உதாரணத்திற்கு பாரதியாரின் பாடல்களை படிப்பதுடன் அவர் பிறந்த/இறந்த ஆண்டை மனனம் செய்வதான் அவனுக்கு என்ன இலாபம் இருக்கிறது? ஒரு நானோ மீட்டர் என்றால் எத்தனை மீட்டர் என்பது அந்த தேர்வெழுதும் கணத்தில் நினைவில் இல்லை என்பதற்காக அவனுக்கு எதற்கு முட்டாள் பட்டம்? மனனம் செய்வதை தவிர்க்கும் வகையினை இந்த திறந்த புத்தக தேர்வு முறை நீக்கும். அடுத்து வினாக்களின் தரத்தை உயர்த்தினால் போதுமானது.

தனியார் பள்ளிகளின் பித்தலாட்டங்களாய் தோலுரித்திருக்கிறார். அதற்கு அரசு அதிகாரிகளின் துணை வேறு. அரசு வழங்கும் நல்லாசிரியர் விருதுக்கு தகுதியானவர்கள் விண்ணப்பித்து பெற வேண்டும் என்றால் சுயமரியாதை இருப்பவர்கள் விருது பெற வாய்ப்புண்டா என அருமையான கேள்வியினையும் எழுப்புகிறார்.

நான் மிகவும் இரசித்தது, தமிழய்யா தேர்வுக்கு படிக்கும் மாணவர்களை அவர்களது கிராமத்திற்கே சென்று பார்த்த அனுபவத்தை பகிர்ந்துள்ள கட்டுரை. மிக மிக அருமை.

நூலை வாசித்து முடித்த பிறகுதான் நினைவு வந்தது. ஆசிரியருடன் நான் ஏற்கனவே பேசி இருக்கிறேன். நமது வாசிப்பை நேசிப்போம் குழு துவங்கி முதல் வாசிப்புப் போட்டி நடந்த பொழுது, அவராக தொடர்பு கொண்டு பேசி, நம் முயற்சியை பாராட்டி, புத்தக பரிசளிக்க பணமும் அனுப்பி வைத்தார். அதற்காக மீண்டும் ஒருமுறை நன்றிகள்.

அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய நூல். கிண்டில் அன்லிமிட்டட்டில் கிடைக்கிறது.

Letters from a Father to his Daughter – Jawaharlal Nehru

நாட்டின் முதல் பிரதமர் நேருவை பற்றிய அறிமுகமில்லாதவர்கள் யாரும் இருக்க இயலாது. ஆனால் அதுவே இந்திரா பிரியதர்ஷினியின் தந்தை நேருவை பலர் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள். நாட்டுக்காக சிறைகளில் உழன்ற நேரத்திலும் தன் மகளின் வளர்ப்பில் தனது பங்கும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக ஒவ்வொரு தந்தையும் குழந்தைகளின் சந்தேகத்தை தீர்த்து வைப்பதை போலவே நேருவும் தன் மகளுக்கு தனக்கு தெரிந்ததை சொல்லித்தருகிறார், கடிதங்களின் வாயிலாக…

1928ல் அலகாபாத் சிறைச்சாலையில் இருந்து தனது 10 வயது மகளுக்கு எழுதும் கடிதங்கள் வாயிலாக அவளுக்கு இந்த உலகத்தை எங்ஙனம் பார்க்க வேண்டும் என கற்றுத் தருகிறார். அதற்கு வரலாறை விட சிறந்த பாடமுறை என்ன இருக்க போகிறது? வரலாற்றின் துவக்கம் இப்போது பெருவெடிப்பில் இருந்து இருக்கலாம். ஆனால் அப்போது சூரியனில் இருந்து பூமி தனியாக பிரிந்து வருவதில் இருந்துதானே துவங்குகிறது.

ஒரு கூழாங்கல்லை உற்று நோக்குவதன் மூலம் அது எப்படி பாறையில் இருந்து, வெடித்து சிதறி, ஆற்றில் அடித்து வரப்பட்டு, கரைகளில் வந்து சேர்கிறது என்பதை அறியலாம் என வரலாற்றை கற்றுக் கொள்ளும் முறையில் இருந்து வரலாற்றை சொல்ல துவங்குகிறார். சூரியனில் இருந்து கோள்கள் பிரிந்ததையும், பூமியில் இருந்து நிலா பிரிந்ததையும் சொல்லி விட்டு, பெரும்பனிக் காலத்தில் இருந்து உயிரினங்களின் தோற்றம் பற்றி சொல்கிறார்.

100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அறிவியல் எது வரை கண்டறிந்திருக்கிறது என்பதற்கு இந்த நூல் ஒரு அளவுகோளாக உதவக்கூடும். அதிலும் ஒவ்வொன்றை பற்றி சொல்லும் பொழுதும் நாம் இந்த நாட்டிற்கு இந்த அருங்காட்சியகத்திற்கு செல்லும் பொழுது பார்த்தோமே, நினைவு இருக்கிறதா என கேட்கிறார். எவ்வளவு பெரிய பணக்காரார்? குடும்பத்தை பிரிந்து நாட்டுக்காக சிறையில் இருந்திருக்கிறார் என புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

அடுத்து மனிதர்களின் தோற்றம் பற்றி அவர் சொல்வதைத்தான் சேப்பியன்ஸ் புத்தகமும் விரிவாக சொல்கிறது. ஆதிவாசி எப்படி இயற்கையை சரிவர புரிந்து கொள்ளாமல், அதற்கு பயந்து, கடவுள் என்ற ஒன்றை உருவாக்கி, அதனுடன் சமரசத்திற்காக பலி கொடுப்பதை துவங்கி வைத்தான் என விளக்குகிறார்.

அடுத்து ஆதிமனிதன், வேட்டையாடியாகி, இனக்குழுவாக மாறி, அதற்கு ஒரு தலைவன் உருவாகி, மன்னர் முறைக்கு அது வித்திட்டதை விளக்குகிறார். குறிப்பாக எப்படி, ஒரே குடும்ப வம்சாவழிக்கு அந்த பதவி செல்கிறது, அதன் மூலம் பொது சொத்து எப்படி தனியார் உடைமையாகிறது, ஒன்றாக உழைத்தாலும் ஏற்றத்தாழ்வு உருவானது எப்படி என விளக்குகிறார்.

அடுத்து மனித இனக்குழுக்கள் பற்றி விளக்க துவங்கும் பொழுது இந்தியாவின் பூர்வக்குடிகள் திராவிடர்கள்தான் என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறார். அதற்கு ஆதாரமாக, வெப்ப நடுநிலைப்பகுதியான இந்தியாவில் காலகாலமாக வாழ்ந்து வரும் மக்களின் நிறம் கருப்பாக மட்டும் தான் இருக்க முடியும். மத்திய/மேற்கு ஆசியாவில் இருந்து வந்தவர்கள் நிறம் வெண்மை/கோதுமை நிறமாக இருப்பதை சொல்கிறார். மேலும் ஆரியர்கள் மத்திய ஆசியாவில் இருந்து வெவ்வேறு திசைக்கு நாடோடிகளாக தனித்தனி குழுக்களாக செல்கிறார்கள். அவர்களின் மொழி ஒவ்வொரு பக்கமும் தனித்தனியாக கிளை மொழிகளாக வளர்ந்தாலும் மூலச்சொற்கள் வழி அனைத்தும் ஒரு மூலமொழியில் இருந்துதான் உருவானவை என்பதை உதாரணத்துடன் விளக்குகிறார்.

இப்போது பாலகிருஷ்ணன் ஐஏஎஸ் அவர்கள், சிந்து வெளி நாகரீகம் திராவிடர்களுடையது என ஆதாரங்களுடன் தனது ஆய்வை வெளியிட்டுருக்கிறார். ஆனால் சிந்துவெளி கண்டுபிடிக்கப்பட்டது 1925ம் ஆண்டு, அதில் இருந்து 3 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு எழுதிய கடிதத்திலேயே நேரு அங்கு இருந்தவர்கள் திராவிடர்கள் என்றுதான் குறிப்பிடுகிறார். அதற்கு ஆதாரங்களை வேதங்கள், புராணங்கள், இதிகாசத்திலிருந்து தருகிறார்.

உலகம் முழுக்க இப்படி ஆற்றங்கரை நாகரீகங்கள் எப்படி உருவானது என்பதை விளக்கி, அவை எவ்வாறு மறைந்தன என்பதையும் சொல்கிறார். இதிகாசங்களான இராமாயண, மகாபாரதங்களை அறிமுகப்படுத்துவதோடு அவரது கடிதத்தொடர் நிறைவுறுகிறது. இது அவரது முதல் கடித தொகுப்பு. அடுத்த முறை சிறைக்கு வந்த பொழுது மகளுக்கு கடிதங்கள் மூலம் உலக நாடுகள் வரலாற்றினை சொல்லி தந்திருக்கிறார். அடுத்து அதையும் வாசிக்க விரும்புகிறேன்.

என்னுடைய தோழி ஒருத்திக்கு அவளது தந்தை படிக்கும் காலத்தில் வாரவாரம் கடிதம் எழுதுவார். போனில் பேசும் பொழுது கடிதம் வந்ததா என விசாரிப்பார். தொடர்ச்சியாக மகள்களுக்கு கடிதங்கள் வாயிலாக நிறைய கற்று தருவார். அவர் மூலமாகத்தான் இது நேருவின் முறை என்பது முதலில் எனக்கு அறிமுகமானது. 10 ஆண்டுகளுக்கு பிறகுதான் நேருவின் கடிதங்களை படித்திருக்கிறேன்.

ஆனால் ஆர்வத்தில் நானும் கடிதங்கள் அனுப்பி இருக்கிறேன். இன்னமும் அனுப்புவதற்காக வாங்கி வைத்திருக்கும் கடிதங்கள் 200 இருக்கும். எப்போது யாருக்கு அனுப்ப போகிறேன் என தெரியவில்லை.

இந்த புத்தகம் வெளிவந்து 90 வருடங்களாகிறது. யார் வேண்டுமானாலும் எந்த வகையில் வேண்டுமானாலும் இலவசமாக வாசிக்கலாம். தமிழில் கிடைக்காததால் ஆங்கிலத்தில்தான் வாசித்தேன். என்னை கேட்டால் 5ம் வகுப்பு குழந்தைகளுக்கு இதனை கட்டாய பாடமாக்க வேண்டும். அப்போதுதான் வரலாறு குறித்த அறிமுகம் கிடைக்கும். உங்கள் வீட்டில் குழந்தைகள் இருந்தால் கட்டாயம் வாங்கி கொடுங்கள். தமிழிலும் மொழிப்பெயர்ப்பு இருக்கிறது என நினைக்கிறேன். வரலாறு குறித்த அறிமுகம் தேவைப்படும் பெரியவர்களும் இதில் இருந்து ஆரம்பிக்கலாம்.