வயசுக்கு வந்தா என்ன? வராட்டி என்ன?

ஏதாவது ஒரு விசயம், நடக்க வேண்டிய அல்லது செய்ய வேண்டிய காலத்தில் நடக்காம/செய்யாமல் விட்டுவிட்டு, அதுற்கு அப்புறம் நடக்கையில்/செய்கையில் ஒரு சலிப்பு வரும். அப்போது அதை வெறுப்போடு குத்திக்காட்ட ஒரு வசனம் உண்டு. “இனி நீ வயசுக்கு வந்தா என்ன? வராட்டி என்ன?” இது மட்டுமல்ல. இது மாதிரி பல வசனங்கள் நமது அன்றாட வாழ்க்கையோடு இரண்டற கலந்துள்ளன. கொஞ்சம் யோசித்து பார்த்தா முந்தைய தலைமுறைகளுக்குப் பழமொழி பயன்படுத்தப்பட்டதை போல இந்த தலைமுறைக்கு மீம் வசனங்கள்.

இன்னொரு உதாரணம் பார்ப்போம். வசனத்தை படித்ததுமே உங்களுக்கு என்ன படமென்று ஞாபகம் வந்து விடும்.

“தல, ம்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்க, கிழவியை போட்டுத் தள்ளிடறேன்”

“அங்கன என்னைப் போட்டு புரட்டி எடுத்துட்டு இருந்தாங்க, ஒரு பய வரலை, நாளைக்கு சாகப்போற கிழவிய போட்டுத் தள்றியா நீ?”

சும்மா மேம்போக்காக யோசித்தாலே இது மாதிரி நிறையக் காட்சிகள் ஞாபகத்துக்கு வருகின்றன. நகைச்சுவையாக மட்டுமில்லை. சீரியசான காட்சிகள் கூட உள்ளன.

“அவசரப்பட்டுட்டியே குமாரு”

புதுப்பேட்டை படத்தில் வரும் இந்தக் காட்சியை எடுத்துக் கொள்வோம். வளர்ந்துகொண்டே வரும் கொக்கிக் குமாரு, தான் நினைப்பதுதான் இனி எல்லாமென்று மனதளவில் முழுமையா நம்பி, தன்னைத்தானே கொண்டாடத் தொடங்கி இருப்பான்.

“கத்தியை எடுத்து அப்படியே சொருகி, உருவி எடுத்து அந்த இரத்தத்தை பாக்கசொல்ல உள்ளுக்குள்ள ஏறும் பாரு ஒரு போதை, டேய் நான்தான், நாந்தான் நாந்தான்னு, அப்படியே ரெண்டு கொம்பு முளைக்கும். அதுக்கு அப்புறம் என்ன வேணா பண்ணலாம், எத்தனை பேரை வேணா கொல்லலாம்”

இப்படி இருப்பவனுக்கு ஒரு சறுக்கல் வருகிறது. தான் எதிர்பார்த்த தேர்தலில் போட்டியிடும் வாய்ப்பு, தன்னை உபயோகப்படுத்திக் கொண்ட கட்சியால் வழங்கப்படாததோடு, தான் உதாசினப்படுத்தப்படுவதை உணர்கையில், செய்வதறியாது கத்தியை உருவி நிற்கிறான். சுற்றிலும் எதிரிகள் பல மடங்கில் நிற்பதைப் பற்றிய முன்னெச்சரிக்கை இல்லாத முட்டாள்தனம். கொக்கிக் குமாரின் வீழ்ச்சி தொடங்குகிறது.

ஒருவன் தனது கோபம் எங்குச் செல்லுபடியாகுமோ அங்குதான் அதனைக் காட்ட வேண்டும். மற்ற இடங்களில் காட்டக்கூடாது, ஆனால் அதிலும் ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது. எவ்வளவு அடித்தாலும் தாங்குகிறார்கள் என்று, தனக்குக் கீழ் இருப்பவரிடமே தன் கோபத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருப்பது சரியாக இருக்குமா?

இந்தியாவில் இது எழுதப்படாத நடைமுறை வழக்கம். வீட்டில் கோபமா? அலுவலகத்தில் உனக்குக் கீழிருப்பவரிடம் காட்டு. அதே அலுவலகத்தில் கோபமூட்டுகிறார்களா? வீட்டில் வந்து காட்டு. இதன் தார்ப்பரியம் என்னவென்றால் “எவன் திருப்பி அடிக்க மாட்டானோ அவனை அடி”. அதை வீரமாக, கோபமாக, ஆண்மையாக எடுத்துக்கொண்டு மன்னித்து விடுவார்கள்.

ஆனால் இதை வள்ளுவரின் குறள் தவறு என்று சொல்கிறது. இது குறித்து ஒரு கதை கூட எழுதி இருக்கிறேன். அதன் இணைப்பு “வலியார் முன் மெலியார்

அருளுடைமையில் “வலியார் முன் மெலியார்” பற்றி கடைசிக் குறளில் சொன்னவர், வெகுளாமை – சினம் கொள்ளாமையில் ஆரம்பிக்கும் போதே “மெலியார் முன் வலியார்” பற்றி சொல்கிறார்.

கதையாகவே சொல்வோம். ஒரு உயரதிகாரி, தனக்குக் கீழ் வேலை பார்ப்பவர்கள் செய்யும் சிறு தவறுகளுக்குக் கோபப்படாமல் இருப்பதுதானே வெகுளாமை? அதே ஒரு அலுவலர், தனது உயரதிகாரியிடம் திட்டு வாங்கும் பொழுது “நான் கோபப்படாமல் பொறுமையா திட்டு வாங்கினேன், எனக்கு எவ்வளவு வெகுளாமை பார்த்திங்களா?” என்று கேட்டால் எவ்வளவு அபத்தமாக இருக்கும்?

அப்படி எவனோ வள்ளுவரிடம் கடுப்பேற்றி இருப்பான் போல, அதுதான் முதல் குறளிலேயே “இங்கே பாரு, உன் கோபம் செல்லுபடியாகற இடத்துல அதை கோபப்படாம இருக்கறதுக்கு பேர்தான் கோபத்தை அடக்கறது, மத்த இடத்துல நீ அடக்குனா என்ன? அடக்காட்டி என்ன?” என்கிறார்.

அதிகாரம்:வெகுளாமை குறள் எண்:301

செல்இடத்துக் காப்பான் சினங்காப்பான் அல்இடத்துக்
காக்கின்என் காவாக்கால் என்

உரை:

பலிக்கும் இடத்தில் சினம் வராமல் காப்பவனே சினம் காப்பவன்; பலிக்காத இடத்தில் காத்தால் என்ன? காக்காவிட்டால் என்ன?

நிஜமாக இந்தக் குறளை படித்ததுமே முதலில் எனக்கு “வயசுக்கு வந்தா என்ன? வராட்டி என்ன?” தான் நினைவுக்கு வந்தது. அதனால்தான் அங்கு இருந்து துவங்கினேன்.

கள்வார்க்குத் தள்ளும் உயிர்நிலை

கண்ணே திறக்க முடியவில்லை. இமைகள் ரெண்டுக்கும் எப்படித்தான் எடை கூடியதோ தெரியவில்லை. மதியம் வந்து படுத்தது நினைவிருக்கிறது. இப்போது மணி என்ன என்று தெரியவில்லை. இருட்டி இருக்கிறது. பத்து மணி ஆகி இருக்குமோ என்றுத் தோன்றியது. போனை எங்கு வைத்தேன் என்றுத் தெரியவில்லை. அம்மா என் அசைவைப் பார்த்து லைட்டைப் போடவும் தான் கடிகாரத்தில் மணிப் பார்த்தேன். ஏழுதான் ஆகி இருந்தது. காய்ச்சல் ஒருவாறு காலத்தை குழப்பி விடுகிறது.

சூடாக கஞ்சிக் காய்ச்சிக் கொண்டு வந்துக் கொடுத்தார்கள். மெதுவாக ஊதி ஊதிக் குடித்துக் கொண்டிருந்தேன். ஓரளவு பார்வை தெளிவானதும் போனில் நெட்டை ஆன் செய்யவும் ஏகப்பட்ட வாட்சப் மெசேஜ்கள். ரிசல்ட் வந்திருந்தது. எனக்கு ஹால் டிக்கெட்டை எடுத்துப் பார்த்து நம்பரைத் தேட சலிப்பாக இருந்தது. நாளைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று திரும்ப படுக்கச் செல்கையில் அம்மா மாத்திரை முழுங்கி விட்டு படுக்கச் சொன்னார்கள். போன் அடித்தது. சுரேஷ் தான். மிகவும் உற்சாகமாகப் பேசினான். அவனுக்கு வேலைக் கிடைத்திருக்கும் போல. எனக்கும் பார்த்திருக்கிறான். நானும் பாசாகி விட்டேனாம்.

எனக்கு நம்பிக்கையே இல்லை. தொடர்ந்து தோல்வியை மட்டும் எதிர்கொண்டு வருபவனுக்கு வெற்றியை எப்படி எதிர்கொள்வது என்றுத் தெரியவில்லை. உண்மையில் காய்ச்சல் குறைந்தது போல இருந்தது. சலிப்பெல்லாம் பறந்துப் போய் ஹால் டிக்கெட்டை எடுத்து நம்பரைப் போட்டு நானாகப் பார்த்தேன். பாஸ் தான். சுத்தமாக காய்ச்சல் இறங்கியிருந்தது.

அடுத்த நாள் விடியற்காலையில் மாமாவைச் சென்றுப் பார்த்தேன். எங்கள் சொந்த பந்தத்தில் அரசாங்க வேலைக்குச் சென்ற ஒரே நபர் மாமாதான். எங்கள் அனைவரையும் தொடர்ந்து அரசு வேலைக்கு முயற்சிக்க சொல்லி வழிகாட்டியதும் மாமாதான். அவரிடம் மகிழ்ச்சியாக வேலைக் கிடைத்து விட்டதனைக் கூறினேன். அவர் நேற்றே ரிசல்டைப் பார்த்திருக்கிறார். என்னுடைய ஹால் டிக்கெட் ஜெராக்ஸ் காபி ஒன்று அவரிடம் இருந்தது எனக்கு நினைவில்லை.

மாமாவிற்கு ஆஸ்த்மா தொல்லை உண்டு. மப்ளரை எடுத்துச் சுற்றிக் கொண்டு கிளம்பியவர் என்னையும் உடன் அழைத்துச் சென்றார். எங்கள் ஊர் உயர் நிலைப் பள்ளிக்கு அருகே ஒரு தறிக் கொட்டகை உண்டு. அதன் மாடியில் பொருட்களை போட்டு வைக்கவென இருந்த அறைக்கு சொற்பமாக வாடகைக் கொடுத்து, அந்தப் பொருட்களை ஒழுங்குப் படுத்தி, காலி இடம் உருவாக்கி, அதற்கு முன்பு போர்டு ஒன்றினை வைத்து மாமா டியுசன் எடுத்து வருகிறார். அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கான இலவச டியுசன்.

சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் இருந்து பள்ளிக்கு வரும் பிள்ளைகள் நேரமாக டியுசனுக்கு வந்து படித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். 7 – 8 டியுசன். பெரும்பாலும் கணக்குதான் நடத்துவார். தேர்வு சமயங்களில் மற்ற பாடங்களும் உண்டு. அங்கு வரும் மாணவர்களிடம் நான் அரசு வேலைப் பெற்று விட்டதைச் சொல்லி கை தட்ட வைத்தார். நன்றி சொல்லி விட்டு நான் கிளம்பி விட்டேன்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் அப்பா எங்கே போய்விட்டு வருகிறேன் எனக் கேட்டார். சொன்னேன். மாமாவைப் பற்றி பேச்சு எடுத்தாலே அப்பா சாந்தமாகி விடுவார். அப்பாவிற்கு இலை வியாபாரம். எப்போதும் இலைக்கடையில் யாருடனாவது சண்டையிட்டுக் கொண்டே இருப்பார். ஆனால் மாமா இருந்தால் சத்தமே வராது. பயம் இல்லை. மரியாதை.

ஆரம்பத்தில் இப்படி எல்லாம் இல்லை. இப்போது ஐந்து வருடமாகத்தான். சரியாக சொல்ல வேண்டுமென்றால் மாமா வேலையை விட்டு நின்ற பிறகு. மாமா சர்வீஸ் முடிவதற்கு முன்பே வீஆர்எஸ் வாங்கிக் கொண்டு வந்து விட்டார். மாமா வேலைப் பார்த்தது நெடுஞ்சாலைத் துறை. பணம் கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டுகின்ற இடம். ஆனால் மாமா சம்பளத்தைத் தாண்டி ஒருபைசா வீட்டிற்கு எடுத்து வரமாட்டார்.

மாமாவிற்கு ஒரேப் பையன். எனக்கு மிகவும் இளையவன். நான் படித்த அரசுப் பள்ளியில் தான் இப்போது பத்தாவது படித்து வருகிறான். அரசு வேலையில் இருக்கும் போது, அதுவும் நெடுஞ்சாலைத் துறையில் இருந்துக் கொண்டு ஒருவர் தன் பிள்ளையை அரசுப் பள்ளியில் சேர்த்தியது அப்போது சொந்த பந்தங்களில் பெரும் பேச்சாக இருந்தது.

மாமா அப்படித்தான். தனக்கென்று ஒரு சைக்கிள் மட்டும் வைத்திருக்கும் மனிதர். சம்பளம் மட்டும் வாங்கி ஒருவழியாக வீடு மட்டும் கட்டி, அதன் கடனையும் கட்டி முடித்தார். அதுதான் அவர் செய்த பெரிய செலவு. மற்றபடி ஒரு காந்தியவாதி வாழ்க்கைதான்.

அம்மாவும் கேட்கவும் மாமாவைப் பார்த்து வந்ததைக் கூறினேன். அம்மா மீண்டும் ஒருமுறை மாமா வேலையை விட்டக் கதையைக் கூறத் தொடங்கினார். தர்மராசா இந்திரபிரஸ்தம் விட்டு நகரும் கூத்துப் படலத்தை அடுத்து எத்தனை முறை என்றாலும் நான் சலிக்காமல் கேட்பதென்றால் அது மாமா வேலையை விட்ட கதைதான்

மாமாவின் நேர்மை எப்போதும் அங்கு இருக்கும் மற்ற களவாணிகளுக்கு இடைஞ்சலாகத்தான் இருக்கும். மாமா கையெழுத்துப் போட்டால் தான் செக் பாஸாகும். ஆனால் மாமா சரியாக எல்லா விசயமும் நடக்கிறதா, நடந்து முடிந்திருக்கிறதா என்றுப் பார்க்காமல் கையெழுத்துப் போடமாட்டார். அவர் குணம் ஆரம்பத்தில் இருந்து அப்படித்தான் என்பதால் அதற்கேற்றவாறு அவரை அலுவலகம் அனுசரித்துக் கொண்டிருந்தது.

புதிதாய் ஓர் உயர் அதிகாரி வந்து சேர்ந்தார். மாமாவை விட இளையவர் என்று சொல்கிறார்கள். அதுப் பற்றி சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அரசியல்வாதி குடும்பத்தில் பெண்ணெடுத்த, செல்வாக்கான நபர் என்பதை அவர் வந்ததுமே அனைவருக்கும் தெரியப் படுத்தினார். அனைத்து ஒப்பந்தங்களும் அவரது மாமனார் கம்பெனிக்கே போகுமாறுக் கவனமாகப் பார்த்துக் கொண்டார்.

இப்படிப்பட்ட மனிதருக்கும் மாமாவிற்கும் எப்படி ஒத்துப் போகும்? எப்போது தன் அறைக்குள் வந்தாலும் ஏதேனும் ஒரு காரணத்திற்காக மாமாவைத் திட்டி அவமானப் படுத்துவதே அவருக்கு வழக்கமாக இருந்தது. இது மாமாவை வெறுப்பவர்களுக்கு ஆரம்பத்தில் மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்திருந்தாலும் போகப்போக அவர்களுக்கும் இது சங்கடமானதாக இருந்தது. மாமா எந்தளவு நேர்மையோ அந்தளவு வேலையை சரியாக செய்யும் நபர். அதனால் ஒருக் கட்டத்திற்கு மேல் அனைவரும் அவருக்கு ஆதரவாக நின்றார்கள். முடிந்த வரை அவரைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள் என்றும் சொல்லலாம்.

அப்படி ஒருமுறை தன் மாமனார் கம்பெனிக்கு, செக் வாங்க அதிகாரி அவசரப்பட, மாமா அதற்கு ஒத்துழைக்காமல் தன் நேர்மையை விடாமல் கடைபிடிக்க, அத்தனை நாள் தன் அறைக்குள் வைத்துத் திட்டிக் கொண்டிருந்த அந்த அதிகாரி, அன்று அலுவலக வராண்டாவில் வைத்து போவோர் வருவோர் எல்லாம் பார்க்குமாறு மாமாவை அவனே இவனே, அடா, புடாவென்று சகட்டுமேனிக்கு திட்டி இருக்கிறார்.

மாமாவிற்கு கண்ணெல்லாம் கலங்கி விட்டது. இன்றோடு உன் சீட்டைக் கிழிக்கறேன் பாரு என்று அதிகாரி சொல்லவும் அப்போது கூட கோபப்படாமல் மரியாதையாக “சரிங்க சார், செய்ங்க, ஆனா ஒன்னு, நீங்க நல்லா இருக்க மாட்டிங்க சார்” என்று குழந்தையைப் போல் கையை விரித்துக் காட்டி விட்டு, நடந்து வீட்டிற்கு வந்து விட்டார்.

அடுத்த நாள் அலுவலகமேக் கிளம்பி அந்த அதிகாரி வீட்டிற்கு மாலையுடன் செல்லும்படி ஆனது. ஆம், அலுவலகத்தில் இருந்து மாமாவை விரட்டிய அதிகாரியை, விடியற்காலை வந்த மாரடைப்பு உலகத்தை விட்டே துரத்தி இருந்தது. யாருமே அதிகாரி இறந்ததற்கு துக்கப் படவில்லை. ஆனால் அனைவருமே மாமாவிடம் இப்படி நடந்துக் கொண்டதால் தான், மாமா மனம் நொந்து சாபம் விட்டதால் தான் அவர் இறந்து விட்டதாகத் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டார்கள்.

மாமா அந்த சாவிற்குப் போகவில்லை. அவருக்கு குற்ற உணார்ச்சி தாளவில்லை. அன்றே அவரும் வீஆர் எஸ் எழுதிக் கொடுத்து விட்டு வந்து விட்டார். அன்றில் இருந்து அவரது ஓய்வூதியம் தான் அவர் குடும்பத்திற்கு ஒரே வருமானம். ஆனால் மாமாவிற்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. எப்போதும் போல் முடிந்தவரை அனைவருக்கும் உதவிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்.

எங்களை அரசு வேலைக்குப் படிக்கச் சொல்கையில் மாமா அவ்வபோது அரசு அலுவலகங்களுக்கு சென்று பார்த்து வரச் சொல்வார். எந்த வேலை வாங்க ஆசைப் படுகிறோமோ அந்தப் பதவியில் தற்போது இருக்கும் நபர்களின் நடவடிக்கைகளைக் கவனிக்கச் சொல்வார். அந்த இடத்தில் எங்களை வைத்து கற்பனை செய்துப் பார்க்கச் சொல்வார். தொடர்ச்சியாக தேர்வுக்கு தயாராகும் உத்வேகத்தை இது போன்ற செயல்கள் தரும் என்பார்.

நான் மாமா வேலைப் பார்த்த அலுவலகத்திற்குத்தான் சென்றுப் பார்ப்பேன். நான் எப்போது சென்றாலும் மாமாவைப் பற்றிதான் விசாரிப்பார்கள். எப்போதும் மாமாவின் நேர்மையும் அடுத்தவர் பொருளுக்கு ஆசைப்படாத களவற்ற குணமும், சிக்கனமும் தான் பேசப்படும். அதுவும் எத்தனை முறையென்றாலும் சலிக்காமல் அவர் புகழ் பாடுவார்கள்.

எனக்கு அரசு வேலைக்கு சென்று பணம் சம்பாதிக்கும் ஆசையெல்லாம் இல்லை. ஆனால் மாமாவைப் போல் எப்போதும் என்னைப் பற்றி பெருமையாக அனைவரும் புகழ்பாடும் வண்ணம் நடந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை உண்டு. அந்த அதிகாரியைப் பற்றி நான் கேட்டால் கூட யாரும் அதிகம் சொல்வதில்லை. அம்மனிதரைப் பற்றிப் பேசக்கூட சலித்துக் கொள்கிறார்கள்.

வள்ளுவர் சும்மாவா சொல்லி இருக்கிறார்?

களவாடுபவர்க்கு உயிர் வாழ்வதேகூடத் தவறிப் போகும். களவை நினைத்தும் பார்க்காதவர்க்கோ, புகழுலக வாழ்க்கை தவறவே தவறாது என்று…?

அதிகாரம்:கள்ளாமை குறள் எண்:290

கள்வார்க்குத் தள்ளும் உயிர்நிலை கள்ளார்க்குத்
தள்ளாது புத்தேள் உலகு

கானகத்தின் குரல் – ஜாக் லண்டன் – பெ.தூரன்

புத்தகத்தைப் பற்றிய எந்த அறிமுகமும் இல்லாமல்தான் கடந்த வருடம் கிண்டிலில் இலவசமாக வெளியான போது தரவிறக்கி வைத்திருந்தேன். ஆனால் அடிக்கடி கேள்விப்படும்படியான புகழடைந்த நூல்களில் ஒன்று என்பது மட்டும் நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது. புத்தகத்தை எடுத்து வாசிக்கையில்தான் 120 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளியான புத்தகம் என்பது தெரிந்தது. அதிலும் வாசித்து முடித்த பிறகுதான் இப்புத்தகத்தை ஹாலிவுட்டில் 4 முறை திரைப்படமாக்கி வெளியிட்டுருக்கிறார்கள் என்பதும் தெரியும்.

அலாஸ்கா பிரதேசத்தில் தங்கம் கிடைக்கிறது என்று தகவல் வதந்தியாகப் பரவவும் 1900களில் நாட்டின் பல பகுதிகளிலிருந்து, தங்க வேட்டைக்காக மக்கள் அங்குச் செல்கிறார்கள். அவர்களுக்குக் கடித போக்குவரத்திற்காகக் கனடா அரசு, தபால் துறையை அங்கும் செயல்படுத்துகிறது. அங்குத் தபால் போக்குவரத்திற்கு நாய்களால் இழுக்கப்படும் வண்டிதான் ஒரே வழி. பனிக்கட்டிகளின் மேல் சறுக்கிக்கொண்டு செல்லும் வண்டியை இழுக்கும் நாய்களின் தேவை அதிகரிக்க அதிகரிக்க அதற்காகத் தகுதியான நாய்கள் திருடப்படுவதும் நடக்கின்றன.

பக் செய்தித்தாளைப் படித்ததில்லை. ஒருவேளை படித்திருந்தால் தன்னைப் போன்ற நாய்களுக்குத் தொல்லை உருவாகிவருகிறது என்பதைத் தெரிந்து கொண்டிருக்கும் என்று தான் நாவல் துவங்குகிறது. ஒரு நீதிபதி வீட்டில் செல்லமாக வளர்க்கப்படும் பக் என்னும் நாய் திருடப்பட்டு, வடக்கே கொண்டு செல்லப்படுகிறது. அதன் வாழ்க்கையே இந்த நாவல்.

சூழ்நிலைக்கேற்றவாறு மாறிக்கொள்ளுதலே இதன் மையக்கருத்தாக இருந்தாலும், எனக்கு அழிவில்லாத ஆதியை நோக்கிப் பயணிப்பதாகவே படுகிறது. எத்தனை எத்தனை தலைமுறைகள் கடந்தாலும் ஒவ்வொரு உயிரினத்திற்குள்ளும், அதன் மரபணுக்களின் வழியாக இருக்கும் ஆதியின் நினைவுகள் ஏதேனும் ஒரு குரலில் தன்னிடம் திரும்பச் சொல்லி அழைத்துக் கொண்டே இருக்கும். அதையே கானகத்தின் குரல் என்று சொல்கிறார் ஜாக் லண்டன்.

இந்த நாவல் வாசித்துக் கொண்டிருக்கையில் இடையில் ஒரு திரைப்படம் பார்த்தேன். ஜல்லிக்கட்டு. மலையாள திரைப்படம். ஆஸ்கருக்கு இந்தியாவின் சார்பாக அனுப்ப இருக்கும் பட்டியலில் இருப்பதாகச் சொல்லவும் ஆர்வமாகப் பார்த்தேன். ஒரு பக்கம் அப்படத்தினை பற்றி இணையமெங்கும் ஏகப்பட்ட வசைபாடுதல். சரியாக இந்த நாவலை வாசிக்கையில் அப்படம் பார்க்கவில்லையென்றால் நானும் அப்படித்தான் சொல்லியிருப்பேன்.

ஒவ்வொரு உயிரின் ஆதி நினைவுகள் வெளிப்படுவதற்கு ஒரு சின்ன பொறி போதுமானதாக இருக்கிறது. திரைப்படத்தில் ஊருக்குள் நுழைந்து விடும் ஓர் எருமை அவ்வூரிலுள்ள அனைவரையும் கற்காலத்திற்குக் கூட்டிச் சென்று விடும். இந்த நாவலிலும் வசதியாக நீதிபதி வீட்டிலிருந்த பக்கிற்கு, தன் சூழல் மாற்றம், தான் யார் என்பதை உணர்த்தி, தன் இனத்தாரோடு சேர வைத்து விடும்.

கைத்தடியும் கோரைப்பற்களும் ஆட்சி செய்யும் இடத்தில், ஒரே விதிதான். கொல் அல்லது கொல்லப்படு. இதை அங்குச் சென்ற சிறிது காலத்திலேயே கற்றுக் கொள்ளும் பக் எப்படி தான் செல்லுமிடமெல்லாம் தலைமை பொறுப்பை அடைகிறது என்பதோடு, அதன் உறுதியைக் கண்டு வியக்க வைக்கிறது.

ஏற்கனவே தலைமை பொறுப்பில் இருக்கும் நாயுடன் அது நடத்தும் யுத்தக்காட்சிகள், அவ்விரண்டு நாய்களைச் சுற்றிலும் எது கீழே விழுந்தாலும் தாக்கக் காத்திருக்கும் எஸ்கிமோக்கள் என மொத்த காட்சியையும் கண் முன்னே கொண்டு வந்து விடுகிறது எழுத்து நடை.

முன்னுரையே 15% இருக்கிறது. எழுத்தாளரைப் பற்றிய கதையே அவ்வளவு சுவாரசியமாக இருக்கிறது. அவரும் தங்க வேட்டைக்காரர்தான். அவரது வாழ்வும் மரணமுமே தனிக்கதையாக வாசிக்கப்பட வேண்டியது. அதையும் நாவலாக எழுதியிருக்கிறாராம். எஸ்.ரா இந்த புத்தகத்தை விரிவுரையில் இவரது முக்கியமான சிறுகதை ஒன்றினை புதுமைப்பித்தன் மொழிபெயர்த்திருப்பதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதையும் வாசிக்க வேண்டும்.

எழுத்தாளர் பெ.தூரன் மொழிப்பெயர்த்துள்ளார். 40 வருடங்களுக்கு முன்பு வெளியான மொழிபெயர்ப்பு போலவே தெரியவில்லை. சுவாரசியமான எழுத்து நடை. கொஞ்சம் கூட உறுத்தவில்லை. அதுவுமன்றி கதையை முன்னுரையில் விளக்கமாகத் தெரிந்து கொண்டாலும் முழுவதுமாக படிக்க முடிகிறது. நான் முடிந்தவரை கதைக்குள் செல்லாமல் நிறுத்தியிருக்கிறேன். தவறாமல் வாசியுங்கள். குழந்தைகளையும் வாசிக்கச் சொல்லலாம். ஆங்காங்கு இருக்கும் வேட்டை காட்சிகளும் கூட பெரிதாய் பயமுறுத்தாது.

தண்ணீர் தண்ணீர் – கோமல் சுவாமிநாதன்

ஒவ்வொரு முறை ஏதேனும் ஊருக்குச் சென்று வரும்போதும் முடிந்தால் ஒரு புத்தகம் வாங்கி வருவதை வழக்கமாக வைத்திருக்க வேண்டுமென அறிஞர் அண்ணா எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் படித்தேன். அதிலிருந்து அதை முடிந்தவரைச் செயல்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். கடந்த வருடத்தில் வெளியூர் சென்றிருந்த பொழுது, தென்பட்ட ஒரு பழைய புத்தகக் கடையில் இந்த புத்தகம் எனக்குக் கிடைத்தது. ரேணுகாதேவி என்பவரின் பெயர் உள்ளே எழுதப்பட்டுள்ளது. இன்று யதேச்சையாக எடுத்து வாசித்து முடித்த பிறகுதான் இதே பெயரில் படம் வந்திருப்பது நினைவுக்கு வந்தது.

பாலச்சந்தரின் இயக்கத்தில் திரைப்படமாக 1981ல் வெளியாகி மூன்று தேசிய விருதுகளைப் பெற்றுள்ள இந்த நாடகம் 1980ல் மேடையில் அரங்கேற்றப்பட்டதுடன் அடுத்த ஆண்டே புத்தகமாகவும் திரைப்படமாகவும் வெளியாகி இருக்கிறது.

100 சிறந்த நாடகங்கள் எனப் பட்டியல் எடுக்கப்படுகையில் இடம்பெறுவதற்காக இந்த நாடகத்தை எழுதியதாக கோமல் சுவாமிநாதன் அவர்கள் முன்னுரையில் தெரிவிக்கிறார். என்னடா இது இப்படி தன் படைப்பைத் தானே பெருமை பேசுவதா என்று நினைத்துப் படித்தால் முழுக்க முழுக்க அதற்குத் தகுதியான படைப்பாகத்தான் இருக்கிறது.

குடிக்கக் கூட தண்ணீர் இல்லாத ஒரு கிராமம்தான் கதைக்களம். அங்கு வரும் ஒரு நாடோடி. ஆனால் அவன் யார் என்றால் காவல்துறையிடமிருந்து தப்பிய இரட்டைக்கொலை செய்த கைதி. அவனைக் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டோம் என மொத்த ஊரும் சத்தியம் செய்கிறது. ஏன்? ஏனெனில் அவன் அந்த ஊரின் தண்ணீர் பிரச்சனைக்குத் தற்காலிக தீர்வினை கொடுக்கிறான். அது முடிவுக்கு வரவும், நிரந்தர தீர்வுக்கு வழிகாட்டுகிறான். ஆனால் அதற்கு குறுக்கேதான் எத்தனை எத்தனை தடங்கல்கள்…!

புரட்சிகரமான நாடகம் என்றால் வெறும் எதிர் கோஷமிடுதல் மட்டுமல்ல. புரட்சிக்கான தேவையின் காரணத்தை அழுத்தமாகப் புரிய வைக்க வேண்டும். அந்த வகையில் அரசும் அரசாங்கமும் எப்படியெல்லாம் தன் குடிமக்களுக்கு எதிராகவே செயல்படுகிறது என்பதை வீரியமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

சாதி எப்படித் தேர்தலைத் தீர்மானிக்கிறது? கடவுள் நம்பிக்கை எப்படி எல்லாம் புரட்சியை மட்டுப்படுத்துகிறது? அதிகார வர்க்கம் மக்களுக்காகச் செயல்படுமா? அல்லது அதற்கேற்றவாறு மக்களை அடக்கி வைக்குமா? இது போலப் பல புரட்சிகரமான சிந்தனைகளைக் கதையின் போக்கில் நம்மைக் கேட்கவைக்கிறார்.

அதிலும் ஐந்தாண்டு திட்டங்களையும், நதி நீர் இணைப்பு திட்டத்தையும் பங்க படுத்தி இருப்பார்கள். வாக்கு கேட்க வரும் அரசியல்வாதியிடம் “அதென்ன டவுன்ல இருக்கவனுக்கு 5 கிலோ சர்க்கரை, கிராமத்தானுக்கு 1கிலோ சர்க்கரை?” என்ற கேள்வி எழ, “இப்படி எல்லாரும் டீ, காபி குடிக்கறதாலதான் பஞ்சம் வருது” எனப் பதில் வரும். “ஓகோ, அப்ப இல்லாதவன் இப்படியே இருக்கனும், டீ காபிக்குக் கூட ஆசைப்படக்கூடாதா?”னு கேள்வி எழுப்பப்படும். எனக்கு “சூரரைப் போற்று”வில் “வானம் என்ன உன் அப்பன் வீட்டுச் சொத்தா? எல்லாரும் பறக்கலாம்” என்ற வசனம் நினைவுக்கு வந்தது. டீ, காபி குடிக்கறத கூட கட்டுப்படுத்தி இருக்காங்க, பாருங்க…

ஊருக்காகப் புதிதாய் திருமணமான பெண், அசால்ட்டாக “நீ என்ன என்னை அறுத்து கட்டறது? இந்தா நீ கட்டின தாலி” எனக் கழட்டிக் கொடுக்கிறார். இப்போதுதான் புரிகிறது, பாலச்சந்தரை ஏன் புரட்சி பேசியவராகக் கொண்டாடினார்கள் என்று. 40 வருடங்களுக்கு முன்பே தாலி செண்டிமெண்டை காலி செய்வதெல்லாம் பெரிய விசயம்தான். எழுதியது வேறொருவராய் இருந்தாலும், திரையில் இந்த காட்சி வைப்பது அப்போது சாதாரணமானதாய் இருந்திருக்க முடியாது.

அதிலும் ஆங்காங்கே பூசாரி கதாபாத்திரத்தை வைத்து, மூட நம்பிக்கைக்கு எதிராகக் குரல் எழுப்பியிருக்கும் காட்சிகள் “அடேய் பூசாரி, அம்பாள் எந்த காலத்திலடா பேசினாள்?” பராசக்தியை ஞாபகப்படுத்தியது.

அப்புறம் முக்கியமான விசயம். தண்ணீர் கேட்பதால் அரசாங்கத்தால் வஞ்சிக்கப்படும் ஊரின் பெயர் “அத்திப்பட்டி”. சிட்டிசன் படமும் இதே கதைக்களத்தைத்தான் பேசும். சமீபத்தில் வந்த “அறம்” படம் கூட இதே பிரச்சனையைத்தான் பேசும்.

படமாக 2.5 மணி நேரம் பார்க்காத என்னைப் போல் அடுத்த தலைமுறை ஆட்கள் 1 மணி நேரத்தில் படித்து விட முடியும். முடிந்தவர்கள் படமாகப் பார்க்கலாம். யூடியுப்பில் இலவசமாகக் கிடைக்கிறது.

விளிம்பில் – லா ச ரா

கரு.பழனியப்பன் ஒரு உரையில் குறிப்பிட்டிருப்பார். இது மாதிரி நான் புத்தகக் கடைகளுக்குச் சென்றால் அங்கு இருப்பவர்கள் பரிந்துரைக்கும் புத்தகங்களை நான் வாங்கி கூட பார்க்க மாட்டேன். ஏனென்றால் புத்தகங்களை நாம் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியதில்லை. புத்தகங்கள் நம்மைத் தேர்ந்தெடுக்கும். என் தந்தை வாங்கி வைத்து 25 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகப் பரணில் கிடந்த புத்தகம் என்னைத் தேடி வந்தது. அது எனக்காகக் காத்திருந்தது. அதே போல் வாசகனைப் புத்தகங்கள் தேடி வந்து விடும் என்றார்.

எனக்கு இது தஞ்சை பிரகாஷ் பற்றிய செய்தி ஒன்றினை நினைவு படுத்தியது. தஞ்சை பிரகாஷ் தான் வாசித்து முடித்து விட்ட புத்தகத்தை பொது இடங்களில் அப்படியே வைத்து விட்டு வந்து விடுவாராம். பெரும்பாலும் பேருந்துகளில் வைத்து விட்டு இறங்கி விடுவாராம். அந்த புத்தகம் தன் அடுத்த வாசகனைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் என்பது அவர் நம்பிக்கையாம்.

எதற்காக இதைக் கூறுகிறேன் என்றால் லாசரா எழுதிய “விளம்பில்” புத்தகம் book exchange வழியாகச் சமீபத்தில் என்னை வந்து சேர்ந்தது. இதுதான் நான் வாசிக்கும் லாசராவின் முதல் புத்தகம். இவர் எழுத்துலகில் பெற்ற இடம் பற்றி அறிவேனே தவிர வாசிக்க வாய்ப்பு கிடைத்ததில்லை. இதற்கு முன்பு சாரு 2016 லாசரா நூற்றாண்டில் பேசிய உரையைக் கேட்டிருக்கிறேன். சாரு தன் முன்னோடிகளைக் கொண்டாடுவது புதிதல்ல என்பதால் பெரிதாகப் படவில்லை. சரி புத்தகத்திற்கு வருவோம்.

புத்தகத்தின் தலைப்பே கதைக்களத்தைச் சொல்லி விடும். தன் வாழ் நாளின் விளிம்பில் இருக்கும் தன் கதையைத்தான் சொல்கிறார். 80 வயது கடந்த நிலையில் தன் அன்றாட வாழ்க்கையை, நினைவுகளை, சிந்தனைகளை கடகடவென சொல்லிக்கொண்டே போகிறார்.

ஒரு எழுத்தாளராய் தன் புத்தகங்கள் சாலையோர கடைகளில் கிடைப்பதைப் பார்ப்பதற்குள் இறக்க விரும்புவதும், அதே இதெல்லாம் வெறும் மனக்குழப்பங்கள் எனக் குழப்பத்தில் தெளிவு பெறுவதும்
சிவாஜி படம் ஓடும் நாட்களில் தலைக்குக் குளித்து பூ வைத்து சிங்காரமாய் டீவி முன் அமர்ந்து படம் பார்க்கும் தன் மனைவியைக் கேலி செய்து வாங்கி கட்டிக் கொள்வதும், அவரது அழகை ரகசியமாய் ரசித்துக் கொள்வதும்
புத்தகம் முழுக்க இரசனையாய் போய்க் கொண்டிருக்கிறது.

அதுவும் ஓரிடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு அவரது எண்ண ஓட்டங்கள் தாவிக்கொண்டே இருக்கின்றன. அதை நாம் உணராதவாறு நம்முடன் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்.

என் வாழ்வில் 80 வயதுக்கு மேலானவர்களுடன் நான் பேசிய நினைவே இல்லை. அவர்கள் பார்வையில் உலகம் எப்படி இருக்கும் என்பது பற்றி இதுவரை யோசித்ததுமில்லை.

தன் காலம் முடிந்து பிள்ளைகள் தலை தூக்கி விட்டார்கள் என்பதை எப்படி முழுமையாய் ஏற்றுக் கொண்டு இவரால் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர முடிந்தது என்றே தெரியவில்லை.

முழுமையாக நகர்ந்தாரா என்றால் அதுவுமில்லை.
மருத்துவமனையில் சிகிச்சைக்குப் படுத்துக் கொண்டிருக்கையில்
“சைட்டடிக்கறதுக்கு வயசு முக்கியமா டாக்டர்? எனக்கு இந்த நர்சை பிடிச்சுருக்கு, பார்த்துட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு” என அசரடிக்கிறார்.

லாசராவின் சிந்தனைகளாய் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வரிகள் தானாக அவரது மனைவியை முழுவதுமாக சூழ்ந்து கொள்கின்றன. 50 வருட இல் வாழ்வில் இதெல்லாம் சகஜம். எப்போதும் எரிந்து விழும் அப்படிச் சொல்லக்கூடாது, வாயடைக்கும்படி பேசும் மனைவி
“நான் உங்களை அனுப்பி வச்சுட்டுதான் போவேன், உங்களை யார் கையிலும் ஒப்படைச்சுட்டு என்னால நிம்மதியா போக முடியாது” என்னும் போது
“இவ்வளவு பாசம் வச்சுக்கிட்டு ஏன் எப்பவும் நம்மகிட்ட அப்படி நடந்துக்கறா, கள்ளி” என்கிறார்.

முழுக்க எனக்குச் சம்பந்தமில்லாத வாழ்க்கைமுறை இவருடையது. வாழ்ந்த காலமாகட்டும், வாழ்ந்த முறையாகட்டும், ஆனால் இவரைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதில் மகிழ்ச்சியே…

இவரளவு லௌகீக வாழ்க்கையைக் கடவுளுடன் பின்னிப்பினைந்து பார்ப்பவரின் எழுத்தை எந்த உறுத்தலுமின்றி இரசிக்க முடிகையில் என் பகுத்தறிவின் சகிப்புத்தன்மையை நானே மெச்சிக் கொண்டேன்.

இவரைப் போல என் வீட்டுப் பெரியவர்களும், அதாவது முந்தைய தலைமுறையினருக்கு குடும்பத்தையும் கடவுளையும் விட்டால் வேறென்ன இருந்திருக்கிறது?

லாசராவின் எழுத்து நடையைப் பற்றி புதிதாக நான் வேறு சொல்ல வேண்டுமா? இத்தனை வருட எழுத்து வாழ்க்கையில் மொத்தமாக 4000 சொச்சம் பக்கங்கள் மட்டும்தான் எழுதி இருக்கிறார். ஆனால் அனைத்துமே முக்கியமானவையாகத்தான் இருக்கின்றன.

புத்தகத்தின் இறுதியில் லாசராவின் மகன் இதற்குத் தந்திருக்கும் மதிப்புரையைக் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும். மொத்த படைப்பையும் சுருக்கமாக அழகாகச் சுட்டிக்காட்டி விடுகிறார்.

ஒரே வகையான புத்தகங்களைப் படிக்காமல் இப்படி மாற்றி மாற்றிப் படிப்பதுதான் நன்றாக இருக்கிறது.

ஹோமோ டியஸ் – யுவால் நோவா ஹராரி – நாகலட்சுமி சண்முகம்

“சேப்பியன்ஸ்” என்றொரு புத்தகம். வெளியான வேகத்திலேயே அதிக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு கோடிக்கணக்கானோரால் வாசிக்கப்பட்ட புத்தகம். பில்கேட்சும் மார்க் ஸூக்கர்பெர்க்கும் தங்களுக்குப் பிடித்த முக்கியமான புத்தக பட்டியலில் அதனை வைத்திருக்கிறார்கள். நான் வாசித்த வரையில், இப்போது அனைவரையும் கட்டாயம் வாசிக்கச் சொல்லும் புத்தக பட்டியலில் முதல் புத்தகமாக சேப்பியன்ஸ் இருக்கும். அதன் தொடர்ச்சியாக வந்துள்ள புத்தகம் தான் “ஹோமோ டியஸ்”

ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் என்றால் அறிவுள்ள மனிதன் என்று பொருள். சேப்பியன்ஸ் என்ற வார்த்தைதான் அந்த அறிவுள்ள என்ற பொருளை தருகிறது. அதே போல் ஹோமோ டியஸ் என்றால் கடவுள் நிலையிலான மனிதன். “டியஸ்” என்றால் இலத்தினில் கடவுள் என்று பொருள். சக குரங்கிலிருந்து மேம்பட்டு விலங்கு நிலையிலிருந்து மனித நிலையை அடைந்த மனிதன், அடுத்து மனித நிலையிலிருந்து கடவுள் நிலையை அடையப் போவதை விவரிக்கிறது இப்புத்தகம்.

நான் ஒரு பாஜக ஆதரவாளனாக இருந்த பொழுது அடிக்கடி என்னிடம் சொல்லப்பட்ட விசயம் ஒன்று. இந்தியாவில் சிறுபான்மையினர்களின் சதவீதம் சுதந்திரத்தின் போது இவ்வளவு இருந்தது, இப்போது இவ்வளவு அதிகரித்திருக்கிறது. விட்டால் அவர்கள் இந்தியாவை இஸ்லாமிய/கிறித்துவ நாடாக மாற்றி விடுவார்கள். ஆக இந்துவாக ஒன்றிணைவோம் என்பதுதான். அதைத் தவிர்த்து வேறு எதைப் பற்றியும் யோசிக்கக் கூடாது என்பதற்காகத் திரும்பத் திரும்ப அது சொல்லப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும். (இந்த வாதத்தை “ஒரு செக்யூலரிஸ்டின் வாக்குமூலம்” புத்தகத்தில் ஸ்ரீதர் சுப்ரமணியம் அடித்து நொறுக்கி விடுகிறார்) “நாம், அவர்கள்” என்ற பதங்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப் படும். ஹிட்லர் பயன்படுத்திய அதே முறை. கொஞ்ச நாட்கள் நான் அதை நம்பி இருந்தேன். பிறகு சுற்றுச்சூழல் பிரச்சனைகளைப் பற்றித் தெரிய வருகையில் இன்னும் 50 வருடங்களில் இந்தியா எந்த மத நாடாக மாறியிருக்கும் என்பதை விட இந்தியாவில் மனிதர்கள் வாழ முடியுமா என்ற கேள்வி எழுந்தது. அது குறித்துப் பேசவே அனுமதிக்கவில்லை.

அடுத்து பொருளாதாரம் பயங்கர வேகத்தில் பின்னோக்கி செல்கிறது என்று புரியத் துவங்கிய பின் அதைப் பற்றிய கேள்வி எழுப்பினாலும் அதே நிலைதான். தொடர்ச்சியாக வேறு எந்த பிரச்சனைகளைக் குறித்தும் பேச அனுமதியில்லை எனும்போதுதான் நான் வேறு கட்சிகளைத் தேட துவங்கினேன். எதற்கு இதைச் சொல்கிறேன் என்றால் நம் கண்முன்னே நம் வாழ்க்கையை மாற்றக் கூடிய பல பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன. அதன் ஒவ்வொன்றின் வீரியத்தையும் தெரிந்து கொள்ளும் போதுதான் நாம் அறைக்குள் இருக்கும் புலியைப் பற்றிப் பேசாமல், ஒளிந்திருக்கும் எலி எப்போது வேண்டுமானாலும் வெளியே வந்து நம் தீனிகளைத் தின்றுவிடும் என்று விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் எனப் புரிய வருகிறது.

இப்போது மேலே கூறியிருக்கும் பிரச்சனைகளுக்கும் இந்த புத்தகத்திற்கும் மிகப்பெரிய தொடர்பு இருக்கிறது. அது என்னவென்றால் மனிதக் குலம் அடுத்து எதிர்கொள்ளப் போகும் மிக முக்கிய பிரச்சனையை இப்புத்தகம் பேசுகிறது. எப்படி சிம்பன்சிகளிடம் இருந்து பிரிந்து வந்த ஹோமோ எரக்டஸ், நியாண்டர்தால்ஸ்களை காலி செய்து விட்டு ஹோமோ சேப்பியன்ஸ் உலகைக் கைப்பற்றினோமோ, அதே போல் சேப்பியன்சை காலி செய்து விட்டு ஹோமோ டியஸ்கள் கைக்கு இந்த மொத்த உலகமும் சென்று சேர இருப்பதை விவரிக்கிறது.

சேப்பியன்ஸ் புத்தகம் படித்திருந்தால் மனிதர்களின் 70000 ஆண்டுக்கால வரலாறும் மிகத் தெளிவாகப் புரியும். அது புரிந்திருந்தால் இப்புத்தகம் சொல்லக்கூடிய விசயங்கள் கொஞ்சம் தெளிவாகப் புரியும். இந்த புத்தகம் மூன்று பகுதிகளாகத் தான் சொல்ல வந்ததைக் கூறுகிறது.

  1. சேப்பியன்ஸ் இவ்வுலகை வெற்றி கொள்கின்றனர்
  2. சேப்பியன்ஸ் இவ்வுலகிற்கு ஒரு அர்த்தம் கொடுக்கின்றனர்
  3. சேப்பியன்ஸ் தங்கள் கட்டுப்பாட்டை இழக்கின்றனர்

குரங்கிலிருந்து வந்த மனிதன், மற்ற விலங்குகளைப் போல் தனித்தனி கூட்டமாக வாழாமல் ஒருங்கிணைந்து செயல்பட அவர்களது மொழியும், கற்பனா யதார்த்தவாதமும் உதவுகின்றன. அதைக் கொண்டு ஒரு பொது நோக்கம் என்ற பெயரில் மனிதர்கள் இணைந்து செயல்படத் துவங்குகின்றனர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உலகம் மனிதர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வருகிறது.

அப்படி உலகம் மனிதர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தாலும் அடுத்த கட்ட நகர்விற்கும் வளர்ச்சிக்கும் ஒழுங்கு விதிகள் தேவைப்படுகின்றன. அதற்காகக் கடவுள்களும் மதங்களும் உருவாக்கப்படுகின்றன.

தொழிற்புரட்சிக்கு பிறகான அறிவியல் வளர்ச்சி மனிதர்களை அடுத்த நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது. மனிதர்களின் மிக முக்கியமான பிரச்சனைகளான பஞ்சம், தொற்று நோய், போர் ஆகியவற்றில் இருந்து மனித சமூகத்தை அறிவியலும், தாராளவாதமும், பொதுவுடைமையும் எப்படி விடுவிக்கின்றன என விளக்கி விட்டு, அடுத்து இப்போது மனிதர்கள் ஏற்று கொண்டுள்ள மதங்களை விளக்குகிறார்.

ஹராரியை பொறுத்தமட்டில் எது நம் பிரச்சனைகளைத் தீர்த்து வைக்கும் ஒழுங்குமுறை விதிகளோடு வருகின்றனவோ அவை மதங்களே. தாராளவாதமும் கம்யூனிசமும் மதங்கள்தான் என்கிறார். அதைத் தொடர்ந்து தற்போது மனிதத்துவம் என்ற மதம் கடைப்பிடிக்கப்படுவதை விளக்குகிறார். அதிலிருந்து தரவு வாதம் என்ற மதத்தை நோக்கி நாம் அனைவரும் பயணிப்பை நமக்குப் புரிய வைக்கிறார்.

தொழில் வளர்ச்சிக்காக முன்னெடுத்த அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் மனிதக்குல முன்னேற்றத்தை ஏற்படுத்தியது போல, இனி இணையதள தரவுவாதமானது எப்படி மனிதரிலிருந்து அதிமனிதர்கள் எனப்படும் புதிய இனத்தை உருவாக்கும் என்றும், அந்த புதிய இனம், மனிதர்களாகிற நாம் மற்ற விலங்குகளை நடத்தியது போலவே நடத்தும் எனக் கூறி வயிற்றில் புளியைக் கரைக்கிறார்.

யோசித்துப் பாருங்கள். நாம் உயிரைக் கொடுத்துப் படித்துத் தேர்வெழுதும் போது, கணினியுடன் தன் மூளையை கனெக்ட் செய்யும் தொழில் நுட்ப வசதி ஒரு கோடிஸ்வர மாணவனுக்கு இருக்குமெனில் யார் வெல்வார்?

ஓடி ஆடி ஆரோக்கியத்திற்காக மற்றவர்கள் மெனக்கெடும் போது, பத்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மொத்த உடல் உறுப்புகளையும் மாற்றிக் கொள்ளும் வசதி உலக பணக்காரர்களுக்கு இருக்குமெனில் அவர்கள் நம்மை எப்படி நடத்துவார்கள்?

ஒவ்வொரு நாடும் அரசும் மக்களுக்குக் கல்வியும் சுகாதாரமும் கொடுப்பது எதற்காக? நாட்டு மக்களின் மீதான அக்கறையா? கிடையாது. நம் ஆரோக்கியம் அவர்களின் முதலீடு. மனித வளம் என்ற ஒரு தேவை இருக்கும் வரைதான் சக மனிதர்களைப் பற்றி அதிகார வர்க்கம் கவலைப்படும். அதே நேரத்தில் அனைத்திற்கும் செயற்கை நுண்ணறிவு போதும் என்ற நிலை வந்தால் என்னாகும்?

இதை நான் ஒரு பத்தியில் சொல்லிவிட்டேன். ஹராரி விவரிப்பதை படிக்கனுமே, ஒரு திரைப்படம் பார்ப்பது போல் இருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு உலகின் அனைத்து வாகனங்களும் ஒற்றை புரோகிராமால் கட்டுப்படுத்துவது குறித்து எழுதியிருப்பதைச் சொல்லலாம்.

வரலாற்றை நாம் ஏன் படிக்க வேண்டும்? என்ற கேள்விக்கு வீட்டுக்கு முன் அமைக்கும் புல்வெளிகளைப் பற்றிச் சொல்லி ஒரு விளக்கம் கொடுத்திருப்பார் பாருங்கள். “வரலாற்றைப் படிப்பது, அதிலிருந்து விடுபடுவதற்கே” என்பதைப் புரியவைத்ததற்காகவே இப்புத்தகத்தைத் தனியாகக் கொண்டாடலாம்.

எனக்கு இன்னொரு முக்கியமான கேள்விக்கான விடை இப்புத்தகத்தில் கிடைத்தது. அதில் மனிதர்கள் ஏன் தங்கள் தவறுகளைத் தவறென்று தெரிந்தாலும் விடாப்பிடியாக அக்கருத்தினை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான பதில். ஏனென்றால் எனக்கு இந்த கேள்வி நெடுநாட்களாக இருந்தது. “குரங்கிலிருந்து மனிதன் வந்தது & பரிணாம கொள்கை” பற்றி நன்கு படித்துத் தெரிந்த கல்வி கற்றவர்கள் கூட, பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இறைவனென்றும் இறைதூதுவனென்றும் யாரோ சொல்லியதை அனைத்தையும் விட முக்கியம் எனத் தூக்கிப் பிடிக்கிறார்கள்?”. இதற்கான ஓரளவு திருப்தி தரும் பதில் இந்த புத்தகத்தில் கிடைத்தது.

இது தரும் தரவுகள் நாம் இதுவரை உலகைப் பார்த்து வந்த பார்வையை முற்றிலுமாக மாற்றி விடுகின்றன. உலகைக் கைப்பற்றிய பிறகு நாம் என்னென்னவெல்லாம் செய்திருக்கிறோம் எனத் தெரிய வருகையில் அடடா என்று உத்து கொட்டுவதோடு நிறுத்தி கொள்ளலாம். ஆனால் நமக்கு அடுத்து ஒரு அதிமனித இனம் உருவாகி, அது நம்மை என்னவெல்லாம் செய்யப் போகிறது என்று நினைக்கையில் பதறுகிறது.

சேப்பியன்ஸ் அளவு சுவாரசியமான புத்தகம் என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் வரலாறு தரும் சுவாரசியமே தனி. இதில் இசங்கள் குறித்த விளக்கங்கள் அதிகம் வருவதால் கொஞ்சம் அலுப்பூட்டும். ஆனால் எதிர்காலத்தின் வரலாற்றை முன்கூட்டியே தெரிந்து கொள்வதற்காக அனைத்தையும் பொறுத்துக் கொள்ளலாம்.

மிக மிக நிதானமாக வாசிக்க வேண்டிய புத்தகம். ஒரு நாளுக்கொரு அத்தியாயமாக வாசித்து விட்டு, அது குறித்து மனதை யோசிக்க விட்டு விடலாம். உலகை நாம் பார்க்கும் பார்வை முழுவதும் மாறிவிடும். பெரிதாக இனி எதையும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் கடந்து செல்ல துவங்கி விடுவோம். எல்லாம் சில காலம்தானே..

இது போன்ற புத்தகங்களைத் தமிழுக்குத் தெளிவாகக் கொண்டு வரும் நாகலட்சுமி அவர்களை எத்தனை பாராட்டினாலும் தகும். ஏனென்றால் தமிழில் வரவில்லையென்றால் நானெல்லாம் இவற்றை வாசித்திருக்கவே போவதில்லை. இதுதான் இப்போது மிக முக்கியமான தேவை. அறிவியற் சிந்தனைகள் அனைத்தும் தமிழ் மொழியில் வெளியிடப்பட வேண்டும்.

கானகன் – லக்‌ஷ்மி சரவணக்குமார்

கானகன் – காட்டை ஆள்பவன் அல்லது காட்டுடன் இரண்டற கலந்தவன். காடு என்றால் என்ன? அதிலுள்ள மரங்களும் செடி, கொடிகளும் மட்டுமா? அதிலுள்ள அத்தனை ஜீவராசிகளும் அடங்கியதே காடு.  மர்மதேசம் – எதுவும் நடக்கும் தொடரில் சித்தர்களாக வருபவர்கள் ஒருவனிடம் உலகின் மிகப்பெரிய உயிரினம் எது என்று கேட்பார்கள், அவன் யானையைத் தாண்டி எதுவும் சொல்ல மாட்டான். அவர்களும் காடுதான் பெரிய உயிர் என்று சொல்ல மாட்டார்கள், ஆனால் அந்த கேள்விக்கு விடையை யோசிக்கும் கணத்தில் காட்டினுள் அவர்கள் பேசிக்கொள்ளும் இடத்திலிருந்து zoom out ஆகி வெளியே வந்து, அந்த காட்டை ஒற்றை உயிர் போலக் காட்டுவார்கள். அது உண்மைதான். காடு என்பது ஒவ்வொன்றுடன் தொடர்புடையவை. ஒவ்வொரு உயிரும் அதற்கு முக்கியம். ஒன்று போனால் மற்றொன்று பாதிக்கும் வகையில் பினைக்கப்பட்டுருக்கும்.

உதாரணத்திற்குப் புலியை எடுத்துக் கொள்வோம். புலி மட்டும் இல்லையென்றால் அத்தனை சைவ பட்சிகளும் பல்கிப் பெருகி, காட்டின் அத்தனை பசுமையையும் தின்று தீர்த்து விடும். காடுகளைப் பாதுகாக்கும் திட்டமாகத்தான் இந்திய அரசு புலிகளைப் பாதுகாக்கிறது. புலிகளுக்கு அடுத்தாற் போல் அரசு கவனத்துடன் காக்கும் அடுத்த மிருகம் யானை. காட்டின் பச்சையைக் காப்பது புலி என்றால் அதனை உருவாக்குவது யானை தான். Jungle book படத்தில் யானைக்கூட்டம் வருகையில் பகிரா மோக்ளியை குனிந்து வணங்கச் சொல்வதைக் கவனித்திருப்பீர்கள். யானைகள் இருப்பது காட்டின் உயிர்ப்பினை காட்டும் நாடித்துடிப்பினை போல. காட்டினை ஆக்கிரமிக்க நினைப்பவர்களுக்குக் குறுக்கே நிற்பதும் இவ்விரு உயிர்கள்தான். 

காட்டை யார் ஆக்கிரமிப்பார்கள்? காட்டிலிருந்து பிரிந்து வந்து சமவெளியில் வாழ்ந்து பழகிய, காட்டின் அருமை புரியாத நாகரீக மனிதன்தான். துரதிர்ஷ்டவசமாகக் காட்டின் பாதுகாப்பும் வெளியில் இருக்கும் இந்த சமவெளி மனிதர்களின் அரசாங்கத்திடம்தான் இருக்கிறது. இவர்கள் உள்நுழைகையில் அவர்களை முதலில் எதிர்கொள்வது காட்டை விட்டுப் பிரியாமல் இருக்கும் பழங்குடியினர்கள்தான்.

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையில், அகமலையிலுள்ள பளியர் இனம் இத்தகைய ஆக்கிரமிப்புகளை எதிர்கொள்தல்தான் கானகனின் மையச்சரடு. ஆனால் அதைச் சொன்ன விதம் அந்த இனத்துப் பெண்ணை மூன்றாவதாக மணந்து கொண்டு வந்து வைத்து வாழும் கருமாண்டி/வேட்டைக்காரன் தங்கப்பனை மையமாக வைத்து. அப்படியே கதை அடுத்தடுத்து பாத்திரங்களுக்குத் தாவி அவர்கள் வாயிலாக சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு தாய் புலி வேட்டையாடப்படுவதிலிருந்து துவங்கும் கதையில் பெரும்பாலும் வேட்டையும் காமமும் ஆன்மத்தேடலும்தான் நிறைந்திருக்கின்றன. ஆன்மத்தேடல் என்றால் காட்டினுடைய ஆன்மாவின் தேடல். தேடுவது தங்கப்பனின் மூன்றாவது மூன்றாவது மனைவி செல்லாயிக்கும், அவளது முதல் கணவனுக்கும் பிறந்த வாசி. காட்டை நேசிக்கும் இளம்பளியனான இவனுக்கு தன் தந்தையைப் போலக் காட்டின் ஆன்மாவை, பளிச்சியினை பார்த்து விட வேண்டும். 

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன் போலவே அவனுக்கு அனைத்தும் நடக்கின்றன. பல சோதனைகளைக் கடந்து பளிச்சி கேட்கும் இரத்தக்காவினை கொடுப்பதுடன் நாவல் நிறைவடைகிறது. 

சூழலியல் சார்ந்து தமிழ் நாவல்கள் மிகக் குறைவு. அந்த வகையில் ஒரு நாவல் வெளியாகி யுவபுரஷ்கர் விருது பெற்று பலரை சென்றடைந்திருப்பது வெகு சிறப்பானது.

Kaanagan: கானகன் (Tamil Edition) eBook: லஷ்மி ...

இந்த நாவல் பழங்குடியினரையும் சூழலியலையும் மட்டும்தான் பேசுகிறதா என்றால் இல்லை. இது அதிகம் மனிதர்களைப் பற்றித்தான் பேசுகிறது. அவர்களின் உறவுச்சிக்கல், உணர்வு சிக்கல்களைப் பேசுகிறது. 

தங்கப்பனின் முதல் இரண்டு மனைவிகளுக்குக் குழந்தையில்லை. மகனோடு திருமணமாகி வரும் மூன்றாம் மனைவியுடைய முதல் மகன் வாசியை மற்ற இருவரும் ஆத்தாவாக இருந்து வளர்க்கிறார்கள். தங்கப்பனின் வேட்டை வெறியை வெறுத்தாளும் பளியக்குடிக்கு செல்ல விடாமல் வாசியைத் தடுப்பதும் இப்பெண்களின் பாசமே. அதற்காக மனைவியைக் கூடிவிட்டு வந்து அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டு தூங்குவதெல்லாம் ஏற்புடையதாகப் படவில்லை.

கணவன் சடையனை விடுத்து தங்கப்பனோடு வந்து விடுகிறாள் செல்லாயி. ஆனால் அவளால் முதல் கணவனையும் வெறுக்க முடியவில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவனை நேசிக்கவே செய்கிறாள். அவன் வந்ததும் அவன் வேண்டாமென்றாலும் அவனோடு கூடுகிறாள். தனக்குத்தானே ஒருத்திக்கு ரெண்டு புருசன் இருக்க கூடாதா என்று சமாதானம் சொல்லிக் கொள்கிறாள்.

அதே போல் சகாயமேரி, தங்கப்பனின் இரண்டாவது மனைவி. கணவன் அதிகமாய் கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பதோடு, அவன் நண்பன் தன்னை விட வயதில் மிக இளையவன் தனக்காக மெனக்கெடுவதால் அவனுடன் சேர்ந்திருக்கத் துவங்குகிறாள். அதே நேரம் தங்கப்பனுக்கான பணிவிடைகளிலும் குறை வைப்பதில்லை.

இதில் உறவுச் சிக்கல்களில் உச்சக்கட்டமே தங்கப்பன் – வாசியினுடையதுதான். தனது வாரிசாக, தேர்ந்த வேட்டைக்காரனாக வாசியை உருவாக்க முயலும் தங்கப்பன், தன்னை விடத் திறமைக்காரனாக வளர்ந்தாலும் வேட்டையை வெறுக்கும் காட்டை நேசிக்கும் பளியனாக வாசி வளர்வதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. அதே நேரம் அவன் வளர்ச்சியையும் தடுக்க முடிவதில்லை. அது அவன் மீது வெறுப்பாக மாறுகிறது. இயலாமையே கோபமாகவும் வெறியாகவும் உருவெடுக்கிறது.

வாசி, கானகன். தான் பிறந்த குடியின் காப்பாளனாக, தனது தந்தையைப் போன்று காட்டின் ஆன்மாவை, புளிச்சியைக் கண்டு விடத் துடிப்பவன். முடிந்த வரை வேட்டையில் தேவையற்ற உயிர் வதையைத் தவிர்க்கப் பார்க்கிறான். அப்படி ஏதேனும் உயிர் போனால் துடித்துப் போகிறான். 

துவக்கத்தில் நாவலுடன் ஒன்றுவது சிரமமாக இருந்தாலும் போகப் போக கானகத்திலிருந்து வெளியேற முடியாமல் சிக்கிக் கொள்கிறோம். 

சிலரது எழுத்துக்கள் திரைப்படத்தைப் போலக் காட்சிகளாக விரியும். லசகுவினுடையது வேறு வகை. அவரது வரிகளும் வர்ணனைகளும் கற்பனைக்கு எட்டாதவையாகத்தான் இருக்கும். அவற்றைக் காட்சிகளாக உருவகிப்பது கடினம்.

நாவலில் குறைகளாக நான் பார்ப்பது சொன்ன விசயத்தையே பல இடங்களில் திரும்பத் திரும்ப சொல்வது. அதுவும் காட்டின் ஆன்மா பற்றித் தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டே இருப்பது சலிக்க வைக்கிறது. 

அடுத்துக் கதை எந்த வகை என்ற குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் இடங்கள். பெரும்பாலும் யதார்த்தமாகக் கதை போகிறதென்றால் திடீர் திடீரென ஃபேண்டசியான காட்சிகள் வருவது. சடையனை ஏதோ முக்தி பெற்ற சித்தன் போலவே உருவகிப்பதைச் சொல்கிறேன். அதிலும் முக்கியமாக நாவலின் இறுதிப் பகுதி. குண்டு சத்தம் கேட்டுத் தப்பித்துச் செல்லாமல் செத்தது போல் நடித்திருந்து, காத்திருந்து பழிவாங்குவதை ஏற்றுக் கொண்டால் கூட பளிச்சி இறங்கி வந்து சொன்னதில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. 

குறிப்பாக இக்கதையில் அனைத்து ஜீவராசிகளையும் இணைக்கும் இயற்கை கடவுளான பளிச்சி, எனக்கு அவதார் படத்தில் பன்டோர கிரகத்தில் வரும் ஈவா வை நினைவுபடுத்தியது. 

இதற்கு முன்பு இது போன்ற தளத்தில் எழுதப்பட்ட நாவல்களில் நான் படித்தவை ஓநாய் குலச்சின்னம் & சோளகர் தொட்டி. அவ்விரண்டிற்கு அடுத்தபடியாக வேறொரு பாணியில் சிறப்பாகவே இந்த நாவல் அமைந்துள்ளது.

கதையில் பல இடங்கள், பல காட்சிகள் அருமையானதாக இருக்கும். வாசிக்க இருப்பவர்களின் சுவராசியத்தைக் கெடுக்கக் கூடாது என்பதற்காகவே சொல்லவில்லை.

இரண்டு நாட்களில் எழுதிய நாவல் என்றால் நம்பவே முடியவில்லை. 

அனைவரும் வாசிக்க வேண்டிய நூலாகப் பரிந்துரைக்கிறேன்.

பெண் ஏன் அடிமையானாள்? – பெரியார்

கருத்துரிமைகள் நசுக்கப்பட்டு வரும் காலத்தில் வாழ்ந்து வருகிறோம். இஸ்லாமியக் குடும்பத்தில் காதல் திருமணம் செய்த பெண் குறித்த தனிஷ்க் விளம்பரமாகட்டும், தமிழ்த் தேசிய ஆதரவாளர்களின் தீவிர எதிர்ப்பால்(மிரட்டலால்) விஜய் சேதுபதி படத்திலிருந்து விலகிக் கொண்டதும் நம் நாடு பாசிசமயமாவதை காட்டுகிறது. வெளியில்தான் அப்படி என்றால் வாசிப்பு உலகமும் அப்படித்தான் இயங்குகிறது. தங்களுக்குப் பிடிக்காத நபர் எழுதிய புத்தகத்தை யாரும் வாசிக்கக் கூடாது, அது குறித்துப் பதிவு எழுதக்கூடாது என்று சில பாசிசவாதிகள் குரல் கொடுக்க துவங்கி உள்ளார்கள். இவர்களின் நோக்கம் எப்படியாவது கருத்துரிமையை நசுக்குவதுதான். இதற்கு பயந்தெல்லாம் வாசிப்பாளர்கள் தங்கள் கருத்துரிமையை விட்டுக் கொடுத்து விடமாட்டார்கள்.

பெண்ணியம் என்றதும் குழுமத்தில் அதிகமாக வாசிக்கப்பட்ட “பெண் ஏன் அடிமையானாள்?” என்ற நூலைத்தான் நானும் வாசிக்க எடுத்தேன். இதுதான் நான் முதன்முதலாக வாசிக்கும் பெரியார் எழுதிய நூல். ஊர் உலகமே என்னை பெரியாரிஸ்ட் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் நான் அவரது ஒரு புத்தகத்தினை கூட வாசித்ததில்லை என்பதுதான் உண்மை. ஆனால் இந்த புத்தகத்தினை நான் பலரை வாசிக்க வைத்திருக்கிறேன் என்பதுதான் சுவாரசியம். இனி புத்தகம் குறித்துப் பார்ப்போம்.

பெரியார் பல தருணங்களில் பெண் சுதந்திரம் குறித்துப் பேசிய எழுதிய கருத்துக்கள் தொகுக்கப்பட்ட 1942ல் இப்புத்தகமாக வெளியிடப்பட்டது. சரியா சொல்ல வேண்டுமென்றால் 78 வருடங்களுக்கு முன்பு வெளியான புத்தகம், அதற்கு முன்பே பேசப்பட்ட கருத்துகள் இன்னும் பலருக்குப் பதட்டத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்றால் அதன் வீச்சு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என யோசித்துக் கொள்ளலாம்.

கற்பு – இந்த ஒரு வார்த்தையை வைத்துத்தான் பெண்களின் கைவிலங்கின் முதல் சங்கிலி பின்னப்பட்டது. ஆணும் பெண்ணும் ஓர் இனத்தின் இரு பாலினங்கள். ஆனால் அதில் ஒரு பாலினத்திற்கு மட்டும் கற்பு இருக்கிறது என்றும், இன்னொரு பாலினத்திற்கு அது தேவையில்லை என்னும் பொழுதே இது ஆண்கள் பெண்களுக்கு எதிராகச் செய்த சூழ்ச்சி என்று புரிந்து கொள்ளலாம். ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இருக்கும் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் கர்ப்பப்பை மட்டும். இயற்கையான அந்த ஒரு வித்தியாசம் கூட பெண்களை எந்த விதத்திலும் ஆணுக்குக் கீழாக அடிமைப்படுத்தவில்லை. செயற்கையாக ஆண்கள் உருவாக்கிய கற்பிதங்களே பெண்களை அடிமையாக்கியது.

சதுரங்க வேட்டை படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். “ஒருத்தனை ஏமாத்தனும்னா அவங்கிட்ட கருணையை எதிர்பார்க்க கூடாது, அவன் ஆசையை தூண்டனும்”. அதே போலத்தான் “ஒருவரை அடிமையாக்க வேண்டுமென்றால் அவனை மட்டம் தட்டக் கூடாது. மாறாகப் புனிதப்படுத்திப் பூட்டி வைக்க வேண்டும்” இதைத்தான் உலகம் முழுக்க இருக்கும் அனைத்து ஆண் சமூகமும் பெண்கள் விசயத்தில் செய்தது. இந்தியா அதில் உச்சக்கட்டம். கற்பென்ற பெயரில் கற்பிதங்கள் என்ன, கட்டுக்கதைகள் என்ன, அடேங்கப்பா.

பச்சை வாழை மரம் பற்றி எரியும், வாளி அந்தரத்தில் மிதக்கும், பெய்யென்றால் மழை பெய்யும், தீக்குளித்தாலும் மேனி சுடாது. அத்தனை கதைகளும் எதற்கு? புனிதப்படுத்திப் பூட்டி வைக்கத்தான். இதில் வள்ளுவரும் விதிவிலக்கல்ல. வள்ளுவர் தூக்கி வந்த கற்பெனும் கற்பிதத்தை, எப்படியும் அவர் ஒரு ஆண், பெண்ணாக இருந்திருந்தால் அப்படி எழுதி இருக்கமாட்டார் எனக் கிழித்து எறிகிறார்.

இந்தியாவில் பெண்களுக்கு எதிராகப் பல கொடுமைகள் நிகழ்ந்தாலும் வட இந்தியா அளவுக்கு தெற்கே மோசமில்லை. அங்கு இருந்த சதி, பெண் சிசுக் கொலை முறைகள் இங்கு இல்லை. பெண் சிசுக் கொலை இருந்தது, ஆனால் அங்குப் போல் அது ஒரு சடங்காக இல்லை. அபினைக் கொடுத்துக் கொல்வார்களாம். ஆண் குழந்தைகளையே கங்கா தானம் என்ற பெயரில் ஆற்றில் போட்டுக் கொல்பவர்களுக்கு இதெல்லாம் சகஜம். தென்னிந்தியாவில் குறிப்பாகப் பெண் கொடுமைகளின் உச்சம் எதுவென்றால் மணவாழ்க்கை என்ற பெயரில் நடத்தப்பட்டதுதான்.

எத்தனை வயதில் வேண்டுமென்றாலும் திருமணம் செய்து வைக்கலாம். பெரியாருக்கே திருமணமாகும்போது அவர் மனைவி பதின்மத்திலிருந்தவர்தான். ஆனால் என்னவோ நாட்டிலேயே அவர் மட்டும் அந்த வயதில் திருமணம் செய்தது போல் தூக்கிக் கொண்டு வருவார்கள். அட பதறுகளே அப்போது நாட்டில் அதுதானடா நடைமுறை. காந்திக்கு எப்போது திருமணம் நடந்தது? பாரதிக்கு? ராஜாஜிக்கு? பால்ய விவாகம் ஒரு கொடுமை என்றால் திருமண வாழ்க்கை என்னும் பெயரிலான அடக்குமுறை வாழ்க்கை அதை விட மோசம். கல்வி கற்கும் வயதில் திருமணமான அந்த பெண் சமையலைத் தவிர வாழ்வில் எதையும் கற்க இயலாது.

ஒருவேளை கணவன் இறந்து விட்டால் காலத்திற்கும் விதவைக் கோலம். சரி ஏன் இப்படி என்றால் அப்போதுதான் அடுத்த ஜென்மத்திலும் அதே ஆண் கணவனாக வருவானாம். இது ஒரு தவமாம். ஏன் ஆண்களையும் தவமிருக்கச் சொல்லுங்களேன்? அவன் மட்டும் மனைவி இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் எத்தனை திருமணம் வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளலாம் என்ற நிலைதானே இருந்தது. 1955 இந்து திருமண சட்டத்திற்கு பிறகுதான் அது ஓரளவு குறையத் துவங்கியது.

திருமணம் என்பது இருவர் இணைந்து வாழ்வதற்கான ஏற்பாடு மட்டுமே. ஒத்துவரவில்லை என்றால் இருவரும் பிரிந்து கொள்ளலாம். தனித்தனியாக வாழ்ந்தாலும் சரி, வேறு மணம் புரிந்து கொண்டாலும் சரி, அது அவரவர் விருப்பம். இது ஆண்-பெண் இருவருக்குமான உரிமையாக இருக்க வேண்டும். இதை மறுக்கும் சிலரிடம் அவர்கள் சொல்லும் காரணங்களை வைத்தே கேள்வி கேட்கிறார் பெரியார்.

முதலில் திருமணம் ஆயிரங்காலத்து பயிர், புனிதமானது என்றெல்லாம் கூறுபவர்கள் அப்படி பொருத்தம் பார்த்து நிகழும் திருமணங்கள் ஏன் தோல்வியடைகிறது என்று விளக்க வேண்டும். இரண்டாவது காரணம் பெண் கணவனைப் பிரிந்து விட்டால் தனியாக வாழ் இயலாது. ஏன் முடியாது? அவளுக்குக் கல்வி, திறன் பயிற்சி, சொத்துரிமை கொடுங்கள். அவள் தானாக வாழ்வாள். உங்களையும் வாழ்விப்பாள். அது எதுவுமே கொடுக்காவிட்டால் ஆண் கூடத்தான் தனியாக வாழமாட்டான். அதற்கென்ன செய்வது?

கர்ப்பத்தடையை பற்றிப் போன நூற்றாண்டின் துவக்கத்திலேயே பேசியது பெரியார் & அம்பேத்கர் மட்டும் தான். பெரியாராவது குழந்தைகள் பெற்றுக் கொள்வதால் பெண்கள் எப்படி அடிமையாகிறார்கள் என்று மட்டும் தான் பிரச்சாரம் செய்தார். அம்பேத்கர் மொத்த இந்தியாவுக்கும் அதனால் ஏற்படும் பொருளாதார சிக்கல்களை விளக்கி, குடும்பக் கட்டுப்பாடு திட்டங்களை எப்படிச் செயல்படுத்த வேண்டும் என விரிவான அறிக்கையையே வெளியிட்டார்.

பெரியாரிடம் எனக்கு இந்த புத்தகத்தில் பிடித்ததே எதிர்ப்பாளர்கள் தூக்கி வரும் காரணங்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்கித் தெறிக்க விடுவதுதான். அதிலும் மறுமணத்திற்குத் துவக்கத்திலிருந்து ஆண்கள் ஏன் மறுமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டே வந்து விட்டு, இறுதியாக இதே காரணங்களுக்காகப் பெண்களும் மறுமணம் செய்து கொள்ளலாம் என்று கடைசி பாலில் சிக்ஸர் அடித்ததுதான்.

இந்த புத்தகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு அத்தியாயம் பற்றியும் ஒரு பட்டிமன்றமே நடத்தலாம். அவ்வளவு சரக்கு இருக்கிறது. இது படித்துத் தெரியவைக்கும் புத்தகமல்ல. இது ஒரு துவக்கப்புள்ளி. இப்புத்தகத்திலிருந்து பெண்ணடிமை குறித்த சிந்தனையைத் துவங்கலாம். இப்புத்தகத்தில் இல்லாத காரணங்களும் இருக்கின்றன. பெரியார் சொல்வது போல் காதல், கற்பு, திருமணம் மட்டுமே காரணங்கள் அல்ல. நம் தலைமுறைக்கு அதைத் தாண்டியும் இருக்கின்றன. தொடர்ந்து பேசுவோம்.

ஆனால் பெரியார் சொன்னது போல் இது ஆண்கள் வெறுமனே புரிந்து ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டிய விசயம்தான். விவாதித்துப் போராட வேண்டியது பெண்கள்தான். அவர் சொல்லியிருப்பது போல அப்படிப் போராடினால் அதற்கான முதல் எதிர்ப்பு பெண்களிடமிருந்துதான் வரும். அதற்கும் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

“தங்களை அடிமைப்படுத்தும் ஆணுக்கான கீரிடத்தையும் தங்களுக்கான கைவிலங்கையும் பெண்ணே நேர்த்தியாகத் தயார் செய்வாள்”. – ஏங்கல்ஸ்

ஒரு அடிமைக்கு அவன் அடிமை என்று உணர்த்தி விடு, அவனுக்கான விடுதலையை அவனே போராடிப் பெற்றுக் கொள்வான். இதைக் கூறியது யார் என்று மறந்து விட்டது. பெரியார் பெண்கள் அடிமையாக இருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்களை உணரவைத்தார். அவர்களின் போராட்டங்களுக்குத் துணை நின்றார். அதனால்தான் அவருக்குப் பெண்கள் மாநாட்டில் பெண்கள் ஒன்றிணைந்து “பெரியார்” பட்டமளித்தார்கள்.

இது பள்ளியில் பாடமாக வைக்க வேண்டிய புத்தகம். அரசு செய்யவில்லை என்றாலும் சமூக நீதி & பெண்ணிய ஆர்வலர்கள் இதனை அனைத்து மக்களிடமும் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும்.

ஒரு செக்யூலரிஸ்டின் வாக்குமூலம் – ஸ்ரீதர் சுப்ரமணியம்

சமூக வலைத்தளங்கள் எதற்காகத் துவங்கப்பட்டன என்பதை விட அது தற்போது எவ்வளவு பெரிய சக்தியாக உலகைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பது சமீபத்திய முக்கியமான பேசுபொருளாக இருக்கிறது. ஊர் திருவிழாக்களின் போது ஒவ்வொரு சாதிக் குழுக்களின் தலைவர்களைக் கூப்பிட்டு வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் எந்த கலவரமும் செய்யமாட்டேன் என எழுதி வாங்குவதைப் போல் ஒவ்வொரு நாட்டுத் தேர்தலின் போதும் மார்க் ஸூக்கர்பெர்க் இதில் எந்த தலையீடும் செய்யமாட்டேன் என உறுதியளிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட சக்தி வாய்ந்த சமூக வலைத்தளங்களின் உதவியுடன் தான் மோடி 2014ல் பிரதமரானார். அதன் பின் சமூக வலைத்தளங்களின் போக்கே மாறியது.

2014 வரை மோடி பக்தனாக இருந்த எனக்கு ஒரு கட்டத்தில் மோடியை ஆதரிப்பவர்களின் பேச்சில் எப்போதும் “நாம்-அவர்கள்” என்ற தொனி மிக வெளிப்படையாகப் பயன்படுத்தப் பட்டது. அதில் அந்த அவர்கள் பெரும்பாலும் முஸ்லீம்களாகத்தான் இருந்தார்கள். பின்னர் கம்யூனிஸ்ட்டுகள், அடுத்து திராவிட ஆதரவாளர்கள், அவர்களுக்குக் காங்கிரஸ் ஒரு பொருட்டாகவே இருந்தது இல்லை.

வெறுமனே பள்ளியில் தேர்வுக்கு மட்டும் படித்துவிட்டு, வாசிப்பிற்கு சுஜாதா, பாலகுமாரனைத் தாண்டாத வயதில் சங்கர் படம் போன்ற ஒரு திடீர் மாற்றம் வந்து அப்துல்கலாம் ஆசைப்பட்ட வல்லரசு இந்தியா பிறந்து விடும் என்ற நம்பிக்கையில் பாஜகவிற்கு வாக்களித்தவர்களில் பாதிப் பேருக்கு “ஏதோ தப்பா இருக்கே” என்ற உணர்வு வருவதற்குள் தமிழ்ச் சமூக வலைத்தளங்களில் வெறுப்பரசியல் புரையோடிப் போயிருந்தது. ஒரு சம்பவம் என்றால் மோடிக்கு ஆதரவாக பற்பல பதிவுகள் கண்ணில் படும், ஒன்று கூட உண்மையானதாக இருக்காது, அதே சமயம் அத்தனையிலும் மதம் கலந்தே இருக்கும். சரியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் 2016க்கு பிறகே, துல்லியமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் ஜல்லிக்கட்டு போராட்டத்திற்கு பிறகே தமிழ்ச் சமூக வலைத்தளங்களின் போக்கு மாறியது. ஆளும் மத்திய அரசுக்கு எதிராக அனைவரும் ஓரணியில் நின்ற காலம் அது. பலரது நிஜ முகங்களை அடையாளப்படுத்திய நேரம் அது.

அப்போது முதல் அரசியல் பதிவுகளில் ஒரு மாற்றம் தென்படத் துவங்கின. என்னவென்றால் தரவுகளை முன்வைப்பது. மத அரசியல் பேசும் யாரிடமும் எந்த ஆதாரமும் இருக்காது. சூரிய ஒளியைக் கண்ட இரத்த காட்டேறிகளைப் போல மத அரசியல் பேசுபவர்களை ஓடச் செய்யும் ஒரு வஸ்துவா தரவு(டேட்டா) இருந்தது. அதைத் தனது பதிவுகளில் வெகு சிறப்பாகக் கையாளும் ஒரு நபராக ஸ்ரீதர் சுப்ரமணியம் முக நூலில் பிரபலமானார். அவருடைய மூன்றாவது புத்தகம்தான் இந்த “ஒரு செக்யூலரிஸ்டின் வாக்குமூலம்”.

1976, 42வது சட்டத்திருத்தத்தின் படி இந்திய அரசியலமைப்பின் முகப்புரை திருத்தப்பட்டது. அதுதான் முதலும் கடைசியுமான முகப்புரை திருத்தம். அதில் மூன்று வார்த்தைகள் இந்தியாவை வரையறுப்பதற்குப் புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்டன. “சமதர்ம, சமய சார்பற்ற, ஒருமைப்பாடு” கொண்ட நாடு இந்தியா. இதில் சமய சார்பற்ற, அதாவது செக்யூலரிசம் என்பது குறித்தான நூல்தான் இது.

படித்த பலருக்கும் கூட அறியாமையால் பொது புத்தியாக சில தவறான தகவல்கள் கற்பிக்கப்பட்டு இருக்கும். உதாரணத்திற்கு இந்தியாவின் தேசிய மொழி இந்தி. அதே போலத்தான் இந்தியா மதச் சார்பற்ற நாடாக இருப்பது முழுக்க முழுக்க சிறுபான்மை மதங்களான கிறித்துவ & இஸ்லாமியத்தின் வளர்ச்சிக்காகத்தான். அதன் மூலம் நாம் இழந்தவைகள்தான் அதிகம். மீண்டும் பழையபடி நம் தேசத்தை இந்துமயமாக்க வேண்டும். அகண்ட இந்து பாரதத்தை உருவாக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்ட கருத்துகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்தியர்கள் அனைவரது மனதிலும் நஞ்சூட்டப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிற இந்த நேரத்தில் மதச்சார்பின்மை பற்றிய இந்த புத்தகம் மிக மிக மிக அவசியமான ஒன்றாகிறது.

புத்தகத்தில் மொத்தம் ஐந்து பாகங்கள்

  1. செக்யூலரிசம்
  2. இந்துத்துவ புகார்கள்
  3. மதங்கள் – சில சிந்தனைகள்
  4. இந்துத்துவ பெருமைகள்
  5. செக்யூலரிசத்தின் சாதகங்கள்

முதலில் மதச்சார்பின்மை என்றால் என்ன? மத அடிப்படைவாதம் என்றால் என்ன என்று பள்ளி மாணவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் மிக எளிமையாக விளக்குகிறார்.

அடுத்துத்தான் மிக முக்கியமாக “இந்துத்துவ புகார்கள்” பகுதி. ஏன் இதை முக்கியம் எனச் சொல்கிறேன் என்றால் ரோபோக்களில் சில விதிகள் புரோகிராம் செய்யப்பட்டுத் தயாரிக்கப்படுவதைப் போல, இந்துத்துவ ஆதரவாளர்களுக்கும் சில கேள்விகள் பயிற்றுவிக்கப்பட்டு இருக்கும். நீங்கள் எந்த இந்துத்துவ வாதியைச் சந்தித்துப் பேசினாலும் ஒரே பல்லவியைத்தான் பாடுவார்கள். ஒரே விதமான கேள்விகள், ஒரே விதமான பதில்கள்தான் அவர்களிடமிருந்து கிடைக்கும். உதாரணத்திற்குச் சாதி ஏற்றத்தாழ்வுகளைப் பற்றிக் கேட்டுப் பாருங்கள். பிரிட்டிசாரின் சதி என்று பதில் கிடைக்கும். அது தவறான பதில் என்று நிரூபித்து விட்டால் அவரிடமிருந்து வேறு எந்த பதிலும் உங்களுக்குக் கிடைக்காது. அப்படி முழுக்க முழுக்க இந்துத்துவ வாதிகளால் சிறுபான்மையினரை நோக்கியும், மதச்சார்பின்மையை நோக்கியும் எழுப்பப்படும் புகார்களுக்கு எளிமையாகவும், விளக்கப்படங்களுடனும் பக்கா தரவுகளுடனும் பதிலளிக்கிறார். அதில் மிக முக்கியமானது காஷ்மீர் பண்டிட்டுகள் குறித்த கட்டுரை.

அடுத்து மதங்கள் – சில சிந்தனைகள் பகுதியை வாசிப்பதற்கு முன் சிறு அடிப்படை அறிவியல் வரலாறு தெரிந்திருக்க வேண்டும். என்னவென்றால் பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. மனிதன் குரங்கிலிருந்து வந்தது, ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து பூமியெங்கும் பரவியதும் பற்றித் தெரிந்திருந்தால் போதுமானது. அது புரிந்திருந்தாலே மதங்கள் என்பவை வாழ்வியல் ஒழுக்க விதிகளுக்காக, கடவுள் என்பவரை உருவாக்கி எழுதப்பட்ட சட்டங்கள் என்பது புரியும். சுருக்கமாகச் சொன்னால் ஏன் எப்படி உலகில் இத்தனை மதங்கள் என்று முன் கூட்டியே யோசித்திருந்தால் போதுமானது.

இந்த பகுதியில் இந்துத்துவத்தின் தேசபக்தி என்ற கட்டுரை மிக முக்கியமானது. தேசபக்தி என்பது தேசியக்கொடியையும் தேசிய கீதத்தையும் நேசிப்பது மட்டுமல்ல. தேசத்தில் வாழும் மக்களை நேசிப்பது என்ற புரிதல் வேண்டும். முழுக்க தேசத்திற்கு எதிரான சிந்தனைகள் கொண்ட ஒரு கூட்டம், பல தசாப்தங்களாக தேசியக் கொடியைப் புறக்கணித்த ஒரு கூட்டம் இன்று நாட்டிற்குத் தேசபக்தியைப் பற்றி வகுப்பெடுக்கிறது.

இந்துத்துவ பெருமைகள் என்ற பகுதி மிக முக்கியமானது. இதற்கு முன்பு வரை இந்துத்துவம் கேட்கும் கேள்விகளுக்குத் தரவுகளோடு பதிலளித்து விட்டு, இப்பகுதியில்தான் இந்துத்துவத்தினை நோக்கி கேள்விகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

இறுதியாக செக்யூலரிசத்தில் சாதகங்கள். அறிவியல், பொருளாதாரம், மருத்துவம், சமூக முன்னேற்றத்தில் செக்யூலரிசத்தின் தேவையானது எவ்வளவு இன்றியமையாதது என்பது வரைபடங்களோடே விளக்கப்பட்டு இருக்கின்றன.

இந்த புத்தகத்தின் ஒவ்வொரு கட்டுரைக்கும் எவ்வளவு மெனக்கெட்டிருக்கிறார் என்பது, அதற்கு உதவியாகக் குறிப்பிட்டுள்ள புத்தக பட்டியலைப் பார்க்கும் போதே தெரிகிறது. ஏதேனும் ஒரு புத்தகமாவது அதில் இருப்பதை வாசித்திருப்பேனே எனத் தேடிப் பார்த்ததில் “சேப்பியன்ஸ்” மட்டும் தான் காப்பாற்றியது.

எண்ணிப் பார்த்தேன். மொத்தம் 50 இடத்திற்கு மேல் எங்கிருந்து தகவலை எடுத்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதில் 35க்கு மேல் புத்தகங்கள், அதன் பின் ஆய்வுக்கட்டுரைகள், தலைவர்களின் உரைகள், அரசாங்க தரவுகள் எனக் கொடுத்துள்ளார். சேப்பியனை தவிர்த்து மீதமுள்ள புத்தகங்களை வாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காகக் குறித்து வைத்துள்ளேன்.

இந்த புத்தகத்தை வாசிக்க வேண்டுமா என்று கேட்டால் கட்டாயம் வாசியுங்கள். அதை விட முக்கியம், தெரிந்தவர்கள் யாரேனும் மத அடிப்படைவாதம் பேசினாலோ அல்லது அதை நோக்கி நகர்வது தெரிந்தாலோ அவருக்கு இந்த புத்தகத்தைப் பரிசளியுங்கள். குறிப்பாக இளந்தலைமுறைகளுக்கு இந்த நூல் கட்டாயம் போய்ச் சேரவேண்டும். பள்ளி, கல்லூரி ஆசிரியர்கள் இந்த நூலை உங்கள் மாணவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துவது இந்தியா என்னும் மதச்சார்பற்ற தேசத்திற்கு நீங்கள் ஆற்றும் சேவை என்பதைச் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

என்னிடம் இந்த புத்தகத்தின் இன்னொரு பிரதி இருக்கிறது. தெரிந்த தம்பி ஒருவர் தனது வாட்சப் டிபியாக அண்ணாமலை படத்தை வைத்திருந்தார். அவருக்குக் கொடுத்துப் படிக்கச் சொல்ல இருக்கிறேன்.

எழுத்தாளரது “ஒரு நாத்திகனின் பிரார்த்தனைகள்” வாசித்து விட்டேன். “பாதி நிரம்பிய கோப்பை” கைவசம் இருக்கிறது. இனிதான் வாசிக்க வேண்டும்.

வடசென்னைக்காரி – ஷாலின் மரிய லாரன்ஸ்

ஷாலின் எனக்கு முகநூலில்தான் அறிமுகம். சொல்லப் போனால் முதலில் மதிமுகம் சேனலுக்கு அவர் கொடுத்த பேட்டியைப் பார்த்த பிறகே அவரது புத்தகங்களைப் பற்றி அறிந்து கொண்டேன். கடந்த ஜனவரி சென்னை புத்தகத் திருவிழாவில் உயிர்மை அரங்கில் அவரது இரண்டு புத்தகங்களையும் வாங்கி வந்தேன். இரண்டாவது புத்தகமான ஜென்ஸி ஏன் குறைவாகப் பாடினார்? என்பதைத்தான் சிறிய புத்தகம் என்பதால் முதலில் வாசித்தேன். மிகவும் பிடித்திருந்தது. அடுத்து இந்த புத்தகம்.

முதலில் அட்டைப்படத்தைப் பாருங்கள். வடசென்னைக்கு அடையாளமே இந்த சிரிப்புதான். மெட்ராஸ் படத்தின் துவக்கத்தில் சென்னை வடசென்னை என்ற பாடலை பாருங்கள், விதவிதமான வெகுளித்தனமான சிரிப்பை வரிசையாகக் காட்டிருப்பார்கள்., இந்த படத்தில் இருப்பவர் கூட கார்த்தியின் அம்மாவாக வருபவர்தான். எனக்கு அட்டைப்படம் மிகவும் பிடித்திருக்கிறது.

அடுத்து இது என்ன வகை புத்தகம் என்றால் இது ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பு. எது குறித்த கட்டுரைகள் என்றால் சமூக நீதி குறித்தவை. முதலில் சமூக நீதி என்பதற்கான அர்த்தம் பலருக்குப் புரிவதில்லை. அது ஏதோ ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினருக்கான சொல்லாடல் என்று நினைக்கிறார்கள். சமூக நீதி என்பது சாதி, மதம், இனம், நிறம், மொழி, பிறப்பிடம், பாலினம் போன்ற காரணங்களால் ஒருவருக்கான வாய்ப்பு மறுக்கப்படுவதற்கு எதிராக, அவர்களின் பிரதிநிதித்துவத்தையும் உறுதி செய்வதுதான் சமூக நீதி. அதற்காகத்தான் இட ஒதுக்கீடு, தனித்தொகுதி, பெண்களுக்கான சலுகைகள் இன்னும் பல. ஆனால் அந்த சமூக நீதி ஏன் தேவைப்படுகிறது? நிகழ்காலத்தில் அதன் தேவையைக் கோரும் விசயங்களைத்தான் மிக அழகாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.

முதலில் ஷாலின் தான் ஒரு வடசென்னைக்காரி என அறிமுகமாகும் கட்டுரையிலிருந்தே அவர் யார் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள முடியும். என்னளவில் நான் அறிந்த சிறந்த எம் ஜி ஆர் ரசிகை என்றுதான் முதலில் சொல்வேன். அதன்பின் தான் அவரது மற்ற அடையாளங்கள். சென்னை குறித்து நேரடியாக எந்த வாழ்வனுபவங்களும் இல்லாமல் திரைப்படத்தில் பார்த்து இப்படித்தான் என்ற எண்ணம் இருப்பவர்களுக்கு ஷாலின் காட்டும் சென்னையின் புதிய முகம் படு சுவாரசியமாக இருக்கும்.

சமோசா & மைசூர்பாக் கட்டுரைகளை விட, சியர்ஸ் ஜீசஸ் தான் என்னைப் பயங்கரமாகப் பொறாமை கொள்ளச் செய்தது. உண்மையில் ஆங்கிலோ இந்தியர்கள் பற்றிய எந்த அறிமுகமும் இல்லாத என்னைப் போன்றவர்கள் கட்டாயம் இந்த நுலை வாசிக்க வேண்டும். அவர்களைப் பற்றி சட்டமன்றத்தில் ஒரு நியமன உறுப்பினராக ஆங்கிலோ இந்தியர் நியமிக்கப்படுவார் என்பதுதான் இதுவரை என் அதிகபட்ச அறிதலாக இருந்தது. சியர்ஸ் ஜீஸஸ் கட்டுரையைப் படித்த பின் ஏதோ புதிய உலகத்தைப் பார்ப்பது போல இருந்தது. இதையெல்லாம் ஏன் எந்த படத்திலும் காட்டவில்லை என்று இருந்தது.

மிக முக்கியமானது ஜெய் ஹிந்துக்கு முன்பே தோன்றிய ஜெய் பீம். சமீபத்தில் பிரபலமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் அம்பேத்கர் தொடரின் டைட்டில் சாங்கில் “ஜெய் ஜெய் ஜெய் பீம்” என்று வரும். உண்மையில் பலர் ஜெய் பீம் என்பது அம்பேத்கரை வாழ்த்தும் துதி என்று நினைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அப்படியல்ல. அது அம்பேத்கர் முன்னெடுத்த கோஷம். இதைப் படித்திருந்ததால்தான் வீட்டில் ஜெய் பீமுக்கு என்னால் தெளிவாக விளக்கம் தர முடிந்தது.

ஜெயலலிதாவின் கடைசி நாள், இது அட்டகாசமான ஒரு சிறுகதையாக வந்திருக்க வேண்டிய ஒன்று. அதே போல் தாஜ்மஹால் சில அந்தரங்க குறிப்புகள் கட்டுரையும். ஒரு கட்டுரையில் இரத்தமெல்லாம் கொதிக்கும்படி எழுதி விட்டு, அடுத்த கட்டுரையில் எங்கே ரோஜாப்பூ என்று தேட வைத்து விடுகிறார்.

“மயக்கமா கலக்கமா மனதிலே குழப்பமா” இந்த கட்டுரை எனக்கு பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நான் பார்த்த ஷாலின் பலரைத் தற்கொலையிலிருந்து கவுன்சிலிங் கொடுத்துக் காப்பாற்றுமளவு தெளிவானவர். மனம் நொந்து கைகளில் முடிந்தளவு தூக்க மாத்திரைகளை அள்ளி விழுங்கியிருப்பார் என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியவில்லை. அந்த தருணத்திலிருந்து தான் மீண்டதை அட்டகாசமாக எழுதியிருக்கிறார்.

அப்படியே கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். தூக்க மாத்திரைகளை விழுங்கி மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டவர் கண் விழிக்கையில் பெரியார் மடியில் படுத்திருக்கிறார். பாரதி அவர் கால்களை அமுக்கி விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். தஸ்லீமா நஸ்ரின் அவர் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். இந்த இடத்திலிருந்து அவர்களது உரையாடல் துவங்குகிறது. ஒவ்வொருவரும் என்ன சொல்லியிருப்பார்கள் என யூகிக்க முடிகிறதா? இதெல்லாம் பதின்மத்தில் இருக்கும் குழந்தைகளும் வாசிக்க வேண்டிய கட்டுரை.

எம் ஜீ ஆரையும் கலைஞரையும் இப்படி சமமாக இரசிப்பவரைப் பார்க்கையில் அவ்வளவு சுவாரசியமாக இருக்கிறது. அதிலும் எம் ஜி ஆரை பற்றி இதில் விட ஜென்ஸி புத்தகத்தில் சிறப்பாகப் பதிவு செய்து இருப்பார்.

“இசைக்கு யார் ஓனர்?” என்ற கட்டுரையும் மிக மிக முக்கியமானது. தமிழ் மரபு இசையின் மும்மூர்த்திகளான வேதநாயக சாஸ்திரிகள், சாமுவேல் வேத நாயகம் பிள்ளை, ஆப்ரஹாம் பண்டிதர் பற்றி ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டு இருந்தாலும் முழு விவரங்களை அறிந்தது இந்த கட்டுரையில்தான். அதிலும் விஜய் ஆண்டனியின் பூர்வீகம் வெகு சுவாரசியம்.

ஒவ்வொரு கட்டுரையைப் பற்றியுமே நிறையச் சொல்லலாம். ஆனால் சிலவற்றையெல்லாம் வாசித்தால்தான் நன்றாக இருக்கும் என்பதால் இத்தோடு நிறுத்தி கொள்கிறேன்.

ஒவ்வொருவரும் அரசியலையும் சமூக அறிவியலையும் புத்தகத்தில் படித்தால் ஷாலின் தனது 35 வருட வாழ்வியலிலேயே அதனை அறிந்திருக்கிறார்கள். அதனால் அவ்வளவு எளிதாக ஒவ்வொரு சம்பவத்துடன் தொடர்புடைய சமூக நீதியை எளிதாக அவரால் விளக்க முடிகிறது.

ஒவ்வொரு கட்டுரையும் எழுந்து நின்று கைதட்டுமளவு முக்கியமான விசயங்களை நறுக்கென்று பேசுகிறது. ஒரு பெண்ணாக, ஒரு சிறுபான்மையினராக, ஒரு சமூக செயல்பாட்டாளராக அவரது அனுபவங்களை மிக மிக எளிமையாக வாசிப்பவருக்குக் கடத்துகிறார். குழந்தைகளுக்கு வாழைப்பழத்தில் மருந்தினை மறைத்து வைத்துக் கொடுப்பது போல, யாருக்காவது சமூக நீதி சிந்தனைகளை அவர்கள் அறியாமலேயே அவர்களுக்குள் விதைக்க வேண்டும் என நினைத்தால் தாராளமாக இந்த புத்தகத்தை அவர்களுக்குப் பரிசளிக்கலாம்.

மற்றபடி சமூக நீதி ஆர்வலர்கள், பெண்கள் தவறவிட்டு விடாதீர்கள்.