துறவின்னா காவியேதான் கட்டனுமா? – குறளுரை

யோகிராம் சுரத்குமார், இந்த பெயரை கேள்விப் பட்டதுண்டா? இல்லை என்றால் நீங்கள் பாலகுமாரனை வாசிக்கவில்லை என்று பொருள். கதை சொல்லியாக இல்லாமல் வெறுமனே வாசகர்களுடன் உரையாடும் வகையில் அவர் எழுதும் அனைத்து புத்தகங்களும் அவரது குருவான யோகிராமை பற்றி பேசாமல் இராது. இதில் என்ன சிறப்பு என கேட்கிறீர்களா?

ஆரம்ப காலத்தில் பாலகுமாரன் இரஜினிகாந்தை விட அதிகம் சிகரெட் பிடிக்கும் பழக்கம் உடையவராக இருந்திருக்கிறார். அதிகமில்லை. தினசரி 20 பாக்கெட் தான். சினிமாவில் இருந்தவர்களுக்கு இது சாதாரணமாக தெரியும். அப்படி இருந்தவர் ஒருமுறை காஞ்சி பெரியவரை சந்திக்க போகிறார். அனைவரும் தமக்கு வேண்டியதை மனதில் நினைத்து வேண்டிக் கொள்வார்களாம். இவரும் வேண்டி இருக்கிரார், என்ன தெரியுமா? Continue reading “துறவின்னா காவியேதான் கட்டனுமா? – குறளுரை”

செய்யும் செயல்களில் தெரியும் குணம் – குறளுரை

மத்த நாடுகள் எவ்வளவோ முன்னேறி இருக்கலாம், ஆனால் கூடி வாழும் பழக்கம் சுத்தமா அங்கே இருக்காது. பக்கத்து அபார்ட்மெண்ட் பற்றி இங்கே நகரத்தில்  இருப்போர்களே கண்டுக் கொள்வதில்லை, அங்கே எப்படி இருக்கும் என யோசித்துக் கொள்ளுங்க்கள். இன்னமும் இந்தியாவில் நகரங்கள் உட்பட, சில மேட்டுக்குடியினரைத் தவிர, அனைவரும் சக மனிதருக்கு ஒன்றென்றால் பிரதிபலன் பாராமல் ஓடி வருவார்கள். அதனால் தான் எனக்கு சுத்தமான நாடுகள் என சொல்லிக் கொள்பவர்களை காட்டிலும், இந்த அழுக்கு தேசத்தை மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. Continue reading “செய்யும் செயல்களில் தெரியும் குணம் – குறளுரை”

கருப்பா இருக்கிறது தப்பா? – குறளுரை

“அவனை எவ்வளவு நம்புனேன், என்னை இப்படி நம்ப வச்சு ஏமாத்திட்டானே”

பொதுவாக யாரிடமாவது ஏமாறுகையில் அனைவரும் சொல்லும் வசனம் தான். ஆனால் கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்த்தால், ஏமாற்றப் போகும் எவனும் “என்னை நம்புங்கள், நான் ஏமாற்ற மாட்டேன்” என உத்திரவாதம் தந்திருக்க மாட்டான். பின் எதை வைத்து ஒருவரை நம்புகிறோம்.

முதலில் எந்தெந்த விசயங்க்களுக்கு ஒருவரை நம்ப வேண்டி இருக்கிறது? அப்படி எல்லாம் பட்டியல் இடுவது மிக கடினம். பேருந்தில் நம்முடன் இரவு பயணிப்பவர் மீது சந்தேகம் வந்தாலே உறங்க இயலாது. எங்கே போனை தூக்கிச் சென்று விடுவானோ என்ற பயம் இருக்கும். முதலில் ஒருவரை பார்த்த உடனே மனம் அவரை ஆராய துவங்குகிறது. நமக்கென சில கற்பிதங்கள் இருக்கும். நேரடியாக சொல்ல வேண்டுமென்றால் “நிறம்”. Continue reading “கருப்பா இருக்கிறது தப்பா? – குறளுரை”

இடம் பார்த்து செய் – குறளுரை

ஒருவரை நல்லவர், கெட்டவர் என எதை வைத்து சொல்வோம்? அவரது செயல்களை வைத்துத்தானே? உண்மையில் செயல்களை வைத்து மட்டும் தானா? உதாரணத்திற்கு காதலிப்பது தவறா? இல்லை என்பீர்கள். திருமணத்திற்கு பின் மனைவி விடுத்து வேறு பெண்ணை காதலிப்பது? ஒரே செயல், வெவ்வேறு இடங்களில் வேறுபட்ட குணத்தை சொல்கிறது அல்லவா?

காதல் மட்டுமல்ல, வாழ்வில் அனைத்து செயல்களும் ஒவ்வொரு இடத்தை பொறுத்து மாறும். ஏனெனில் ஒழுக்க விதிகள் ஒவ்வொரு இடத்திலும் மாறும். கேரளாவில் கள்ளுக்கு தடையில்லை. குடிக்கலாம், அதையே கொஞ்சம் தள்ளி வந்து கோயமுத்தூரில் குடித்தால்? அப்படி என்றால் ஒரு அரசாங்கம் பார்த்து சொல்வதை கேட்டு நடப்பது தான் ஒழுக்கமா? அவர்கள் பார்த்து சரி என்றால் அனைத்தும் சரி, தவறென்றால் அனைத்தும் தவறு. Continue reading “இடம் பார்த்து செய் – குறளுரை”

ARJUN REDDY (2017) – எனக்கு பிடிச்சுருக்கு

ஒநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் படம் பார்த்திருப்பவர்கள் எத்தனை பேர் இதை கவனித்து இருப்பீர்கள் என தெரியவில்லை. மிஷ்கினுக்கு மருத்துவ கல்லூரி மாணவர் சர்ஜரி செய்ய முயல்வார். அதற்கு உதவியாக அவனது ஆசிரியர் போனிலேயே என்னென்னெ செய்ய வேண்டும் என சொல்லுவார். அவர் முதலில் கேட்பதே இப்படித்தான் இருக்கும்.

“டிரக்ஸ் ஏதாவது வச்சு இருக்கியா?”

“இல்லை சார்”

“டேய் மெடிக்கல் காலேஜ் ஸ்டூடன்ட், அதுவும் ஃபைனல் இயர் படிக்கறவன்கிட்ட டிரக்ஸ் இல்லைன்னா எவனாவது நம்புவானா?” என அதட்டிய பின்புதான்

“கீட்ட்டாமைன் இருக்கு சார், மெண்டல் ஸ்ட்ரஸ் அதான்” என்பார்.

முதலில் தெளிவாக ஒரு விசயம் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். மருத்துவக் கல்லூரியில் படிப்பவர்களில் பாதிக்கு மேல் போதை பொருள் பழக்கத்திற்கு ஆளாகி நாளாகி விட்டது. குடிப்பழக்கம் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். இதுதான் உண்மை. இல்லை என மறுப்பவர்களுக்கும் தமிழ் நாட்டில் டெங்கு பாதிப்பு பெரிதாக இல்லை என சொல்லும் அதிமுக அமைச்சர்களுக்கும் பெரிய வித்தியாசமில்லை. Continue reading “ARJUN REDDY (2017) – எனக்கு பிடிச்சுருக்கு”

நான் யாருக்கு என்ன பாவம் செஞ்சேன்? – குறளுரை

“சோதனைகளை கடந்தால் தான் சாதனை” அதனால் எப்போதும் வாழ்வில் பிரச்சனைகளை கண்டு பயந்து ஓடாமல், எதிர்த்து போராடி வென்றிட வேண்டும். மேடையில் பலர் இப்படி பேசி கேட்டு இருப்போம். இதில் ஒரு பெரிய குழப்பம் இருக்கிறது. சொல்பவர்கள் அனைவரும் நம் பிரச்சனைகளை எப்படி கையாளுவது என்றுதான் சொல்லித் தருகிறார்களே ஒழிய, யாரும் மற்றவர்களின் பிரச்சனைகளை காண நேரிடுகையில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்வதில்லை. Continue reading “நான் யாருக்கு என்ன பாவம் செஞ்சேன்? – குறளுரை”

Lipstick Under My Burkha (2016) – பெண்கள் நம் கண்கள்

“ஒருத்தனை ஏமாத்தனும்னா அவன்கிட்ட கருணையை எதிர்பார்க்க கூடாது, அவன் ஆசையை தூண்டனும்” – காந்தி பாபு

“ஒரு கூட்டத்தை அடிமையா வச்சுருக்கனும்னா அவங்களை அடக்க கூடாது, அவங்களை புனிதமாக்கி விட்டுடனும்” – அனைத்து மதங்களும்

“நீ ஒரு பொண்ணு, எங்களை எதிர்த்துகிட்டு இருந்துடுவியா நீ?” என மிரட்டியா பெண்கள் அடிமையாக்கப் பட்டார்கள்?. “பெண்கள் புனிதமானவர்கள், பெண்கள் நம் கண்கள், உங்களை வேறு யாரும் பார்த்து விடக்கூடாது வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லாதீர்கள். உங்கள் பாதுகாப்பிற்காகத்தான் சொல்கிறேன், சமையலறை தாண்டி வராதீர்கள்” இப்படித்தானே உள்ளே தள்ளி கதவை சாத்தினார்கள். கொடுமை என்னவென்றால் இதை பெரும்பாலான பெண்களே புரிந்துக் கொள்வதில்லை.

இன்று கூட ஒரு செய்தி “6 வயது பெண் கற்பழிப்பு”. அந்த குழந்தைக்குமாடா கற்பு இருக்கு, அது அழிக்கப்பட்டுருக்குன்னு சொல்றிங்க? பாலியல் வன்கொடுமைன்னு சொன்னா செஞ்சவனுக்கு மட்டும் தான் அவமானம், கற்பழிப்புன்னா அந்த பெண்ணுக்கும் சேர்த்து அவமானம், நாளைக்கு இதைக்காட்டி எல்லா பெண்களையும் வீட்டுக்குள்ள அடைக்கலாம்? எப்படி திட்டம் பாருங்க.

சரி படத்திற்கு வருவோம். ஒரு ஆண். 50 வயதிற்கு பின் மனைவியை இழந்து விடுகிறார். பிள்ளைகளும் திருமணமாகி வெளியூரில் இருக்கிறார்கள். அவருக்கும் ஒரு துணை தேவைப்படும் இல்லையா? இரண்டாவதாக ஒரு திருமணம் செய்துக் கொள்கிறார். இதுவரை படித்த பொழுது உங்களுக்கு எதுவும் வித்தியாசமாக பட்டிருக்காது. இதே அந்த “ஆண்” என்ற இடத்திற்கு பதிலாக “பெண்” என்று போட்டு வாசியுங்கள். மனம் எதையெல்லாம் யோசிக்கிறது என்று பார்க்கலாம்.

படத்தில் 4 பெண்களின் கதைகள். அதில் 3 பெண்கள் முஸ்லீம்கள். ஒரு இந்து பெண்மணி. மதத்தை குறிவைத்து தாக்கியது போல் தெரியலாம். அப்படி இல்லை. இந்து மதத்தில் திருமணத்திற்கு பிறகு, தாயான பிறகு, வயதான பிறகுதான் போகப்போக புனிதம் என்ற பெயரில் சுதந்திரங்கள் பறிக்கப்படும். இஸ்லாமில் துவக்கத்தில் இருந்தே உண்டு. அனைத்து பெண்களும் விரும்பியா பர்தாக்குள் தங்களை ஒளித்துக் கொள்கிறார்கள்? அதனால் தான் 3/4:1/4 வித்தியாசம் என நினைக்கிறேன்.

முதலில் உஷா. தன் பெயரே மறக்கும் அளவிற்கு அனைவராலும் “ஆண்டி” என்றே அழைக்கப்படுபவர். அவரை விட வயது முதிர்ந்த ஒருவர் மனைவியை இழந்து விட்டார் என்பதற்காக அவரின் இரண்டாம் திருமணத்திற்கு இவரையே பெண் பார்த்து தரச் சொல்வார்கள். அந்த முதியவராவது 50 களுக்கு பிறகு துணையை இழந்திருப்பார். உஷா வாலிபத்திலேயே கணவனை இழந்து, பிள்ளைகள் கூட இல்லாமல் உறவினர்களுடன் வாழ்ந்து வருவார். தனிமையில் மற்ற புத்தகங்களுக்கு இடையே வைத்து பலான புத்தகங்களை படிக்கும் பழக்கம் கொண்டவர். நீச்சல் சொல்லித் தரும் வாலிபன் ஒருவன் தன்னை பெயர் சொல்லி அழைப்பதை விரும்பி, இரகசியமாக நீச்சல் உடை வாங்கி நீச்சல் பயிற்சி செல்வார். அவ்வாலிபனுடன் இரவில் தான் யார் என்று சொல்லாமல் போனில் பேசி இச்சைகளை தீர்த்துக் கொள்வார்.

அடுத்து கல்லூரிக்கு முதல் வருடம் செல்லும் இஸ்லாமிய பெண். கட்டுப்பாடான குடும்பத்தில் இருந்து வந்தாலும் மேற்கத்திய நாகரீகத்தை மிகவும் விரும்புபவள். பாட பிடிக்கும், ஆட பிடிக்கும். ஆனால் எதற்கும் அனுமதியோ வாய்ப்போ இல்லாத வாழ்க்கை. கல்லூரியில் கிடைக்கும் சுதந்திரம், மற்றவர்களுடன் நெருங்கி பழக வேண்டிய உடைகளை திருடக் கூட செய்கிறது. ஜீன்ஸ் எங்கள் உரிமை என போராடும் போது மனதில் இருந்து பேசி அனைவர் கவனத்தையும் ஈர்க்கிறாள். டிரம்ஸ் வாசிக்கும் ஒருவனால் கவரப்பட்டு அவனை காதலிக்க துவங்குகிறாள்.

ஓவியர்களுக்கு மாடலாக வேலை பார்க்கும் அம்மா மட்டுமே கொண்ட பெண் ஒருத்தி, தொழில் அழகுக் கலை. சிறியதாக போட்டோஷாப் வைத்திருப்பவனுடன் காதல். ஆனால் அம்மாவிற்கு வசதியான மாப்பிள்ளை வேண்டும். அவனுடன் நிச்சயம் நடக்கிறது. அதை பழிவாங்க அன்று இரவே தன் காதலனுடன் உறவு கொண்டு, அதை வீடியோ எடுத்து வைக்கிறாள். ஒரு கட்டத்தில் காதலனா? கணவனாக போகிறவனா? என்று குழம்புகிறாள்.

துபாயில் வேலை பார்க்கும் கணவனுக்கு தெரியாமல் சேல்ஸ் கேர்ளாக வேலை பார்க்கும் இஸ்லாமிய பெண்ணொருத்தி. அவளை அவள் கணவன் வெறும் உடல்பசிக்கு மட்டும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறான். கொஞ்சம் கூட அவள் மீது அக்கறைக் காட்டாமல் தன் இச்சைக்காக மட்டும் படுத்து எழுபவனால் 3 பிள்ளைகள், 3 அபார்ஷன், மேற்கொண்டு போனால் ஆப்ரேஷன் செய்தாக வேண்டிய நிலை என்ற போதும் காண்டம் கூட உபயோகிக்க மறுக்கும் மிருகம். வேலை போனதை மறைத்து, வேறொரு பெண்ணுடனான உறவை மறைத்து, அது தெரிந்து கேள்வி கேட்கும் மனைவியை வல்லுறவு கொண்டு வாயை அடைக்கும் அசிங்கம் பிடித்தவன்.

இந்த 4 பெண்களுக்குமான ஒற்றுமை என்ன தெரியுமா? யாருக்கும் தங்கள் வாழ்க்கையை பற்றி யோசிக்கவோ, கனவு காணவோ, முடிவு எடுக்கவோ உரிமை இல்லை. ஏனென்றால் பெண் என்பவளை பொறுத்துத்தான் குடும்பத்தின் கௌரவம் இருக்கிறதாம். ஆண் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யலாம், பெண்கள் வீட்டின் கண்கள் அல்லவா?

படத்தில் 18 இடத்தில் வெட்டு விழுந்தும் குழந்தைகளுடன் பார்க்க முடியாத படம் தான். இது கணவன்-மனைவி பார்க்க வேண்டிய படம். வாழ்க்கையில் உடல் உறவுக்கு தயாரானவர்கள் பார்க்க வேண்டிய படம்.

பல இடங்கள் செருப்பால் அடிக்கிறது

1. 54ல் மனைவியை இழந்து இரண்டாம் திருமணத்திற்கு தயாராகும் முதியவரிடம் உஷாவை “ஆண்டி” என்று அழைக்க சொல்வது

2. புதிதாய் வாங்கிய மைக்ரோஓவனில் செய்த கேக்கை ஆசையாக எடுத்து வரும் மனைவியை எதுவும் பேச விடாமல், அவள் கையை பிடித்து மைதுனம் செய்ய வைக்கும் இடம், அந்த கேக்கை அழுது கொண்டே தனியாக வந்து கொங்கனா சாப்பிடும் இடம்.

3. உறவினர்களே உஷாவின் அந்தரங்கத்தை எடுத்து நடுவில் கொட்டி அவமானப்படுத்தும் இடம்

4. காதலி என்று சொன்னவளை, போலிஸ் வந்ததும் விட்டு விட்டு நகர்ந்து “யார் நீ?” என கேட்கும் இடம்

5. “உனக்கு செக்ஸ் தான் வேணும்னா நிறைய பசங்களை அனுப்பறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு விலகியவன், அவள் நிச்சயிக்கப்பட்டவனை முத்தமிடுவதை பார்த்து பொறமையால் ஓடிப்போக அழைக்கும் இடம்

சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். சத்தியமாக அடுத்து குறைந்தது 10 வருடங்களுக்கு தமிழில் இப்படி ஒரு படம் வர வாய்ப்பே இல்லை. தவறாமல் பார்க்க வேண்டிய படம்.

“ஆண்களுக்கு இணையாக பெண்கள் தவறு செய்வதுதான் பெண்ணியமா?” என்று சில அறிவு ஜீவன்கள் கேட்பார்கள். அவர்களெல்லாம் தப்பித்தவறி பெண்கள் டாஸ்மாக்கை மூட போராட வந்தால் கூட “உனக்கெதுக்கும்மா இந்த வேலை? குடிக்கறவன் நாசமா போகட்டும், நீ வீட்டுக்கு போம்மா” என்பவர்கள். அதாவது ஆண்கள் பிரச்சனையில் பெண்கள் தலையிடக் கூடாது. ஆனால் பெண் என்ன யோசிக்க வேண்டும் என்பதைக் கூட ஆண்தான் முடிவு செய்வான். ஏனென்றால் பெண் புனிதமானவள் இல்லையா?

கற்றது தமிழ் (2007) – வெறும் படமல்ல, எங்கள் வாழ்க்கை

2007, தமிழ் நாட்டின் அனைத்து மூலை முடுக்குகளிலும் பொறியியல் கல்லூரிகள் கரையான் புற்றுக்களை போல் முளைத்துக் கொண்டிருந்த நேரம், சேருபவர்கள் அனைவரும் சாஃப்ட்வேர் இன்ஜினியர்தான் ஆவேன் என அடம்பிடித்த காலம். அதற்காகவே, கேம்பஸில் வேலை கிடைக்க அவனவன் ஆங்கிலத்தை கற்க முக்கிக் கொண்டிருந்த காலம். இத்தகைய ஜீவன்கள் இருக்கும் கல்லூரியில் சாஃப்ட்வேர் குறித்த எந்த தொடர்பும் இல்லாமல் படித்த சிவில் இன்ஜினியர்கள் நாங்கள்.

எங்கள் டிபார்ட்மெண்டில் கூட சிலர் சாஃப்ட்வேருக்கு முயற்சித்து கொண்டிருந்தார்கள். நாங்களோ அர்ரியர்சை கிளியர் செய்தாலே போதும் என வாழ்ந்து கொண்டிருந்தோம். 3 வது வருடம் முடிகையிலேயயே பலர் கேம்பசில் செலக்ட் ஆனார்கள். யாரை கேட்டாலும் வருடத்திற்கு சம்பளம் 4 இலட்சம் 5 இலட்சம் என்றார்கள். சிவிலுக்கு ஆரம்பத்தில் 10000 கூட தாண்டாத காலம் அது. இரண்டு கூட்டத்துக்கும் ஒரு பெரிய இடைவெளி உருவானதை உணர முடிந்தது. அப்படி என்றால் நாம் யார்? வேலைக்கு போய் வாழ்ந்து விட முடியுமா? என்ற பயம் வந்தது. அந்த நேரத்தில் தமிழ் M.A என்ற ஒரு படமும் வந்தது.

தமிழ் படித்தவனின் வாழ்க்கைதான் படம் என்று புரிந்தவுடனேயே படத்திற்குள் கலந்து விட்டோம். ஒவ்வொரு காட்சியும் மிக புதுமையாக தெரிந்தது. ஏனென்றால் படத்துவக்கத்தில் இருந்தே நாயகன் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறான். இந்த சமூகமும் வாழ்க்கையும் அவனை துரத்துகிறது. கொலைகாரனாகி போலிசுக்கு பயந்து ஓடுகையில் துவங்கும் அந்த “இன்னும் ஓர் இரவு” பாடல், யுவனின் குரல். ஸ்ஸ்ஸப்பா. தந்த உணர்வுகளை சொல்லவே முடியாது. படத்தினைக் குறித்து நிறைய சொல்லலாம். முக்கியமானதை மட்டும் பார்க்கலாம்.

10 வருடங்களுக்கு முன்பு இணையம் பெரிதாய் வளர்ந்திருக்கவில்லை. ஆனால் அப்போதும் பார்க்காமல், தொலைவில் இருப்போரை காதலிப்பது இருந்தது. எங்கோ ஒரு கல்லூரியில் படிக்கும் பெண்ணுடன் மணிக்கணக்காக பேசி, காதலித்து, பரிசுகளை அனுப்பி, பெற்று, பிறந்த நாட்களிலோ, முக்கிய தினங்களிலோ இருவரும் சந்திப்பது வழக்கமாக இருக்கும். எனக்கு தெரிந்து நான் உட்பட என் நண்பர்கள் அனைவருக்குமே இப்படி ஒரு காதல் கதை இருந்தது. அப்படி ஒரு நாள் காதலியை தேடி செல்கையில், அந்த தருணத்தில் பாடுவதற்கு அதுவரை எந்த பாடலும் இல்லாமல் இருந்தது. இப்படத்தில் அதே சூழலில் ஒரு பாடல் வரும் பொழுது அழாத குறைதான். அதிலும் அந்த கடிதத்தின் வரிகளுடன் துவங்கும். என் அறைத் தோழர்கள் அனைவருக்கும் அது மனப்பாடம்.

“பிரபா என்னை தேடி இருப்பன்னு எனக்கு தெரியும்” என துவங்கி “ஆனந்தி” என முடியும் அந்த வரிகள். அஞ்சலி-ஜீவாவின் குரல்கள். மெதுவாய் துவங்கிய இசையும், தொடர்ந்து வரும் இராஜா சாரின் குரல் “பறவையே எங்கு இருக்கிறாய்”, முத்துகுமாரின் வரிகள். இதையெல்லாம் நினைத்தாலே கண்கள் கலங்குகிறது.

அதுவரை எங்கள் அறையில் ஸ்பீக்கர் இல்லை. இந்த படம் வந்த பின் வாங்கினோம். என்ன சிறப்பு என்றால் பாட்டு கேட்கவென தனியாக ஒரு அறை ஒதுக்கப்பட்டது. ஒவ்வொருவனும் தனியாக சென்று முழு வால்யூமில் பாடலை ஒலிக்க விட்டு, உடன் சேர்ந்து இராஜவுடன் பாடுவான், இல்லை அழுவான். அழுவேன்.

சோகம் மட்டுமல்ல. இந்த படம் வந்த பின் கொஞ்ச நாட்களுக்கு நாங்கள் பேசும் தொனியே எப்படி இருக்கும் என்றால் “இங்க பாரு ஆனந்தி, இப்ப நான் குடிக்கறதுக்கு பேர் கஞ்சா” என்று பாடலின் இடையே வருமே, அதே டோனில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

“ஏன் ரெகார்ட் எழுதலை?”

“இங்க பாரு, நான் ரெகார்ட் எழுதலை, ஏன்னா நான் படத்துக்கு போய்ட்டேன், நான் ஏன் படத்துக்கு போனன்னா…”

இப்படித்தான் பேசிக் கொண்டு இருப்போம்.

அதே மாதிரி காதலி இருப்பவன் சென்று பார்க்கையில் “பறவையே எங்கு இருக்கிறாய்” பாடினால், காதலி இல்லாதவர்களுக்காக ஒரு வரி வரும்

“போய் பார்க்க யாருமில்லை

வந்து பார்க்கவும் யாருமில்லை

வழிபோக்கன் போவான் வருவான்

வழிகள் எங்கும் போகாது”

அந்த “புத்தி இருக்கவந்தான் புகை பிடிப்பான்” வசனத்தை பத்தி தனியா வேற சொல்லனுமா?

“இந்த ஊர் 2 இலட்சம் சம்பளம் வாங்கறவனுக்கேத்த மாதிரி மாறிகிட்டு வருது”ன்னு சொன்னப்ப புரிஞ்ச்சுக்க முடியலை. படிப்பு முடிஞ்சப்புறம் புரிஞ்சது.

எழுதிகிட்டே போகலாம். “கற்றது தமிழ்”-எங்கள் வாழ்வோடு கலந்த படம்.

அவனெல்லாம் யோகி என்றால் வள்ளலார் யார்? – குறளுரை

“சத்யம்” படத்தில் ஒரு காட்சி வரும். மந்திரிகளை கொலை செய்து மாட்டிக் கொள்ளும் உபேந்திரா, விஷாலிடம் சிறைச்சாலையில் பேசும் காட்சி “பிரார்த்தல் பன்னவ, அதையே பண்ணிட்டு இருந்துருந்தா சுட்டுருக்க மாட்டேன், ஐட்டமா இருந்தவ அறநிலையத்துறை மந்திரி ஆனா, அதான் சுட்டேன். கள்ளச்சாராயம் காய்ச்சுனவன் கல்வித்தந்தை, இவங்ககிட்ட நம்ம பிள்ளைங்க படிக்கனும், கருமம், கருமம்”. இதில் அந்த “கருமம், கருமம்” என சொல்வது நிஜத்தை சொல்வது போலவே இருக்கிறது இப்போது. யார் நம்மை ஆள்கிறார்கள் என அப்படியே பொறுமையாக பார்த்தால் வரும் எரிச்சலுக்கு அளவே இல்லை.

என்னடா, சினிமாவில் வருவதை வைத்து பேசுகிறானே, என நினைக்க வேண்டாம். “மான்புமிகு மாணவன்” என்று ஒரு விஜய் படம். கல்லூரிக்குள் அரசியல் ரவுடிகள் வந்து தாக்குவது போல் காட்டிவிட்டு, வாய்ஸ் ஓவரில் எஸ்.ஏ.சி பேசுவார். அந்த படம் வந்த போது இப்படி எங்காவது நடக்குமா என்று யோசித்தேன். அடுத்த சில வருடங்களில் ஒரு சட்டக் கல்லூரிக்குள் நுழைந்து மாணவர்களை கொடுரமாக தாக்கிய காட்சியை விடாமல் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்புவதை பார்த்து நொந்துக் கொள்வதை தவிர்த்து வேறு வழியில்லாமல் போனது.

வெறுமனே ஆள்கிறவர்கள், கொள்ளையடித்துக் கொண்டு போனால் கூட பரவாயில்லை. துறவிகள் என அவர்களது அடிவருடிகளை விட்டு புகழ்ந்துக் கொள்வது தான் கடுப்பேற்றுவதில் உச்சக்கட்டம். துறவறம் என்றால் திருமணம், செய்து கொள்ளாமல் இருப்பதோ, அல்லது கட்டிய மனைவியை நட்டாற்றில் விட்டு ஓடுவதோ மட்டுமல்ல. சமுதாயத்தில் மக்கள் அனைவருக்காகவும் சிந்திப்பது தான் துறவறம். தன் குடும்பம், தன் வீடு என்று இருந்தவர்கள் மொத்தமாக என் மக்கள், என் உலகம் என யோசிப்பது தான் துறவின் உண்மை நிலை.

எனக்கு நன்குத் தெரிந்த துறவி என்றால் ராமலிங்க அடிகளார் தான். வள்ளலார் என அழைக்கப் படுபவர், பாரதியாரால் “புது நெறிக் கண்ட புலவர்” என அழைக்கப்பட்டார். காரணம் வள்ளாலார் எடுத்த நிலைப்பாடு அப்படி “சங்கடம் தரும் சாதியையும் மதத்தையும் தவிர்த்தேனே” என பாடிய துறவிகள் வேறு யாரையாவது காட்டுங்கள் பார்க்கலாம்? தமிழின் வளர்ச்சிக்கு வள்ளலார் ஆற்றிய பங்கினை பேசினால் பெரிதாக போகும்.

சாதி, பேதங்களை தவிர்த்ததை விட பெரிய விஷயமாக படுவது அவர் துவங்கிய மூன்று இயக்கங்கள்.
1. சத்திய தரும சாலை – பசி போக்கும்
2. சத்திய சன்மார்க்க சங்கம் – பாகுபாட்டை போக்கும்
3. சத்திய ஞான சபை – அறிவை வளர்க்கும்

யோசித்து பாருங்கள். 19ம் நூற்றாண்டில் மட்டும் எத்தனை பஞ்சங்கள்? இயற்கையோ, செயற்கையோ, அதனால் நிகழ்ந்த உயிரிழப்புகள் மட்டும் எத்தனை? மக்கள் மனதில் இருக்கும் தர்ம சிந்தனையை நம்பி ஒரு அடுப்பை பற்ற வைக்கிறார். வருபவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களின் பசித்தீயை அனைக்க, அடுப்பில் தீ மூட்டுகையில் அவர் சொன்ன வார்த்தை “இந்த உலகில் தர்மம் இருக்கும் வரை இந்த நெருப்பு எரியும். இந்த நெருப்பு எரியும் வரை உலகில் தர்மம் இருக்கும்” அவர் ஏற்றி 150 ஆண்டுகளாக அனையாமல் எரியும் அந்த ஜோதி தானே தர்மம்?

என் நண்பர்களுக்கும் சொல்வதுண்டு. பிள்ளைகளை ஊட்டி, கொடைக்கானல், திருப்பதி, பழனி என அழைத்து செல்வதற்கு முன் வடலூர் சத்திய தருமசாலைக்கு அழைத்து செல்ல சொல்வேன். பசி என்றால் என்ன என புரியாமல், உணவை மதிக்காத ஒரு தலைமுறை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. அதை தவிர்க்க இது உதவும் என்பேன். வெறுமனே தான் சார்ந்த மதத்தை பிடித்து தொங்காமல், மொழிக்காக, சமத்துவத்துக்காக, மக்களுக்காக வாழ்ந்த துறவியினால் தான் “வாடிய பயிரை கண்ட பொழுது வாடினேன்” பாட முடியும்.

இப்படிப்பட்ட மாமனிதர்கள் வாழ்ந்த மண்ணில், அவரைப் பற்றி படித்து தெரிந்துக் கொண்டு விட்டு, ஆடம்பரமாக திரியும் முட்டாள்களையும், மூடர்களையும், வன்முறையாளர்களையும், நேரடியாக சொன்னால் தீவிரவாதிகளை துறவி என சொல்வதைக் கேட்கையில் மனம் எவ்வளவு குளுகுளுவென்று இருக்கும்?

கொடுமையிலும் பெருங்கொடுமை, அனைத்தையும் துறந்த துறவி என சொல்லிக் கொண்டு, மக்களை ஏமாற்றுவதுதான். அது நித்தியானந்தாவோ, சத்குருவோ, பாபா ராம்ததேவோ, ஆதித்யனாத்தோ, மோடியோ, இவர்களுக்கெல்லாம் அப்போதே எழுதி வைத்திருக்கிறார் வள்ளுவர்.

அதிகாரம்: கூடாவொழுக்கம் குறள்: 276
நெஞ்சில் துறவார் துறந்தார்போல் வஞ்சித்து
வாழ்வாரின் வன்கணார் இல்.

உரை:
மனத்தில் பற்றுக்களைத் துறக்காமல், துறந்தவரைப் போல் வஞ்சனை செய்து வாழ்கின்றவர் போல் இரக்கமற்றவர் வேறு எவரும் இல்லை.

பிரேமானந்தா, நித்தியானந்தாக்கள் காலத்தில் அடங்காதவர்கள் – குறளுரை

“காந்தளூர் வசந்தகுமாரன்” படித்ததுண்டா? சுஜாதா எழுதியதில் மொத்தம் இரண்டு நாவல்கள் தான் வரலாறு தொடர்பானது. ஒன்னு “இரத்தம் ஒரே நிறம்”. சிப்பாய் கலகத்தை பற்றி எழுதி இருப்பார். மற்றொன்று “கா.வசந்தகுமாரன்”. அதிலேயும் அவரது டிரெட்மார்க் பாத்திரங்களான கனேஷ் – வசந்த் ஐ பயன்படுத்தி இருப்பார். கதைக்காலம் கி.பி 1000. இராஜராஜ சோழன் காலக்கதை. அவரோட அதிகாரிகளில், கிட்டத்தட்ட அமைச்சர் மாதிரி வரவர் கனேச பட்டர்( நம்ம கனேஷ்). அவருடைய சிஷ்யனா வசந்தகுமாரன். பெண்களை பார்த்தா கவிதை சொல்ற அதே வசந்த் தான். இங்கே ஜீனியர் வக்கீல், அங்கே சிஷ்யன்.  Continue reading “பிரேமானந்தா, நித்தியானந்தாக்கள் காலத்தில் அடங்காதவர்கள் – குறளுரை”